ครั้งแรกที่นิดาเห็นหอพักเลขเก้า เธอคิดกันเล่น ๆ ว่าเป็นมรดกของความอดทน—ไม้เก่า สีลอก ใบป้ายห้องแผ่นพลาสติกเหลืองกรอบตัวเลขซีดเครือ รสชาติของความประหยัดกระจายอยู่ทั่ว ตั้งแต่หน้าประตูที่เปิดเองค้าง ๆ ไปจนถึงลิ้นชักที่หลวมเกินกว่าจะล็อกได้จริง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มันถูกมาก โฆษณาว่าใกล้คณะ ใกล้ตลาด แล้วก็…มีอินเทอร์เน็ตบางเวลา” เสียงเพื่อนที่โทรมาตอนเช้าก่อนนิดาจะย้ายมาเป็นคือเสียงหัวเราะแห้ง ๆ “อย่าลืมถูพื้น บางห้องฝุ่นหนามาก”
เธอไม่ได้ตั้งใจจะมีเรื่องกับที่นี่ ชีวิตมหา’ลัยของนิดาถูกกดด้วยค่าเล่าเรียนและค่าห้องเช่าในกรุงเทพฯ จนเธอเลือกกลับมาหาแม่ที่ต่างจังหวัดแล้วย้ายเรียนมาในมหาวิทยาลัยรัฐ ความหวังคือห้องคืนละไม่กี่ร้อยที่ทำให้อดทนได้อีกปี
“ห้องของเธอเลขสองหนึ่งสี่” เจ้าหน้าที่เก่าแก่พยักหน้าเมื่อได้กุญแจให้ “ห้องนี้คนน้อยเลยเงียบ ๆ บ่อย ๆ” เขาหยุดไปนิดหนึ่ง ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงเบาเหมือนเกรงใจผนัง “เมื่อก่อน…มีคนอยู่คนนึง หายไปหลายปีแล้วนะ”
นิดาตบมือเบา ๆ กับตัวเองขณะยกกระเป๋าเข้าไป ความคิดเรื่องคนหายเป็นเรื่องไกลตัว แต่ยิ่งเธอจัดของ ยิ่งเห็นร่องรอยของความเคยมี คนก่อนหน้านั้นเรียงสมุดเรียนไว้ในลิ้นชัก ตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ ห้อยอยู่ที่ตะขอ มีคราบกาแฟแห้งบนโต๊ะ และภาพถ่ายกรอบเล็ก ๆ หนึ่งใบวางเอียง ๆ โดยไม่ถูกเช็ด
“ใครถ่ายรูปนี่” เธอถามบี ร่วมห้องคนใหม่ที่ย้ายเข้ามาพร้อมกัน บีกำลังเข็นตู้ไปให้พอดีกับตำแหน่งที่นิดาอยากให้เป็น
“ไม่รู้จักหรอก ฉันจ่ายค่าเช่าให้คนเก่าระยะหนึ่ง แล้วไม่ได้เจออีก” บีกดล็อกกล่องที่เธอเพิ่งยกเข้ามา “ป้าแดงเฝ่าพูดบ่อย ๆ ว่าคนนั้น ‘เดินออก’ ทิ้งไว้แค่นั้น ใคร ๆ ก็เล่า แต่ไม่มีใครเล่าว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ๆ”
บีพูดช้า ๆ เหมือนเลือกคำ เธอเลียริมฝีปากก่อนจะยิ้มกระอักกระอ่วน นิดารู้สึกได้ถึงความเงียบที่ไม่ใช่แค่การไม่มีเสียง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยข้อห้าม
คืนแรกไม่มีอะไรน่าสังเกต ยกเว้นการตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกว่ามีใครมอง บนเพดานมีเงาที่ไม่ชัดจากโคมไฟริมหน้าต่าง เธอลุกขึ้นควานหาไฟฉายในลิ้นชักแล้วจุดเทียนเล็ก ๆ ที่ข้างเตียง ริมเทียนมีกลิ่นแปลก ๆ คล้ายยาดับกลิ่นกับถ่ายทอดของเปลือกไม้เก่า ๆ
“อย่าเปิดหน้าต่างก่อนนะ” บีกระซิบจากอีกเตียง “ลมบนตึกนี้…มันชอบเข้ามาแล้วทำให้ของเปลี่ยนตำแหน่ง”
นิดาบอกตัวเองว่าเป็นเรื่องของลมและความชื้น เธอผลักหน้าต่างทิ้งไว้ครึ่งหนึ่ง เพราะอยากให้เสียงจากถนนช่วยกลบความเงียบ แต่คืนต่อมามีเสียงเคาะเบา ๆ จากผนังฝั่งหัวเตียง เป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนการติดต่อด้วยนิ้ว
“ใครน่ะ” นิดาพูดออกมาเสียงดังกว่าที่ตั้งใจ แต่คำถามนั้นรับกลับมาด้วยความเงียบ เงียบจนข้อความที่ติดคอชวนให้ลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่าง ทั้งสองคนยืนอยู่ในแสงจันทร์และพูดไม่ต่อ
