เงารักใต้แสงจันทร์

ในคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่างเหนือเมืองเล็ก ๆ นั้น บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบ มีเพียงเสียงของคลื่นทะเลที่กระทบฝั่งและเสียงลมเพียงเบา ๆ ที่พัดผ่าน ช่องทางเดินเล็ก ๆ ที่ทอดยาวไปยังท่าเรือถูกประดับด้วยดวงไฟสีทองที่สะท้อนแสงวาบเข้ากับผิวน้ำ ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนภาพวาดที่มีชีวิต

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ณ ท่าเรือแห่งนั้น มีหญิงสาวชื่อว่า “มีนา” ยืนอยู่บนสะพานไม้เก่า ๆ พลางมองไปที่ความมืดมิดของทะเล เธอรู้สึกถึงความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวในใจเมื่อคิดถึง “ไท” ชายหนุ่มที่เธอรักอย่างสุดหัวใจ เขาหายไปจากชีวิตเธอหลังจากเกิดอุบัติเหตุที่ทำให้เขาต้องย้ายไปอยู่ไกล เธอไม่เคยลืมเขา และทุกคืนที่มีแสงจันทร์ส่องลงมา เธอมักจะมาที่นี่เพื่อนึกถึงวันเวลาที่ดีในอดีต

“มีนา” เสียงของเพื่อนสนิทของเธอ “พิม” ดังขึ้นจากด้านหลัง “นายไทอาจจะไม่ได้กลับมาแล้วนะ”

มีนาหันกลับมา แววตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา “พิม ฉันไม่เคยเชื่อแบบนั้น เขาต้องกลับมา”

“แต่เขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ แถมยังมีเรื่องเด็กที่กำลังจะเกิดอีก” พิมพยายามพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ไม่ เขาจะกลับมาเพื่อเรา” มีนายืนยันด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

คืนต่อมา มีนานั่งอยู่ในห้องนอนของเธอ ท่ามกลางกองหนังสือและภาพถ่ายเก่า ๆ ที่เธอและไทเคยถ่ายด้วยกัน เธอเปิดดูภาพถ่ายหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพของทั้งสองยิ้มให้กันในวันเกิดของเธอ

“ทำไมฉันถึงคิดถึงเขาได้มากขนาดนี้” มีนาถามตัวเองก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงแก้ม

ในขณะเดียวกัน ไทก็อยู่ในห้องพักที่ต่างประเทศ เขามองไปที่หน้าต่างที่เปิดออกสู่เมืองใหญ่ที่มีชีวิตชีวา แต่เขากลับรู้สึกโดดเดี่ยว เขาไม่สามารถลืมมีนาได้เลย แม้เวลาจะผ่านไปนาน เขายังคงมีภาพของเธอในหัวใจ

“ทำไมฉันถึงต้องจากเธอด้วย” เขาได้แต่พร่ำพูดคนเดียวในห้องของเขา

หลายเดือนผ่านไป ไทตัดสินใจกลับบ้านเพื่อหามีนา เขามองหาทุก ๆ ที่ที่เธอเคยไป แต่ดูเหมือนว่าไม่มีใครเห็นเธอเลย

“มีนา! เธออยู่ไหน!” เขาตะโกนเรียกในใจ ขณะเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

สุดท้ายเขามาที่ท่าเรือที่เคยมาเมื่อวันหนึ่งในอดีต และที่นั่นเองเขาพบกับมีนาที่ยืนอยู่ที่สะพานไม้เก่า

“ไท!” มีนาตะโกนออกมาเมื่อเห็นเขา เธอวิ่งเข้าไปหาคนที่เธอคิดถึงสุดหัวใจ

“ฉันกลับมาแล้ว” ไทยิ้มให้เธออย่างอบอุ่น

“ทำไมถึงนานจัง?” มีนาถามเสียงสั่นเครือ

“ฉันต้องการให้แน่ใจว่าเธอจะไม่มีวันหายไปจากชีวิตฉัน” เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทั้งสองยืนอยู่กลางแสงจันทร์ สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ พวกเขาตระหนักว่าความรักของพวกเขาไม่เคยจางหาย แม้เวลาจะผ่านไปนานเพียงใด

“เราจะไม่แยกจากกันอีกแล้วใช่ไหม?” มีนาถาม

“ไม่มีวัน” ไทตอบพร้อมกับยิ้มให้เธอ

มีนาและไทยิ้มให้กันท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา พวกเขารู้ว่าไม่มีอะไรจะมาพรากความรักของพวกเขาได้ และในคืนนี้ ทุกสิ่งดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบที่สุด