โปรเจกต์เฟล…แล้วเฟี้ยว
“ฉายไม่ได้! มันขึ้นแต่ข้อความว่า ‘ไฟล์หาย’ แล้วก็มีรูปไดโนเสาร์น่ารักโผล่มา!” เสียงของต้นพัลลภตะโกนมาก่อนคนอื่น จะว่าเป็นตะโกนก็ไม่เชิงเพราะห้องชมรมภาพยนตร์ชั้นสามอาคารศิลปศาสตร์มีแอร์หวานเย็น กระดาษโปสเตอร์แขวนเอียง…
มหาวิทยาลัยของปั๊นกับแผนปลอมแจกดาว
กลางคืนของมหาวิทยาลัยสลัวด้วยไฟโคมฝุ่น ปัณณ์สินเดินกวาดสายตาไปรอบหอประชุมเก่า ศูนย์รวมของชมรมต่าง ๆ ที่วันนี้กำลังเตรียมงานฉายภาพยนตร์ประจำปี เขายืนอยู่ข้างป้ายกระดาษเขียนด้วยปากกาลูกลื่นว่า ‘ชมรมภาพยนตร์: คืนภาพยนตร์แห่งอนาคต’…
โปรเจกต์สุดหัวหมุนของชมรมฟิล์มมักไหม
เสียงซาวด์เอฟเฟกต์ผิดเวลาเป็นเหมือนสัญญาณเริ่มต้นแห่งหายนะของวันเสาร์ที่ชมรมภาพยนตร์มหาวิทยาลัยยืนอยู่ตรงกลางของเหตุการณ์นั้น เต้ยถลาลงมาจากบันไดหอประชุมด้วยสายยางขาวม้วนอยู่บนไหล่…
ละครหลอกโลกของเมฆินท์
เสียงกีตาร์ฝีมือมือสมัครเล่นค่อย ๆ เลือนหายเมื่อประตูห้องชมรมละครเวทีเปิดออก และเมฆินท์ยืนอยู่ตรงทางเข้า เหงื่อบนหน้าผากทำหน้าตาเหมือนคนเพิ่งวิ่งมาจากบันไดสามชั้น แต่ในท่าทางนั้นมีความตั้งใจไม่น้อยกว่าความเขินอาย “ช้าอีกแล้วเมฆินท์…
ป่วนวิทยา: วุ่นเพราะคำโตของนาวิน
เสียงตะโกน ‘เอาไงดีวะ!’ ดังก้องในโถงกิจกรรมนิสิตของมหาวิทยาลัย กองแผ่นป้ายประกาศล้มพับเหมือนโดมิโน บูธสีส้มของชมรมดนตรีถูกม้วนหุ้มไว้ด้วยป้ายโปรโมตที่เขียนว่า “งานวัฒนธรรมสากล” โดยตัวอักษรคดเคี้ยวและมีรอยกาแฟเป็นเอกลักษณ์…
ละครที่ใบไม้ลืมชื่อ
เสียงปรบมือดังขึ้นในหอประชุมของมหาวิทยาลัย แต่ไม่ได้มาจากผู้ชมเพราะยังไม่มีใครมาเลย เสียงนั้นเกิดจากการชนกันของท่อไฟเวที กับท่อน้ำที่อยู่หลังเวทีจนเกิดการสั่นสะเทือนเหมือนแซมบ้า ตัวละครหลัก พลับ…
บทปลอม บทจริง
เสียงฝีเท้าวิ่ง เสียงแผ่นไม้กระทบกับพื้นเวที เสียงคนหอบเหนื่อยและเสียงหัวเราะสั้น ๆ เปิดเรื่องด้วยความวุ่นวาย—การซ้อมวันแรกของชมรมละครเวทีมหาวิทยาลัยทำให้คนเดินผ่านลำบากเพราะอุปกรณ์กองพะเนินบนทางเดิน ผ้าม่านครึ่งพับตลบ…
เทศกาลแห่งการโกหก (และหัวเราะ)
ต้นทิวเอาหัวซุกกับหมอนจนได้ยินเสียงเพื่อนร่วมหอเคาะประตูตามจังหวะเพลงป๊อปรวมฮิตที่มักจะเปิดตอนตีสาม เขาผงกหัวขึ้นมาอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “ถ้าคืนนี้มีประกาศคะแนนเกียรตินิยม ฉันจะวิ่งไปยกมือรับเอง” “เกียรตินิยมเหรอ…
หอพักที่ผม ‘ตรวจ’ แล้วเปลี่ยนโลกไม่ตั้งใจ
เช้าวันที่หอพักเอื้องจำปาเตรียมตัวจะมีการตรวจจากคณะกรรมการประจำปี — อย่างน้อยนั่นคือบทเรียนที่อาจจะเกิดขึ้นตรงตามประกาศทางกระดานข่าวของมหาวิทยาลัย ถ้าไม่ใช่เพราะเช้าวันนั้น…
คืนเดียวของบัวลอย
เสียงน้ำไหลปะทะพื้นปูนชั้นสองของหอพักบ้านปลาเป็นเครื่องเปิดฉากเช้าวันที่ไม่สงบงัน. “โอ้โห นี่เราเช่าแค่เตียงหรือได้สระว่ายน้ำด้วย?” บัวลอยยืนเกาะประตูห้องน้ำตาโต หน้าผากมีรอยยับจากการนอนดึกทำงานกลุ่มเมื่อคืน. “อย่าเรียกสระว่ายน้ำเลย…