วันรุ่งขึ้น นิดาพบว่าภาพถ่ายเล็ก ๆ บนโต๊ะไม่เหมือนเดิม ใบหน้าคนในภาพพร่าเลือนราวกระดาษที่เปียกน้ำ แต่สิ่งที่เปลี่ยนที่สุดคือลายมือด้านหลังกรอบ รูปเดิมมีบันทึกย่อสั้น ๆ แต่วันนี้มีบันทึกเพิ่มขึ้นด้วยลายมือที่ไม่คุ้น
“เธอเห็นไหม” นิดายื่นรูปให้บี บีอ่านหน้าตาเหยเกแล้วหันมามองเธอ “เราก็เห็นเหมือนกัน”
ข้อความเล็ก ๆ เขียนว่า ‘อย่าลืมฉัน’
นิดาหยิบวางบนโต๊ะอย่างมือสั่น มือชาที่สัมผัสกระจก มันไม่ใช่ความกลัวที่มีกำกับชื่อชัด ๆ แต่เป็นความไม่สบายที่ทำให้เธอทำอะไรช้า ๆ ทั้งที่อยากรวบรัด
“ฉันจะถามป้าแดง” บีกัดฟัน “ไม่อยากได้ยินนิทาน แต่ก็อยากรู้ว่าของพวกนี้มาจากไหน”
ป้าแดงเป็นคนทำความสะอาด หย่อนตัวลงบนม้านั่งข้างบันไดเมื่อเห็นทั้งสอง เลือดป้าแดงดูจางลงจากการใช้ชีวิตหนัก ๆ แต่สายตายังคงมีไฟบางอย่างที่ไม่อยากให้ใครเห็น
“ห้องนี้…มีคนอยู่คนหนึ่ง ชื่อ ‘น้ำ’” ป้าแดงบอกชื่อตรง ๆ ราวกับแง้มประตูให้อีกบาน “น้ำอยู่ที่นี่เงียบ ๆ ไม่ค่อยไปไหน พูดน้อยแต่ยิ้มเมื่อเห็นเด็กใหม่”
“หายไปไหนคะ” บีถามตรง ๆ
ป้าแดงหันไปมองทางบันได เหมือนไม่อยากบอก “คืนหนึ่งเธอก็ไม่มาเปิดห้องออกมาอีก พ่อแม่ออกตามแต่…ไม่มีร่องรอย”
“แล้วตำรวจ—” นิดาถาม แต่ป้าแดงส่ายหน้า “ไม่มีใครอยากยกเรื่องใหญ่ขึ้นกับหอ เธอเป็นคนนอก คนคณะก็มีเรื่องของตัวเอง”
คำตอบนั้นเป็นเหมือนหมุดที่ถูกทิ่มลงกลางหน้าอก—ไม่ใช่เพราะมันมีข้อมูลใหม่ แต่มันทำให้ความอยากรู้ของคนสองคนใหญ่ขึ้นจนไม่กลืนกลับไปได้
คืนหนึ่งนิดาตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเด็กทารกหัวเราะ เธอคิดว่าตัวเองฝัน แต่เสียงนั้นติดอยู่ในหูแม้หลังตื่นเต็มตา แล้วเธอก็ได้ยินชื่อของตัวเอง ถูกเรียกเบา ๆ จากใต้เตียงหรือจากผนังก็ไม่อาจบอกได้
“นิดา…”
เสียงนั้นเรียกซ้ำจนเธอขยับตัว ไม่ได้ร้องไห้ แต่เธอเอามือกุมอกแน่น ราวกับต้องการหยุดอะไรไม่ให้ลุกขึ้น มันไม่ใช่เสียงคนคุ้นเคย มันเหมือนใครคนหนึ่งพยายามทำให้เธอจดจำบางอย่าง
“เธอเป็นอะไร” บีถามในตอนเช้า แต่เธอก็มีคำตอบแค่ว่าเธอโดนเรียกชื่อกลางคืนหนึ่งครั้ง แต่ไม่มีใครอยากพูดถึงรายละเอียด คนที่เริ่มสงสัยกลับเริ่มมีพฤติกรรมแปลก ๆ
เฟิร์น เพื่อนชั้นปีของบี มาหาในเย็นวันหนึ่ง เธอเข้ามายืนหน้าห้องโดยไม่เคาะ ประกายตามือของเธอเหมือนคนที่เพิ่งผ่านอะไรหนัก ๆ จากงานนักศึกษาร่วมกัน
“ได้ยินมาว่ามีคนย้ายมาใหม่” เฟิร์นพูด “ชอบห้องเลขสองหนึ่งสี่ไหม?”
บีชะงัก “ใช่ ทำไมเหรอ”
เฟิร์นหัวเราะแห้ง ๆ “เอาเถอะ แค่…ระวังเรื่องเก่า ๆ หน่อยแค่นั้น”
“เก่า ๆ อะไร” นิดาถาม แต่เฟิร์นส่ายหน้า “ไม่ต้องพูดถึง มันทำให้คณะเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว”
“แต่ฉันอยากรู้ว่าหายไปยังไง” บีบอก หน้าตาไม่ยอมแพ้
เฟิร์นสบตานานพอที่บีจะเห็นว่ามีอะไรติดค้างอยู่ “คืนนี้เธอลองไปดูโน้ตของคนเก่า ฉันเห็นมันบ้างเล็กน้อย มันเหมือนถามหาบางอย่าง”
โน้ตที่เฟิร์นพูดถึงถูกเก็บไว้ใต้แผ่นไม้หลวมในโต๊ะ นิดาพบสมุดเล็ก ๆ แผ่นหน้าปกมีรอยขีดชื่อที่ลบแล้วลบอีก หลายหน้าเป็นคิ้วตัดของบทกวี ลายมือบางบอกว่าถูกเขียนในคืนที่มีลมหนาว แต่หน้าสุดท้ายเขียนด้วยลายมือสั่น
‘อย่าปล่อยฉัน’
ไม่ใช่แค่คำสั้น ๆ แต่มีวันที่ซ้ำวนกัน และมีชื่อบางชื่อที่ถูกขีดทับ หนึ่งในชื่อคือชื่อของนิดาเอง
