เช้าวันหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หน้าต่างบ้านไม้ชั้นเดียวเปิดอยู่ แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามาในห้องนอนที่ดูเก่าแก่ ชุดผ้าฝ้ายของแม่ถูกพับไว้อย่างเนี้ยบบนเตียงเคียงข้างกับผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ ภาพสะท้อนของเวลาในอดีตแล่นผ่านมาพร้อมเสียงวุ่นวายจากตลาดใกล้เคียง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในห้องนอน ยังมีเด็กสาววัยรุ่นชื่อ “น้ำ” ที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนาซึ่งมีตัวอักษรจาง ๆ ปรากฎให้เห็นว่าเขียนไว้ว่า “สายสัมพันธ์ที่สาบสูญ” เอ่ยสุดเสียงเมื่อคิดถึงการหายตัวไปของพ่อเมื่อสิบปีก่อน สิ่งที่เหลืออยู่คือภาพเลือนรางและความเจ็บปวดซึ่งยังคงฝังอยู่ในใจ
น้ำตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือมาพร้อมกับดูข้อความที่เขียนไว้ในบันทึก “ฉันต้องหาคำตอบให้ได้” ภายในใจมีความกดดันและความคาดหวังในเวลาเดียวกัน เมื่อเธอเดินลงมาที่ชั้นล่าง กลิ่นอายของข้าวต้มหมูที่แม่กำลังทำอยู่สดชื่น แต่สิ่งที่สะกิดใจไม่ใช่เพราะว่ามันหอมอร่อย แต่เพราะการหายไปของพ่อทำให้การเติบโตของน้ำเหมือนอยู่ในโลกที่แตกต่าง
“น้ำไปไหนมา?” เสียงแม่ดังขึ้น เมื่อเห็นน้ำยืนเหม่อลอยอยู่ที่ประตู
“แม่…” น้ำพูดเสียงแผ่ว “พ่ออยู่ไหน?”
แม่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่จะหันมาให้ความสนใจ “น้ำ! ไปทำการบ้านเถอะ”
น้ำรู้ว่ามันไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการ แต่ไม่กล้าถามต่อ เธอรู้สึกเกลียดที่ต้องเผชิญความจริงนี้ในแต่ละวัน ในช่วงเวลาที่เธอกลับจากโรงเรียนทุกวัน จะมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเพื่อทำให้เธอเรียนรู้เกี่ยวกับความเจ็บปวด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา น้ำได้เห็นข่าวเรียกคนหายที่เป็นชายหนุ่มในวัยคล้ายพ่อของเธอ เธอรีบขับมอเตอร์ไซค์ไปที่สถานที่เกิดเหตุ ความหวังและความกลัวปนกัน ชายหนุ่มตามข่าวเป็นหนึ่งในคนที่เห็นซึ่งเข้าไปในสถานที่นั้นในตอนกลางคืน น้ำรู้สึกว่าทุกคนมีพลังใจเดียวกันในการช่วยกันสร้างสายสัมพันธ์หรืออนาคตใหม่แทนที่จะติดอยู่ในอดีต
ในสถานที่เกิดเหตุ น้ำพบกับชายชื่อ “จอห์น” ที่ดูเหมือนจะนำเสนอมุมมองใหม่ของความสัมพันธ์ ทั้งสองพัฒนาสายสัมพันธ์จากการพูดคุยเกี่ยวกับการหายตัวไปของทั้งสองครอบครัว พวกเขาเริ่มเข้าใจกันมากขึ้น และมีแผนจะสืบสวนหาความจริงเกี่ยวกับความรัก ความผิดที่ทำให้พ่อแม่เกิดการแตกแยก
ระหว่างที่พวกเขาสืบสวน น้ำได้รับรู้ว่าจอห์นก็มีปัญหาที่บ้านเช่นเดียวกัน ทำให้พวกเขาต้องร่วมมือกันไม่เพียงแต่เพื่อค้นหาคำตอบ แต่เพื่อสร้างความรักความสัมพันธ์ในอนาคต
พวกเขาเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย เช่น คำพูดประชดประชันจากสังคมและการเกลียดชังที่เกิดจากความเข้าใจผิด แต่ทั้งคู่ก็ยังยืนหยัดร่วมกันจนในที่สุดได้พบหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าพ่อของน้ำไม่ได้หายไปเพียงแค่ประสงค์ แต่เกิดจากความพ่ายแพ้ในอดีตที่ไม่สามารถถอนตัวออกมาได้
ในช่วงสุดท้ายของเรื่อง น้ำกลับมาที่บ้านเพื่อเจอแม่ เธอเริ่มเปิดใจเกี่ยวกับการค้นหาพ่อ และทั้งคู่ใช้เวลาในการพูดคุยผ่านความคิดความรู้สึก หลายปีแห่งความซึมเศร้าระเบิดออกมาเป็นน้ำตา
สัญญาณของความเข้าใจเกิดขึ้น เมื่อทั้งสองก็เริ่มยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น และน้ำสามารถตั้งคำถามที่หัวใจของตนเองได้ “แม่ คำว่าสายสัมพันธ์ที่สาบสูญ จริง ๆ แล้วคืออะไรและจะหายไปเมื่อไหร่?”
แม่ตอบน้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “มันคงจะอยู่บางที จนกว่าคุณจะเรียนรู้ที่จะให้อภัย”
จากนั้นก็มีการกลับมาพบกันของน้ำกับจอห์น และทั้งคู่ได้ตั้งเป้าหมายในการเผชิญหน้ากับความจริงในอนาคต สำหรับน้ำ เป็นการเริ่มต้นใหม่ของความสัมพันธ์ เท่าที่มันจะยืดหยุ่นได้ ความรู้สึกเหมือนได้รับโอกาสครั้งที่สองตามที่พ่อน่าจะต้องการ ซึ่งทำให้น้ำยิ้มได้ในที่สุด
