มหาวิทยาลัยอรุณรังสีกับภารกิจเกินตัวของนที
เช้าวันเปิดภาคเรียนใหม่ที่มหาวิทยาลัยอรุณรังสี ฝนปรอย ๆ ทักทายนักศึกษา กลิ่นกาแฟจากรถเข็นหน้าตึกคณะส่งกลิ่นอุ่น ๆ ให้คนง่วงยามเช้า “เช้านะ นที ยังไม่สายหรอก แต่หน้าตาเหมือนโดนผีตามมาทั้งคืน” เสียงมะลิ เพื่อนร่วมห้องแซว พลางยื่นแก้วกาแฟให้…
โครงการลวงโลกของเมฆินทร์
เสียงเตาไมโครเวฟดังปึ้ก ๆ กลางหอพักชายชั้นสองทำให้เมฆินทร์สะดุ้งแล้วเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง แม้เส้นพาสต้าในกล่องกระดาษที่วางบนโต๊ะจะบอกว่าใช้เวลาแค่นาทีเดียว แต่ใจของเขาพ่นเสียงนับถอยหลังมากกว่าหนึ่งครั้ง “ห้านาที… สี่…”…
โปรแกรมโกหก: เมื่อหนังสั้นกลายเป็นมหากาพย์
เสียงแตรรถสองคันดังประสานกันเหมือนวงออร์เคสตร้าไม่ตั้งใจขณะเพลินพิชช์วิ่งโซเซผ่านประตูมหาวิทยาลัย ก้อนเอกสารฝุ่นจับติดอยู่ที่ปลายแขน เสื้อเชิ้ตยับยู่ยั้งราวคนไม่ได้นอนติดต่อกันสองคืน และสายตาเต็มไปด้วยความหวังผสมความกลัว “เช้าแล้ว เพลิน…
หอพักหลอก มีรัก มีวุ่น
กายตื่นมาแล้วพบว่าก๋วยเตี๋ยวที่ตั้งใจจะกินเช้า ๆ กลายเป็นเครื่องมือวุ่นวายชั้นดีเมื่อมันหกใส่กองใบประกาศกิจกรรมที่เขาเขียนค้างไว้เมื่อคืน กาย: ฉิบ— ไอ้ประกาศ! ทำไมต้องเสียสวยแบบนี้ด้วยนะ มุก ซึ่งเป็นรูมเมตคณะศิลป์เดินโผล่หัวออกจากผ้าม่าน…
มิวราและความจริงที่แทบจะไม่ใช่ความจริง
เช้าวันแรกของภาคเรียน มิวรานอนกรนเบาๆ ได้สักยี่สิบนาที ก่อนจะตื่นขึ้นมาด้วยเสียงสั่นของโทรศัพท์ซึ่งแสดงชื่อผู้ส่งว่า คณะทุนสวัสดิการ มิวรา พึมพำเสียงแหบเหมือนคนเพิ่งถูกรถชนจากการนอนไม่พอ — อะไรอีกแล้วเนี่ย ข้อความในแอปอ่านว่า…
ละครลวงรัก แผนการ(เกือบ)พังของประธานชมรม
เสียงแตรรถสองคันดังพร้อมกันหน้าคณะศิลปกรรม ช่วงพักเที่ยงวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน ภาสินีกำลังก้มมัดริบบิ้นสีส้มให้เข้ากับโปสเตอร์โปรโมตงานโชว์ของชมรม เธอเหงื่อซึมแต่ยิ้ม เขา—เอ๊ย เธอมีวิธียิ้มที่ทำให้คนเชื่อได้ง่ายเกินความจำเป็น “ภา…
เทศกาลฝุ่นฟุ้งของภูวดล
ภูวดลก้าวเข้ามาในห้องชมรมภาพยนตร์แล้วแทบจะชนกับโปสเตอร์ขนาดยักษ์ที่ยังไม่ได้แปะเสร็จดี โปสเตอร์นั้นมีชื่อเทศกาลตัวใหญ่ ๆ ว่า “เทศกาลหนังฝุ่นฟุ้ง” และมีช่องว่างตรงกลางที่ภูตั้งใจจะเติมชื่อแขกรับเชิญคนหนึ่งให้เต็มหน้า ภู:…
คนขายฝันกับอาจารย์ละไม
เสียงประกาศจากลำโพงในอาคารชมรมละครดังก้องจนแก้วน้ำบนโต๊ะสั่น ธันวาเหวี่ยงโขยงโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์ให้เข้าที่ แต่โปสเตอร์กลับพริ้วลมและพันกันจนกลายเป็นผลงานศิลปะที่ไม่ตั้งใจ “นี่แผนโปรโมตหรือการแสดงแนวอากาศธาตุ” มุกยกคิ้ว…
โปรเจกต์โกหกฉบับนักศึกษา
พู่กันวิ่งข้ามลานมหาวิทยาลัยด้วยรองเท้าผ้าใบคู่เดิมสีซีด ใบหน้าแดงเพราะออกแรงและเพราะคำพูดที่ยังดังอยู่ในหัวว่า “แค่บอกว่าชมรมเราดีหน่อยก็ไม่เป็นไร” พู่กัน: ฉันบอกเขาไปแล้วนะ ว่าชมรมของเราจัดงานใหญ่ทุกปี ตังเมยืนหอบอยู่ตรงประตูห้องสมุด…