“ฉันไม่เข้าใจ ทำไมชื่อฉัน—” นิดาพูดเสียงต่ำ เธอคว้าเพื่อนมาดูอีกครั้ง แต่บีเบือนหน้า “อาจเป็นชื่อเพื่อนหรือคนที่เคยรู้จัก”
คำอธิบายง่าย ๆ นั้นช่างบางและเปราะมากเหมือนกระดาษการ์ดที่เทน้ำลงไป มันยืนไม่อยู่เมื่อต้องรับน้ำหนักของความสงสัย
อยู่มาวันหนึ่งเสียงเตือนจากโทรศัพท์ทำให้ทุกอย่างพังทลายลงเป็นเศษ เสียงข้อความในกล่องเสียงของนิดาเป็นเสียงผู้หญิงแหบพร่า เธอไม่รู้จักหมายเลข
“นิดา…ได้ยินฉันไหม”
เสียงนั้นเหมือนใครคนหนึ่งเหนื่อยหนักมาแต่อยากพูดอะไร บันทึกนั้นค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดไป เธอได้ยินแค่ชื่อตัวเองและคำว่า ‘อย่ายอม’
นิดาโทรกลับ แต่ปลายสายไม่มีเสียงตอบ มีแต่เสียงของสายที่เชื่อมตลอดโดยไม่เคยมีใครรับ มันเป็นประสบการณ์ที่ทำให้เธอไปยืนที่หน้ากระจกนานกว่าปกติ เห็นเงาตัวเองสั่นไหวจนเหมือนมือจะยกขึ้นแล้ววางลงทุกครั้ง
“เธอคิดว่านี่คือแผนของใครสักคนหรือเปล่า” บีถามคืนหนึ่ง เธอถึงกับพ่นควันบุหรี่สั้น ๆ แล้วโยนม้วนบุหรี่ลงถังขยะที่ข้างเตียง
นิดาไม่ได้ตอบทันที เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้อง เธอเห็นสิ่งเล็ก ๆ ที่ผิดปกติ: สติ๊กเกอร์ที่เคยติดบนเฟรมรูปเลื่อนไปด้านข้าง กุญแจของโต๊ะที่หายไปนานกลับมาอยู่บนพรม พัดลมที่เคยตั้งไว้ชี้ไปทางประตูโดยไม่รู้ตัว
ทั้งหมดนั้นอธิบายด้วยลมและความบังเอิญได้ แต่ลำดับของมันเหมือนมีใครจัดเรียงเพื่อบอกบางสิ่งให้เธอเข้าใจ
บีเริ่มทำหน้าที่ของคนที่ไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ เธอเอาเครื่องบันทึกเสียงมาวางใต้เตียงคืนหนึ่ง และบอกให้ทั้งสองแกล้งคุยกับมันก่อนนอน “ถ้ามีอะไร มันก็จะบันทึกได้” เธอพูดอย่างไม่หมดใจ
พอสายลมผ่านหน้าต่าง โคมไฟสั่นเบา ๆ เสียงที่ติดอยู่ในเครื่องเป็นเพียงเสียงหายใจและการจามของใครบางคน ดึกดื่นหลังเที่ยงคืน มีเสียงแผ่วเบาอีกครั้ง ไม่ได้ชัดจนรับรู้ได้แต่เพียงเสี้ยวหนึ่ง เหมือนกระซิบผ่านผนัง: “อยู่ตรงนี้…อย่าลืม”
“ได้ยินไหม” บีตื่นลุกขึ้นทันที เธอเอามือกุมหน้าไว้และวิ่งไปดึงผ้าห่มขึ้นสูง “เธอได้ยินไม่ใช่หรอ”
นิดามองไปรอบ ๆ ห้อง หัวใจคล้ายจะหยุดแต่เธอกลับยืนนิ่ง เรี่ยวแรงของเธอไม่ได้มีปีกพอจะบินหนี แต่มีพอให้เธอลุกขึ้นและเดินไปยังตู้เสื้อผ้า เธอรู้สึกเหมือนมีใครมองตาม แต่คนที่มองไม่ใช่มือที่มองมาจากหน้าต่าง
หลังจากเหตุการณ์นั้น ทั้งคณะเริ่มเอ่ยถึงเรื่องหายไปของน้ำบ้างทีละคน เสียงเล่าลือทำให้นึกถึงงานปาร์ตี้รุ่นพี่ งานที่คนใหม่มักจะโดนบังคับให้เข้าร่วม งานที่ออกแบบมาเพื่อทำให้คนรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว แต่บางครั้งการเป็นหนึ่งเดียวก็หมายถึงการถูกกลืน
“เมื่อคืนมีคนบอกว่าจะขุดเรื่องเก่า ๆ มาคุย” เฟิร์นบอกในวันที่นิดาและบีไปร่วมวงกับเพื่อน ๆ “คนที่เล่นด้วยกันตอนนั้นบางคนก็ยังอยู่”
คืนนั้นมีการนัดพบเล็ก ๆ ที่ร้านชานมใกล้มหาวิทยาลัย คนที่มาส่วนใหญ่ยังหนุ่มสาวแต่ในสายตาของนิดา หลายคนมีเงาของความเหนื่อยล้า ความลับและความกังวลบดบังความอ่อนเยาว์
“ฉันเคยเห็นน้ำครั้งสุดท้ายก่อนปิดเทอม” หนึ่งในกลุ่มพูดขึ้น “เธอดูสับสนมาก พูดอะไรไม่ค่อยเป็นเรื่อง”
“แล้ววันที่หายไป?” บีถาม ตาเธอแคบลงเหมือนพยายามบีบคำตอบออกมาทีละหยด
