กรุงเทพฯ ในยามเช้าที่สดใส ผู้คนมากมายสัญจรไปมา เสียงรถยนต์ที่เร่งรีบและการพูดคุยของผู้คนประสานกันเป็นเสมือนดนตรีของชีวิต ชานน์ เด็กหนุ่มอายุสิบหกปี ยืนอยู่หน้าโรงเรียนมัธยม เขาสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่บนหลัง และมองเพื่อนๆ ที่สนุกสนานอยู่รอบตัว เขารู้สึกขาดสีสันในชีวิต เมื่อเขาตัดสินใจเดินไปหามิตรา เด็กสาวที่เขาจีบอยู่เสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มิตราดูมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ เธอเป็นนักเรียนดีเด่นและเป็นที่รักของเพื่อนๆ ชานน์เห็นเธอนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานโรงเรียน รอยยิ้มของเธอสร้างความอบอุ่นให้เขา “สวัสดีครับ มิตร” เขาทักด้วยเสียงตื่นเต้น
“สวัสดีค่ะ ชานน์” มิตราตอบเสียงหวานพร้อมกับยิ้มให้ ชานน์รู้สึกว่าเขากำลังเข้าไปในโลกใหม่ โลกที่ต่างไปจากที่เคยเป็น เขาบรรยายความรู้สึกออกมาเป็นบทสนทนาที่หวานชื่นและเต็มไปด้วยความหวัง
ในขณะที่ความรักของพวกเขาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในบรรยากาศโรงเรียน อดีตที่ไม่สามารถลืมเลือนกลับมาหลอกหลอนชานน์ เมื่อเขาได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับพ่อตนเองที่ป่วยหนัก ทั้งสองเริ่มมีปัญหาที่ไม่คาดคิด แต่กลับกลายเป็นว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแสงสว่างที่มั่นคงในความมืดมน
เมื่อชีวิตของเขาเริ่มตึงเครียดขึ้น มิตราพยายามเข้ามาช่วยเขา แต่ชานน์กลับสร้างกำแพงให้ตัวเอง “ฉันจะไปเยี่ยมพ่อ” เขาพูดเสียงแข็ง ขณะที่น้ำตาไหลออกมา มิตราหยุดพูด เธอรู้ว่าชานน์ต้องการระยะห่างเพื่อทำใจ
ไม่กี่วันถัดมา ชานน์เดินอยู่ในโรงพยาบาลที่เงียบสงบ ช่วงเวลาแห่งความคิดถึงพ่อทำให้เขาเสียใจอย่างมาก ทุกย่างก้าวในโรงพยาบาลเหมือนเพิ่มน้ำหนักที่อยู่บนบ่า เขาหยุดอยู่หน้าห้องพักของพ่อ ทว่าเสียงอ่อนแอจากภายในกลับทำให้เขามีกำลังใจ “พ่อ สู้ๆ นะครับ”
เมื่อมิตรามาเยี่ยมเขาอีกครั้ง เธอพูดคุยเกี่ยวกับความฝันและอนาคต ทั้งสองเริ่มปลอบใจซึ่งกันและกัน ชานน์ได้บอกความปรารถนาของตัวเอง “ฉันอยากเป็นนักดนตรีให้พ่อได้ภูมิใจ” มิตรามองเขาด้วยความเข้าใจและเริ่มร่วมแบ่งปันความฝันในอนาคตด้วยกัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชานน์พบว่าพ่อของเขากำลังร่วงโรย ความเครียดที่กดดันออกมาในรูปแบบที่ไม่ดีต่อสุขภาพ ทั้งสองมีการทะเลาะกันอย่างรุนแรง เมื่อมิตราต้องการให้ชานน์มองโลกในแง่บวกและวางแผนอนาคต ขณะที่ชานน์กลับยึดติดกับเรื่องเก่า
“เธอไม่เข้าใจว่าฉันกำลังเผชิญอะไร!” ชานน์ตะโกนออกมา ในขณะที่มิตราตะลึง อารมณ์ที่ซับซ้อนของชานน์ทำให้มิตรารู้สึกเจ็บปวดและท้อแท้ แต่เธอไม่สามารถให้เขาผ่านไปโดยไม่รู้จักการรักษาใจ
ในวันงานเทศกาลดนตรีของโรงเรียน ชานน์ตัดสินใจเข้าร่วมการแสดง ลูกเสียงจากกีตาร์แสดงออกถึงความรู้สึกของเขา ความเครียดและความโศกเศร้า เขาเล่นเพลงที่เคยแต่งและให้ทุกคนเห็นอีกด้านของความเจ็บปวดในใจ
มิตรานั่งฟังด้วยความตกตะลึงและน้ำตาไหลลวกๆ ในใจเธอรู้ว่าเขากำลังกล่าวถึงการสูญเสียและความหวังทั้งสองที่หายไป เพียงไม่กี่นาทีที่มีมิติอารมณ์ซึ่งทำให้ทุกคนมีความรู้สึก และมันรวมถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาที่กำลังจะถึงทางแยก
เมื่อเพลงจบลง ทั้งร่ำไห้ในเสียงปรบมือ ชานน์และมิตราต่างก็รู้ว่าพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมด แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ความรักของพวกเขาจะเป็นกำลังใจต่อไป
ในฉากท้าย ชานน์และมิตราทั้งสองนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในคืนที่มีดาวส่องสว่าง “ตราบใดที่เรามีกันและกัน ฉันจะไม่ทิ้งเรื่องใดเลย” ชานน์พูดขณะยิ้มให้กับมิตราขณะที่ดาวเต็มฟ้า สัญลักษณ์ของความหวังตลอดไปในชีวิตของพวกเขาที่มีอุปสรรคและความท้าทาย
