แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหายไป ท้องฟ้าเปลี่ยนสีจากส้มอมชมพูเป็นสีดำสนิท บนเรือเล็กที่ล่องลอยอยู่บนทะเล พลอย หญิงสาวผมยาวเสียงดังอยู่ระหว่างการหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป ตอนนี้เธออยู่กับเพื่อนสนิทอีกสามคน คือมาร์ค ก้อง และเจน วัยรุ่นที่เติบโตมาด้วยกันในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง เรือพาชาวบ้านออกจากฝั่ง อากาศกร่อย ๆ พร้อมกับกลิ่นทะเลทำให้รู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้น่าตื่นเต้นไม่น้อย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เร็ว ๆ สิ พลอย ฉันอยากเก็บภาพวิวสวย ๆ” มาร์คพูดขณะมองออกไปที่เกาะเล็ก ๆ ที่อยู่ห่างออกไป
“มันต้องเป็นที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครเคยไปมาก่อน” เจนพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่แสดงถึงความอยากรู้อยากเห็น
เรือเทียบท่าที่เกาะร้าง ยิ่งใกล้เข้าไปกลิ่นของชายฝั่งยิ่งแรงขึ้น มีความลึกซึ้งของปีศาจที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ โดยเฉพาะท่ามกลางเสียงคลื่นซัดกัดกร่อนหิน
เมื่อกลุ่มวัยรุ่นลงจากเรือและเดินเข้าไปในป่า พวกเขาแจกจ่ายกล้องไปตามกันในขณะที่มีเสียงลมตีผ่านใบไม้
“เฮ้ มึงได้ยินไหม เสียงอะไรมันแปลกๆ นะ” ก้องถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างผิดปกติ
แสงสว่างเริ่มลดลงทุกที พลอยเซถลาไปข้างหน้าเมื่อเห็นเงาสีขาววูบไหวอยู่ไกล ด้านในซุ้มไม้ใหญ่ กัปตันเรือเร่งเร้าเสียงดังจากที่ไปพร้อมกับคำเตือน ซึ่งทำให้เพื่อน ๆ ในเวลาเดียวกันหันไปตามเสียงนั้น
เมื่อไปถึงทางเข้าของบ้านร้างที่มีความลับที่ไม่เคยถูกเปิดเผย เหมือนเวลาที่หยุดอยู่ระหว่างทาง พวกเขาพบกับภาพถ่ายเก่าที่ติดอยู่บนผนัง และได้ยินเสียงกระซิบแปลกๆ：
“กลุ่มเราอยู่ที่นี่ไม่ได้ มันอันตราย”
เพื่อน ๆ มองหน้ากันด้วยความสงสัย และเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศไม่ปกติที่รายล้อมตัวพวกเขา
เมื่อริมฝั่งคืนเดินไป เข็มนาฬิกาค่อย ๆ หมุนช้าลงในใจของพวกเขา ทุกคนเริ่มรู้สึกถึงการมาถึงของบางอย่างในป่า ที่กดดันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง มันคือคำสาปที่เกาะนี้เกิดขึ้น
ขณะที่พวกเขานั่งอยู่รอบ ๆ กองไฟ และถามถึงความรู้สึกกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความสงสัยนั้นเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด พลอยเริ่มขอร้องให้พวกเขากลับออกไป แต่เจนดื้อดึงให้ไปสำรวจเพิ่ม เมื่อนาฬิกาเดินผ่านมา เจนจบด้วยการชักชวนทุกคนให้ไปครั้งสุดท้าย เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาสามารถกล้าพอที่จะสมควรออกมา
พวกเขาตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่บ้านร้างในคืนที่เงียบสงบ ราวกับว่าบนท้องฟ้ามีดาวหนึ่งดวงที่ส่องสว่าง มันคือจุดที่เริ่มของการหาย ซึ่งเหนี่ยวรั้งพวกเขาในที่นั้น
ในขณะที่ยิ่งสำรวจทุกอย่าง เริ่มมีความผิดปกติเมื่อเจนหายไปอย่างลึกลับ ความหวาดกลัวระเบิดอย่างเต็มที่เมื่อเจนกลับมาเองในเวลาต่อมา ด้วยท่าทางที่แตกต่างออกไป บางอย่างไม่เหมือนเดิม…
เมื่อวันต่อมาในระหว่างที่เรือรออยู่ พวกเขาพบว่าเพื่อนอีกสองคนเงียบเสียงลง เงารอบตัวอยู่กับความหวาดกลัวเมื่อเริ่มค้นพบว่าเกาะนี้ไม่ให้ใครกลับไปได้