มีเสียงหัวเราะสั้น ๆ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น “คืนวันนั้นมีคนเมานะ มีปากเสียง แล้วน้ำก็หายไป”
“ปากเสียงเรื่องอะไร” นิดาถามอย่างตั้งใจ “ระบุชื่อได้ไหม”
คนตรงหน้าไม่ตอบทันที เธอถอนหายใจ “มันเป็นเรื่องเล็ก แต่คนที่เมาบางคน…อาจจะจำไม่ได้”
คำตอบนั่นทำให้นิดารู้สึกว่ามีผ้าเนื้อบาง ๆ คลุมหัว มันไม่แน่ชัดแต่สัมผัสที่เธอรู้คือความรู้สึกว่ามีอะไรถูกกลบไว้ ไม่ใช่เพราะไม่มีหลักฐาน แต่เพราะทุกคนเลือกที่จะไม่ขุดมันขึ้นมา
คืนต่อมา นิดาพบของชิ้นเล็ก ๆ ถูกวางบนหมอนของเธอ เป็นรองเท้าของเด็กเล็ก สีซีด ปะปนด้วยฝุ่น เธอยื่นมือไปจับมัน เบา ๆ เหมือนกลัวของจะล้ม
“แล้วเจออะไรไหม” บีถามที่เข้ามาเห็นของชิ้นเล็ก ๆ นั้นแล้วหน้าเธอเปลี่ยนเป็นแบบคนเจอของชวนขนลุก
“ไม่รู้ว่ามาจากไหน” นิดาตอบ เธอซุกมันลงในลิ้นชักและหาที่ปิดแน่น เธอไม่อยากให้ใครเห็นว่ามีอะไรแปลก ๆ ในห้อง แต่ความจริงมักไม่ชอบถูกปิดบัง
คืนนั้นมีเสียงร้องไห้ไกล ๆ มาจากทิศทางชั้นล่าง เสียงบางหล่อหลอมกับเสียงประตูบานหนาที่เปิดเอง มันเป็นสิ่งที่ทุกคนในหอไม่พูดถึงอย่างเป็นทางการ แต่เมื่อเสียงนั้นหยุด คนที่อยู่ใกล้ประตูกลับขยับตัวราวกับถูกปลดปล่อยจากอะไรบางอย่าง
“เราไม่ควรอยู่ที่นี่แล้ว” หนึ่งในเพื่อนของบีพูดเบา ๆ “มันเริ่มหนักแล้ว”
บีโยนคำพูดนั้นไปกับอากาศ แต่เธอกลับจัดการไม่ได้นาน ทั้งสองเริ่มรู้สึกว่าความสามารถของพวกเขาถูกตรวจสอบ บางครั้งมีวัตถุในห้องเปลี่ยนตำแหน่งโดยไม่รู้สาเหตุ บางครั้งมีเสียงวงกลมในผนัง เงาที่ไม่ควรอยู่มุมห้อง และการได้ยินเสียงคนพยักหน้าหรือส่ายหน้าโดยไม่มีใครที่นั่น
การค้นหาความจริงเริ่มมีราคาที่ต้องจ่าย ในคืนหนึ่งนิดาตัดสินใจไปยังห้องพักเดิมของน้ำที่ชั้นบนสุด ห้องถูกปิดไว้ยาวจนมีกลิ่นอับครอบคลุม เธอค่อย ๆ ดันประตูเข้าไป ภายในมีของขังเต็มไปหมด ฝุ่นจับหนาทึบ แต่บนโต๊ะมีโน้ตเล่มหนึ่งวางอยู่ เหมือนถูกเลือกให้เธอหา
หน้าในสุดของโน้ตนั้นเขียนสั้น ๆ ว่า ‘ถ้าคุณพบ แปลว่าเธอยังไม่จากไป’ ใต้บรรทัดนั้นมีคำถามหลายข้อ และบรรทัดสุดท้ายเขียนว่า ‘จำไว้ว่า…เราไม่ควรไว้ใจเสียงของพวกนั้น’
คำว่า ‘พวกนั้น’ ทำให้เธอสะดุ้ง ไม่ใช่แค่คำ แต่เป็นการแบ่งที่ชัดเจนระหว่างกลุ่มคนที่รู้และไม่รู้ และนิดารู้ว่าเธอถูกชะตากรรมเรียกให้เข้าร่วมวง
“น้ำต้องการให้ใครรู้เรื่องอะไร” นิดาพูดคนเดียว หลังจากอ่านโน้ตเสร็จ เธอรู้สึกว่ามีแรงผลักดันแปลก ๆ ให้ไปถามคนที่เธอเคยรู้จักในงานครั้งก่อน วิญญาณหรือความจริง—คำจำกัดความเริ่มเลือนราง
เธอพยายามติดต่อก้อง เพื่อนผู้ชายคนหนึ่งที่ปรากฏในภาพถ่ายกลุ่มที่งานนั้น ก้องตอบสายช้า เหมือนคนที่ไม่อยากพูด
“เธอถามทำไม ถึงเรื่องน้ำ?” ก้องถามเสียงราบเรียบ
“ฉันพบโน้ตของเธอ แล้วมีชื่อของฉัน” นิดาบอกตรง ๆ “เมื่อคืนมีคนวางรองเท้าเด็กไว้บนหมอนของฉันด้วย”
มีช่วงเวลานานกว่าที่ก้องจะตอบ “ถ้าจะยุ่งกับเรื่องนั้น ระวังตัว”
“บอกมาสิว่าเกิดอะไรขึ้น” เสียงของนิดาอาจเย็นกว่าที่ตั้งใจ แต่มีความคงมั่นที่ก้องไม่เคยเห็นมาก่อน
“คืนวันนั้น ทุกคนดื่มเยอะ แล้วน้ำกับใครบางคนมีปากเสียง บางคนเล่า บางคนจำไม่ได้” ก้องพูดช้า ๆ “วันรุ่งขึ้นเธอไปไม่ถึงห้องแล้ว”
