กล้องสลับโลก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกึกก้องในห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยตอนสาย เก้าอี้เรียงตัวไม่เรียบร้อย รีลฟิล์มเก่า ๆ วางทับแฟ้มโปรเจกต์ และโปสเตอร์หนังฝุ่นจับเกือบทุกแผ่น “เฮ้ ก้อง ตื่นหรือยัง?” ยิ้มเพื่อนซี้ทุบไหล่พร้อมยืนถือกาแฟคนละแก้ว…
โปรเจกต์หลอกๆ ของมะปราง
“มะปราง ตอบอีเมลหน่อยดิ อาจารย์พิศาลถามเรื่อง ‘หัวหน้าโครงการ’ นี่เขาหมายถึงแกจริงเหรอ?” “เอ่อ… อีเมลไหน?” มะปรางเงยหน้าจากจานข้าวกล่องที่ยังมีผักคะน้าพะโล้เย็นเกาะตัว เธอทำเสียงเหมือนกำลังคิดคำนวณ…
ประกาศใจดีของเนรมิต
เสียงไซเรนปลอมในโทรศัพท์ของเนรมิตดังขึ้นเป็นครั้งที่สามในรอบห้านาที ข้อมือเธอสั่น เพราะเธอเพิ่งกดส่งอีเมลประกาศโครงการช่วยเหลือนักเรียนทุนไปทั่ววิทยาเขตด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ในใจเธอก็มีความรู้สึกเหมือนกับคนที่เอาลูกโป่งไปปล่อยกลางพายุ —…
เทศกาลของใครกันแน่
เสียงสตาร์ทมอเตอร์ของจักรยานยนต์ดังขึ้นจังหวะเดียวกับที่พลอยโยนถุงกาแฟลงบนโต๊ะหินในลานคณะ ชายหนุ่มหิ้วกล้องถ่ายภาพยืนมองด้วยหน้าตายิ้มแหยๆ เสื้อติดตราชมรมและกระเป๋ากล้องใหญ่บ่งบอกว่าเขาเป็นช่างภาพชมรมจริงจังคนหนึ่ง — เอาแล้วไง พึ่งตื่นหรือไง…
ห้องซ้อมสิบหน้า
วันแรกที่เมฆินทร์เห็นประกาศบนกระดานประชาสัมพันธ์ เขาไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะต้องวิ่งตามกระดาษแผ่นเดียวแบบนี้ ประกาศสีเหลืองจางระบุด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ว่า ชมรมที่ไม่ส่งรายงานกิจกรรมภายในหนึ่งเดือน จะถูกยุบโดยสภานิสิต เมฆินทร์ยืนค้าง…
กงล้อขอโปรดักซ์: เมื่อหัวโขนตกไปที่คนขี้ขอโทษ
เสียงกงล้อขนาดยักษ์ที่เพิ่งลากเข้ามาวางกลางสนามหน้าตึกอำนวยการวิทยาลัยทำให้เสียงคุยของนักศึกษาทุกคนเงียบลงอย่างสนิทชิด ทั้งที่มันยังไม่หมุนและไม่ใช่ของจริง แต่กงล้อป้ายธงสีลูกกวาดนั้นก็ดูเหมือนไปกันได้ดีกับบรรยากาศ…
บทละครแห่งความวุ่นวาย
เสียงแตรรถเมล์เบรกกึกก้องเหมือนประกาศสงครามขณะปามกระโดดลงจากบันไดสถานี มือตบหน้ากากคาร์บอนสีดำที่ถืออยู่จนแทบหลุด เขารีบลากกระเป๋านักศึกษาตุ้ยนุ้ยเข้ามาในบริเวณคณะศิลปกรรมศาสตร์ นักเรียนปีหนึ่งตาโตเดินสวนไปมาเหมือนกำลังค้นหาตัวเอง “ปาม!…
เวทีที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน
เสียงกลองฉุยฉายก้องในหอประชุมชมรมพร้อมกับเสียงตะโกนที่ไม่ใช่เสียงปรบมือต้อนรับ แต่เป็นเสียงประกาศอันแหบแห้งของอาจารย์ฝ่ายกิจการนักศึกษา—”ไม่มีงบค่ะ ชมรมที่ไม่ส่งผลงานปีที่แล้ว มีการประเมินให้ปิดพื้นที่” “ปิดห้องเราได้ยังไง…
คืนที่ฉันกลายเป็นหัวหน้าวิกฤต
เสียงเชียร์ยังไม่ทันซาลง ไฟบนเวทีวูบหนึ่งแล้วฉายกล้องก็สะดุด เสียงอะลามพับกับโลหะไถล สายเคเบิลพันกันเหมือนแขนงพืชในสวนเกษตรกรรม วันเลี้ยงกิจกรรมนักศึกษาที่จัดใหญ่ที่สุดของคณะบันเทิงสารสนเทศกำลังกลายเป็นละครเฮฮาที่จะถูกจดจำไปอีกนาน “โอ๊ะ— ใคร…