การเริ่มต้นที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเมื่อพิมพ์เดินเท้าเล่นกลิ่นของดอกมะลิในอากาศขณะที่เดินเข้าห้องเรียนใหม่ ภาพของธีร์ ชายหนุ่มที่ได้เจอในตลาดเกิดขึ้นในหัวของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายคือใคร?” เสียงของธีร์ดังขึ้นขณะเขายืนอยู่กลางทางเดิน พิมพ์ไม่ตอบ แต่รู้สึกหัวใจเต้นตึกตัก
เมื่อเวลาผ่านไป พิมพ์และธีร์เริ่มสนิทสนมกัน ในทุกช่วงเช้าที่ชุดนักเรียนของพิมพ์กลายเป็นหลักฐานว่าอารมณ์ของเธอเริ่มเปลี่ยนแปลง ภาพของธีร์ที่ยิ้มให้เธอทำให้โลกดูสดใสขึ้น
“เราทำการบ้านกันไหม?” เขาเสนอและด้วยการยิ้มของเขาคล้ายว่าจะทำให้ความรู้สึกเครียดของพิมพ์ลดลง
บรรยากาศในการทำการบ้านในร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่มีแสงอ่อน ๆ รัศมีของชีวิตเริ่มมีสีสัน ความหวานที่พิมพ์รู้สึกมีความสุขเมื่ออยู่ใกล้ธีร์ แต่ความคิดของแม่ที่ต้องการให้เธออยู่กับชายหนุ่มที่มีฐานะดีกว่า กดดันเธอเหมือนต้นไม้ที่มีรากเป็นหนี้สิน
“แม่จะไม่ยอมให้เธออยู่กับชนชั้นต่ำ กำลังทรพีกันอยู่” คลิ่ง เสียงเข้าใจในบ้านของเธอทำให้พิมพ์รู้สึกสับสนและตัดสินใจ
แสงจันทร์ส่องลงมาในคืนนั้น ขนาดของโลกหดหาย พิมพ์ห่วงธีร์ในเวลาที่เธอไม่สามารถบอกแม่เรื่องความรู้สึกที่สูงส่งได้
ความรักของทั้งคู่ถูกทดสอบโดยการตัดสินของสังคมและการปราบปรามจากครอบครัว พิมพ์ถึงขั้นตั้งคำถามกับตัวเองว่าเธอควรเลือกอะไร
ธีร์เริ่มหวังท้อถอย แคว้นที่ความรักของเขาถูกบดขยี้โดยคำผรุสวาทที่ค่อมเขา แต่พิมพ์ก็พยายามใช้อำนาจที่เธอมีเพื่อช่วยให้เขาไปได้ในทางของเขา
วันหนึ่งทั้งคู่ได้มีโอกาสพบกันเมื่อสูญเสียช่วงเวลากีบก deceitful ความลับที่ถูกซ่อนอยู่“เธอรู้ไหมว่าคนเราไม่เคยแข็งแกร่งเท่ากับราก” ธีร์พูดเบาๆ ขณะที่เขาคิดเรื่องราวของพวกเขา
หลังจากพบเจอกับอุปสรรคต่าง ๆ จากครอบครัวและสังคม ความรักได้เอาชนะในท้ายที่สุด พิมพ์เรียนรู้ว่าเธอต้องยอมรับว่าใครคือคนที่เธอรักและที่สำคัญที่สุดคือเธอต้องยอมรับตนเองก่อน
ในวันหนึ่ง เมื่อเธอสามารถเผชิญหน้ากับแม่ได้นั้น นานเกินไประหว่างแพงและมัธยมมาถึงพจน์ของการขอให้แม่เพื่อให้เข้าใจ ซึ่งธีร์ก็ไม่จากไปไหน
“แม่ควรจะสนับสนุนการเลือกของฉัน” พิมพ์พูดออกมาเต็มปาก ถึงเวลาที่จะเปลี่ยนความมืดมนสู่การเปิดมุมมองใหม่ ว่าความรักนั้นไม่สามารถจำกัดด้วยสถานะ ได้เวลาให้ความรักนั้นเบ่งบาน หลังจากคืนเต็มไปด้วยน้ำตาและความสุขในความสดใสเรียบง่าย
เรื่องราวของพิมพ์และธีร์ได้สร้างความหวังให้กับคนรุ่นใหม่ ความรักเป็นใบอนุญาตที่ไม่อาจหายไป ความจำในการที่มนุษย์ต้องเผชิญกับปัญหาทั้งหลายที่รอบข้างได้มีการเสริมสร้างให้แข็งแกร่ง
และในที่สุดทุกคนก็เข้าใจว่าความรักที่แท้จริงนั้นคือการยอมรับและเข้าใจกันแม้ว่าโลกจะไม่มีใครมาเป็นผู้พิพากษา เปรียบเสมือนดวงดาวที่อยู่ในท้องฟ้า ทุกคนต่างต้องสามารถเลือกได้ด้วยใบอนุญาตที่ทันสมัยแต่ละคนต้องมี