“แล้วพวกที่รู้ทำอะไร” นิดาถาม
“พวกนั้นตัดสินมันได้เอง” ก้องบอก เธอลากเสียงพูดเหมือนไม่อยากให้ใครได้ยิน “พวกเขาไม่อยากเป็นปัญหา พวกเขาเรียบร้อย แล้วก็เงียบ”
คำว่า ‘ตัดสินมันได้เอง’ พาภาพบางอย่างเข้ามาในหัวนิดา—ร่างกายคนหนึ่งที่ล้มอยู่บนพื้นบันได เสียงหัวเราะที่หยุดกึก แล้วการตัดสินใจเงียบ ๆ เพื่อซ่อนความจริง
“เธอหมายถึง…มันอาจจะไม่ใช่อุบัติเหตุ?” นิดาถามอย่างระวัง
“อาจจะใช่ อาจจะไม่ใช่” ก้องตอบสั้น ๆ “ฉันบอกไม่ได้ เพราะฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของคนนั้น”
ขณะที่บีพยายามค้นหาหลักฐานแบบเป็นรูปธรรม นิดากลับถูกกลุ่มความทรงจำเก่ากดทับคืนหนึ่งคืนจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอเห็นภาพเบลอของงานปาร์ตี้ แสงไฟกระพริบ เสียงหัวเราะ และน้ำที่ยืนอยู่ริมบันได ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่างกับใคร
โคมไฟกระพริบ และมือจับประตูถูกดึงออกอย่างแรง เธอเห็นมือหนึ่งยื่นไปจับร่างของน้ำ เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนจากแอลกอฮอล์ จนภาพสุดท้ายก่อนทุกอย่างขาวโพลนคือลูกตาสีดำที่มองมาที่เธอโดยตรง
พอเธอฟื้นจากภาพที่ยาวและขาด ๆ หาย ๆ นิดารู้สึกเหมือนมีเศษเสี้ยวความจริงที่ถูกดูดออกไป เธอเผลอร้องออกมาในห้องและบีตื่นขึ้นมา
“เจออะไรอีกหรือ” บีถามแต่เธอไม่ได้ตอบทันที หยดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ร่วงจากหน้าผากนิดา ทำให้ผมติดอยู่กับหน้าผาก
“ฉันจำ…” เธอพูดเสียงเบา มันไม่ได้ออกมาจากปากอย่างชัดเจน เธอเหมือนพยายามขโมยคำจากความมืด แต่ในที่สุดเธอก็พูดคำนั้นออกมา “ฉันจำส่วนหนึ่งของคืนนั้นได้…แต่ไม่ทั้งหมด”
ความเงียบตามมาเป็นเวลานานพอที่ทุกคนเริ่มได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน เหมือนเวลาถูกดึงออกจากผนัง
บีร้องตามคำที่นิดาไม่บอกหมด “ใครอยู่ด้วยคืนนั้น”
“พี่ต้อม… และก้อง… และอีกคนหนึ่ง ฉันเห็นเงา…แต่ฉันไม่แน่ใจว่ามองเห็นหรือว่าจินตนาการ” นิดาบอก ราวกับว่าทุกคำเป็นการวัดความเสี่ยง ผิดพลาดคำเดียวอาจทำให้เรื่องแย่ลง
“ต้องมีคนที่อาจช่วยเราได้” บีบอก “ใครบ้างที่ยังไม่ย้ายออก?”
ชื่อพวกนั้นตกลงไปจนเป็นลิสต์ที่นิดาต้องโทรถาม หนึ่งคนตอบว่าไม่จำอะไร อีกคนปัดว่าจำไม่ได้ และอีกคนหนึ่งเงียบแล้วบอกให้เธอเลิกหาเรื่องเสียที
เมื่อไม่มีใครยอมพูด ทั้งสองตัดสินใจใช้หลักฐานซึ่งมีค่าน้อยที่สุด—ภาพถ่ายในมือถือของคนที่อยู่ในงาน ค่ำคืนนั้นมีหลายภาพ หลายเฟรมที่ถูกลบออกไปอย่างรู้ๆ กัน บางภาพแสดงน้ำยืนอยู่มุมหนึ่ง บางภาพแสดงเธอกับใครบางคนใกล้บันได
“ตรงนี้” บีกระซิบบอกเมื่อซูมเข้าไปในภาพหนึ่ง เธอเลื่อนจอและหยุดที่รอยบนขั้นบันได มันไม่ใช่น้ำตา แต่เหมือนคราบอะไรบางอย่างที่เคยเปียกแล้วแห้ง
นิดารู้สึกว่าความจริงเริ่มมีขอบเขต เด็กผู้หญิงในภาพมองเข้าไปที่จอเหมือนจะบอกบางอย่าง และครั้งแรกในหลายคืน เธอได้ยินเสียงไม่ใช่แค่กระซิบ แต่เป็นคำที่ชัดเจนกว่า
“ขุด”
คำว่าขุดกระทบกับความคิดของเธออย่างเฉียบพลัน แต่ไม่มีใครพูดว่ายังไงต่อ ทั้งคู่มองตากัน ราวกับเห็นประตูอีกบานเปิดอยู่
“ที่ไหน?” นิดาถามในที่สุด
บีกลืนน้ำลาย “ที่หลังสนามกีฬาของคณะ มีต้นไม้ใหญ่ จำได้ไหม?”
ความรู้สึกหนักหน่วงตามมาด้วยความมุ่งมั่นที่ผิดแปลก ทั้งสองคนเปิดไฟฉายและถือจอบแบบคนที่ยอมสกปรกเพื่อความจริง พวกเขาเดินไปที่สนามในเวลากลางคืน โดยมีเสียงหัวใจของตัวเองเป็นจังหวะเดียวกับเสียงยางรถที่ผ่านบนถนนไกล ๆ
ดินเย็นมากถึงกับชวนให้มือชาเมื่อสัมผัส มันเหมือนดินที่เก็บเรื่องไว้ใต้พื้น และยิ่งขุดลึกลงไป พวกเขาพบกับเศษผ้า ขวดแก้ว และสิ่งเล็ก ๆ ที่บ่งบอกว่ามีชีวิตถูกวางไว้ที่นี่แล้วจากไป
“เธอนี่…” บีพูดไม่จบ เธอสังเกตเห็นชิ้นส่วนของสร้อยคอที่มีชิ้นส่วนเดียวกันกับที่นิดาเคยเห็นในรูปของน้ำ
มือของนิดาสั่นเมื่อขุดลึกลงไปอีก เธอกระแทกมือแรง ๆ จนจอกระแทก ทั่วหน้าดินมีรอยเท้าชัดเป็นบอกว่าไม่ใช่การฝังที่เป็นพิธี แต่เป็นการปิดเรื่องไปอย่างรีบร้อน
ดินค่อย ๆ เปิดจนเห็นเส้นผมสีดำจับกลุ่ม และสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่แค่เศษผ้า แต่มีโครงกระดูกบางส่วนที่ยังไม่ได้เสียหายมาก เสียงหายใจของพวกเขาดังขึ้น คู่หนึ่งหยุดนิ่งไม่กล้าหายใจ
“แจ้งตำรวจ” บีกระซิบ แต่ นิดารู้ว่ามีเรื่องมากกว่านั้น เธอเคยได้ยินการสนทนาของคนที่อยู่ในงานคืนนั้น เธอจำภาพหลุด ๆ ได้ เช่น คนที่ดันร่างหนึ่งจนไปถึงขั้นบันได การผลักหนึ่งครั้งที่ไม่มีใครตั้งใจให้ตาย
ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลัง มีคนมาวิ่งเข้ามาในสนาม เป็นโค้ตรุ่นพี่คนหนึ่งที่ยังคงทำหน้ายุ่งอยู่
“พวกเธอทำอะไรน่ะ!” เขาดูตกใจ แต่ในสายตาของนิดา เธอเห็นความกลัวสลับกับการคำนึงถึงผลที่จะตามมา
“เราเจอแล้ว” บีตอบ “คดีน้ำ”
“หุบปาก” โค้ตรุ่นพี่บอกเสียงแข็ง “อย่าเพิ่งประกาศอะไร จะเอาเรื่องกันใหญ่”
คำสั่งให้เงียบทำให้ทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบของการปิดปากเท่านั้น แต่เป็นความเงียบของคนที่รู้ว่าพวกเขายืนอยู่บนเส้นบาง ๆ ระหว่างความจริงและการปกป้องบางอย่าง
ตำรวจมาถึงในตอนเช้า มีผ้าสีขาวคลุมบางส่วนของพื้นที่ทำให้ภาพไม่ชวนให้มอง แต่การมาถึงของตำรวจไม่ได้ทำให้คดีจบลง มันกลับเป็นการเริ่มต้นที่ดีกว่าสำหรับใครบางคนที่ไม่อยากให้ทุกอย่างกระจ่าง
“พวกเธอพบเมื่อไหร่” หนึ่งในตำรวจถาม นิดาพูดตรง ๆ ว่าเมื่อคืน แต่คำตอบของเธอกลับถูกตั้งคำถามด้วยสายตาของผู้ใหญ่ที่มองเด็กว่าอย่าเพิ่งยืนยันอะไร
การสืบสวนเริ่ม แต่กลับถูกชะลอไว้บ่อยครั้ง มีผู้ติดต่อขอให้หยุด มีคนโทรมาขู่ และสิ่งที่สำคัญที่สุด—ความทรงจำของนิดาเริ่มถูกทดสอบ เธอจำภาพวันนั้นได้แต่ไม่ครบ เป็นเศษเสี้ยวเหมือนกระจกแตกที่ทุกคนมีชิ้นเล็ก ๆ ต่างกัน
“เธอจำใบหน้าคนสุดท้ายที่อยู่กับน้ำได้ไหม” นักสืบถามหนึ่งในคืนนั้น
นิดานึกถึงการมองตา แล้วคำพูดของก้องลอยมาในหัวว่าเขาเองก็เป็นส่วนหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรที่เธอพยายามซ่อนจากตัวเอง แต่ชุดของคนที่ซ่อนความจริงกลับซับซ้อนกว่า
ในระหว่างการสืบสวนมีการเปิดเผยช็อตเล็ก ๆ ที่หากรวมกันจะทำให้ภาพทั้งหมดปรากฏขึ้น ช็อตหนึ่งคือคลิปงานปาร์ตี้ที่คนหนึ่งบันทึกไว้ คนนี้ไม่ได้ลบมันออกหมด ทุกเฟรมเงียบ มีต้นเสียงหัวเราะ มีคนล้ม มีเสียงโต้เถียง แต่คลิปหนึ่งแสดงภาพบั้นปลายของเหตุการณ์—ร่างหนึ่งผลักอีกคน แล้วทุกอย่างมืดลง
นิดาสั่นจนต้องยึดคอเสื้อ เธอเห็นเงาตัวเองในภาพ ผมติดเป็นปม มองดูนิ่ง ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอลุกไม่ขึ้นคือมือของเธอ—มันยื่นออกไป
การยืนยันว่าตนเองมีส่วนเกี่ยวข้องทำให้เลือดในร่างกายของเธอหน่วงลง เธอรู้สึกเหมือนถูกตัดออกจากคนอื่น ๆ ทุกคนดูเหมือนจะมีเหตุผลของตัวเองที่จะปกป้อง ทั้งโค้ตรุ่นพี่ที่หวังรักษาชื่อเสียง ทั้งกลุ่มเพื่อนที่กลัวผลกระทบ รวมถึงตัวเธอเองที่ไม่เคยตั้งใจจะทำให้ใครต้องจากไป
“ชั้นไม่ได้ตั้งใจ” เธอพึมพำหลายครั้ง แต่พูดออกไปไม่ได้ เพราะไม่มีใครรับรองคำพูดนั้น หนึ่งคำว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ ถูกวางไว้ในชั้นที่บางมากเมื่อเทียบกับความตาย
ในคืนก่อนจะมีการฟ้องร้องอย่างเป็นทางการ นิดาเดินกลับไปที่ห้องของน้ำอีกครั้ง เธอหยิบโน้ตที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะ และนั่งลงบนพื้น พยายามจัดการชิ้นส่วนความทรงจำทั้งหมดด้วยสองมือ
“ฉันจำบางอย่างได้” เธอบอกบีที่มานั่งข้าง ๆ ทั้งสองพูดกันจนดึกจนรู้สึกว่าความเงียบไม่ได้ข่มขู่เท่าเดิม แต่เป็นความร่วมมือ
บีกุมมือเธอแน่น “เราจะพูดความจริง”
คำว่าพูดความจริงเหมือนมีน้ำหนัก ทันใดนั้นเองมีเสียงเคาะประตูช้า ๆ มาจากด้านนอก นิดาลุกขึ้นเปิดมัน มีคนหนึ่งยืนอยู่—โค้ตรุ่นพี่ที่ชื่อว่าต้อม ใบหน้าเขาแดงจากการร้องไห้ แต่เขาพูดก่อนใคร
“ฉันคิดถึงน้ำ” เขาบอกด้วยเสียงที่แหบ พื้นที่ระหว่างพวกเขาเต็มไปด้วยความจริงที่เพิ่งพัดมา “ฉันไม่อยากปกป้องใครอีกต่อไป”
การยอมรับจากคนคนนั้นเป็นเหมือนการปลดพันธนาการ ทั้งโค้ตและกลุ่มเพื่อนเริ่มส่งข้อความเข้ามาในคืนต่อมา หลายคนสารภาพว่าพวกเขาจำอะไรไม่ได้ แต่พอถูกร้องขอความจริง พวกเขาก็เริ่มเห็นภาพชัดขึ้นทีละน้อย คำสารภาพที่ถูกสะกดอยู่นานถูกปล่อยออกมาเป็นครั้งแรก
“เราทำแรงกดดันเธอ” หนึ่งคนสารภาพ “ไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ แต่เรากลัวกันเอง”
ความรู้สึกผิดแผ่ขยายเหมือนวงกว้าง ทุกคนจ่ายค่าแรงทางจิตใจอย่างหนัก น้ำตาไหลรินจากหลายหน้า แต่การเสียใจไม่สามารถกลบคำถามได้ทั้งหมด นิดารู้สึกเหมือนมีใครยืนอยู่ข้างหลังเธอ กดเบา ๆ ให้เธอแน่วแน่และยอมรับ
วันขึ้นศาลเป็นวันที่เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะต้องเผชิญ แต่การยืนบนพื้นไม้ฉายแสงสว่างกลับทำให้เธอเห็นรายละเอียดของตนเองเหมือนคนหนึ่งที่เพิ่งตื่นจากฝันร้าย เธอจำทุกภาพได้ชัดขึ้น วินาทีนั้น เธอจำได้ว่ามือนั้นของเธอผลักน้ำ แต่เธอก็จำได้ว่ามันเป็นการเล่นที่แปลเป็นแรงมากกว่าความโหดร้าย
“ฉันขอโทษ” คำพูดนั้นออกมาจากปากของหลายคนพร้อมกัน ไม่ใช่คำที่สามารถยกเลิกความตายได้ แต่มันทำให้สายสัมพันธ์บางอย่างแตกเป็นเสี่ยง ๆ
คืนหลังการเปิดเผย นิดากลับมาที่ห้อง ตัวบ้านเงียบผิดปกติ แต่ก็ยังมีสิ่งที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้—ภาพถ่ายบนโต๊ะเปลี่ยนอีกครั้ง ใบหน้าของคนในภาพคมชัด และคนที่มองออกมาคือ ‘น้ำ’ ในท่าทางที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มนั้นไม่เศร้า ไม่ข่มขู่ แต่ชวนให้เข้าใจ
“ขอบคุณ” เป็นคำเดียวที่ลอยเข้ามาในหัวของนิดา เธอไม่ได้ยินเสียงแต่มันเป็นความรู้สึกที่อ่อนกว่ารอยร้าวในอก เธอวางมือบนรูปกรอบ เธอสัมผัสกระจกเย็น ๆ ที่ไม่ให้อุณหภูมิของคนได้
“เธอทำอะไรลงไปไม่สามารถเรียกคืนมาได้” บีพูดช้า ๆ ขณะที่เธอนั่งอยู่บนเตียงข้างนิดา “แต่เธออาจให้บางอย่างกับน้ำ—ความจริง”
การได้รู้จักความจริงไม่ได้ทำให้ทุกอย่างจบลงแบบสวยงาม ความเงียบที่ตามมาพร้อมกับการร้องขอของคนที่จากไปค่อย ๆ จางลง แต่บางครั้งกลางดึก นิดายังคงได้ยินเสียงกระซิบ เหมือนคำขอบคุณซ้ำ ๆ ที่ไม่ต้องการการตอบแทน
เวลาล่วงไป หลายคนเลือกที่จะจากหอ ย้ายไปที่เรียนต่อ หรือย้ายออกเพื่อเริ่มต้นใหม่ หอพักเลขเก้ายังคงอยู่ในตำแหน่งเดิม เช่นเดียวกับไม้เก่าและป้ายซีด แต่รอยกระทบในผนังเหมือนสิ่งที่ไม่มีใครอยากเห็นกลับกลายเป็นบทเรียนของความรับผิดชอบ
หนึ่งปีผ่านไป บีกลับมาเยี่ยมนิดาในวันที่อากาศเริ่มมีกลิ่นฝน เธอเอ่ยหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นโต๊ะโล่งขึ้น มีเพียงกรอบรูปหนึ่งที่ตั้งอยู่ในมุม เธอจับกรอบนั้น แล้วหันมามองนิดา
“เธอว่า…น้ำจริง ๆ ได้ไปสู่ที่ไหนสักแห่งไหม” บีถามอย่างไม่แน่ใจ
นิดาตอบโดยไม่มองออกไปนอกหน้าต่าง “ฉันคิดว่าเธอได้พอใจกับความจริง”
คำตอบนั้นไม่ได้เป็นการสรุปอย่างเด็ดขาด แต่เป็นการเรียงร้อยของความเป็นไปได้ที่ทำให้ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนถูกยกพ้นจากความหนักหน่วงบางอย่าง ในคืนที่เงียบสงัด พวกเธอนั่งกันจนรู้สึกว่าความเงียบไม่ใช่สิ่งที่ต้องหลบหนีเสมอไป แต่เป็นช่องว่างที่ยังเก็บเรื่องราวไว้ให้คนได้รำลึก
ก่อนนิดาจะกลับไปทำงาน มีจดหมายส่งมาถึงจากแม่ของน้ำ บันทึกขอบคุณสั้น ๆ ที่เรียบง่ายและเจ็บช้ำ แม่ของน้ำเขียนว่าเธอไม่เคยเข้าใจว่าลูกหายไปได้ยังไง แต่การได้ฝังศพและได้รู้ความจริงบางอย่าง ทำให้เธอรู้สึกว่าลูกของเธอไม่ถูกละทิ้ง
สายตาของนิดาพร่าเล็กน้อย ขณะที่เธออ่านจดหมาย เธอวางมือบนโต๊ะและรู้สึกถึงภาพถ่ายเก่า ๆ ที่มีรอยนิ้วมือเล็ก ๆ อยู่ที่มุม เธอไม่ได้ลบพวกมันออก เธอทิ้งพวกมันไว้ให้เป็นหลักฐานของการจำ
หอพักเลขเก้ายังคงเปิดรับคนใหม่เหมือนเดิม แต่บรรยากาศเปลี่ยนไปเพียงน้อย ความเงียบไม่ได้มีรสของการปิดปากอีกต่อไป แต่เป็นความเงียบที่มีประวัติศาสตร์จะเล่าให้ฟังหากมีใครถามอย่างจริงใจ
หลายเดือนต่อมา นิดาเดินผ่านสนามหลังคณะที่ครั้งหนึ่งพวกเขาขุดพบสิ่งที่ถูกฝังไว้ เธามองต้นไม้ใหญ่ ที่เดิมที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเงาของความลับ ตอนนี้มีป้ายเล็ก ๆ ติดไว้ เป็นคำที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
“เพื่อความจริง”
นิดายิ้มนิด ๆ และเอามือแตะป้ายเบา ๆ ก่อนจะเดินจากไป ในใจของเธอมีความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ชัยชนะ มันไม่ใช่การชดเชย แต่เป็นบางอย่างที่ทำให้เธอหายใจได้ลึกขึ้น—เพราะอย่างน้อยบางคนได้ยิน และเธอไม่ต้องแบกมันเพียงคนเดียวอีกต่อไป
คืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะย้ายออกจากหอ นิดานั่งอยู่ที่มุมหน้าต่าง เขาจับรูปเล็ก ๆ ของน้ำไว้ เธอไม่รู้สึกว่าถูกมองอีกแล้ว มีเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ กลับมาเป็นเพื่อน ในความมืด เธอได้ยินเสียงหนึ่งกระซิบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การเรียก แต่เป็นการบอกลา
“ขอบคุณ”
เธอเน้นคำในใจของตัวเอง แล้วยิ้มอย่างแผ่วเบา เธอไม่ลืมรอยนิ้วมือบนกรอบรูป ไม่ลืมพื้นดินที่แสนนุ่ม และไม่ลืมว่าบางครั้งความจริงต้องจ่ายด้วยอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าใจคน
เมื่อนิดาขึ้นรถไป ช่วงที่หอเริ่มเล็กลงในกระจกมองข้าง เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างยืนบนระเบียงมองตาม และครั้งสุดท้ายที่เธอเห็นเงานั้น เธอกลับมองไปด้วยความสงบ ไม่ใช่ความหวาดกลัว
ท้ายที่สุด หอพักเลขเก้ายังคงเป็นที่ ๆ เรื่องเล่าผ่านจากปากสู่ปาก แต่ครั้งนี้มีการเพิ่มบทหนึ่งที่ละเอียดขึ้น เมื่อนักศึกษาใหม่ถาม บีหรือคนอื่นบางคนจะหยุด แล้วพูดว่า ‘ฟังนะ’ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เต็มไปด้วยชื่อจริงและความผิดพลาด ที่สุดแล้วมันไม่ใช่เรื่องของผีที่ต้องหลบหนี หากเป็นเรื่องของคนที่ต้องยอมรับความจริง และการที่ความเงียบถูกทุบให้แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ ทำให้ทุกคนได้หายใจต่อไป
ภาพสุดท้ายที่ติดตานิดาคือเงาของต้นไม้ใหญ่ที่แกว่งไปตามลม เสียงใบไม้กระทบกันเป็นเสียงหนึ่งเดียวกับจังหวะหัวใจของเธอ และในความเงียบที่ยังคงอยู่ เธอรู้—เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไป แต่เธอจะจำ
คำว่า จำ อยู่กับเธอ เหมือนแผลที่สวยช้า ๆ แต่แผลนั่นทำให้เธอรู้วิธีที่จะอยู่กับโลกนี้ต่อไป
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: เรื่องผี,หอพักหลอน,วิญญาณอาฆาต,ความทรงจำที่ถูกลบ,สยองขวัญจิตวิทยา,ความผิดในอดีต,มหาวิทยาลัย,เสียงเรียกกลางคืน
