เช้าของวันที่สดใสในกรุงเทพฯ เสียงรถยนต์ที่วิ่งในถนนและเสียงผู้คนที่พูดคุยกันดังก้องไปทั่วบริเวณ โดยเฉพาะที่มหาวิทยาลัยชื่อดังที่ถูกจัดเต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินไปมา หัวใจของนภัส นักศึกษาชั้นปีที่ 2 ก็เต้นแรงอย่างมั่นคงเมื่อเข้าสู่ห้องเรียนกับเพื่อนๆ ที่พร้อมจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“วันนี้ต้องได้เกรด A” นภัสพูดประชดเพื่อนกับเสียงหัวเราะในห้องเรียน เขาคือเด็กหนุ่มที่มีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจน สนใจการวิจัยสร้างหุ่นยนต์ช่วยชีวิต เขามีกำลังใจมากมายจากครอบครัว และรักการเรียนรู้เป็นชีวิตจิตใจ
วันหนึ่ง ขณะนภัสเดินกลับจากมหาวิทยาลัย เขาเห็นการแสดงของนักแสดงข้างถนนที่ชวนให้หวนคิดถึงช่วงเวลาแห่งความฝัน เขาหยุดพักที่ถนนสายหนึ่งและมองดูเหล่านักแสดงด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย แต่ก็ต้องรีบไปทำการบ้านที่ต้องส่งในวันถัดไป
ดึกคืนหนึ่ง ขณะที่เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาเห็นชื่อเพื่อนที่กลับมาบ้านจากต่างประเทศ ทุกคำพูดมันราวกับคำสั่งตกใจจากเพื่อนที่เอาใจช่วย ทุกคนต้องการให้เขาทำตามความฝัน แต่ทำอย่างไรในเมื่อความคาดหวังมันมากมาย น้ำเสียงของเพื่อนเหมือนกับเสียงกระซิบที่บอกให้เขาใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุด
ในคืนต่อมา เขาได้รับข่าวว่ารองศาสตราจารย์ที่คณะของเขาจะตัดสินผู้เข้าแข่งขันโครงการวิจัยด้วย แบ่งเป็นสองทาง นภัสรู้ว่าจะต้องหาทางฟื้นฟูครอบครัวที่มีหนี้สินและทางที่ทำให้เขาได้มาในสิ่งที่เขารัก อย่างไรก็ตาม เส้นทางที่เขาตัดสินใจนั้นกลับพิสูจน์ให้เห็นว่าในชีวิตมีหลายความสำคัญที่ตั้งอยู่เหนือเป้าหมายอันสูงส่งอยู่เสมอ
เมื่อการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวันมีความกดดัน จนถึงจุดที่เขาได้เจอกับแคทรีน นักศึกษาสาวสวยหัวใจนุ่มนวลที่มีพรสวรรค์ในการวาดภาพ คุมความรู้สึกของความผูกพันอย่างช้าๆ แต่ทุกอย่างมีความกดดันอยู่ ตัวนภัสเองก็รู้ดีว่าความรักในเวลานั้นอาจส่งผลต่อการตัดสินใจในอนาคต เพียงแต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรักที่พวกเขาสร้างขึ้นกลับทำให้นภัสรู้ว่ามีอะไรมากมายในชีวิตที่เขาต้องมองหา นอกจากแค่เป้าหมายการศึกษา
หลังจากนั้น เหตุการณ์ตึงเครียดเกิดขึ้นเมื่อเขาประสบอุบัติเหตุจากการขับรถ จนทำให้เขาต้องไปนอนรักษาตัวในโรงพยาบาล ขณะที่นอนอยู่ เขาคลาดไปเห็นแคทรีนที่มานั่งข้างๆ เขา น้ำตาของเธอตกลงมาที่มือเขา ความรู้สึกกลายเป็นหนักแน่นเมื่อตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขาเริ่มแตกต่างออกไป เขาได้ยินคำพูดว่า “ถ้าทำอะไรแล้วทำจนสุด น้อยครั้งนักที่เราจะรู้ว่าเราสามารถทำได้”
นภัสตัดสินใจว่าจะหาทางลงจากนี้ไปโดยไม่แบ่งใจให้กับเพื่อนและไม่แบ่งเวลาให้ตัวเอง เพื่อช่วยให้ความรักของเขาเติบโตและรอเขาอยู่ที่ห้องเรียน นับว่าเขาได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ในการต่อสู้เพื่ออนาคตที่เขาเคยใฝ่ฝัน
ในที่สุด ณ ห้องประชุม เขาได้ขึ้นไปอธิบายโครงการวิจัยที่เขาได้พัฒนาร่วมกับคนอื่นๆ ทั้งฝ่ายโครงการและอาจารย์ การป้องกันปัญหาครอบครัวและการมอบความรักที่มีต่อการค้นคว้าให้เกิดประโยชน์ตลอดไป ผู้คนต่างฟังด้วยความสนใจและท้ายที่สุดเขาก็ได้รับการยอมรับในความคิดเห็นที่มีมติเป็นเอกฉันท์ ทุกอย่างเกิดขึ้นจากการเรียนรู้ที่จะรับผิดชอบและเลือกทำในสิ่งที่ดีที่สุด
เส้นทางในชีวิตไม่อาจมองเห็นชัดเจนเสมอไป แต่การรักและความพยายามในการทำให้ดีที่สุดคือสิ่งที่ทำให้เขาเป็นตัวของตัวเอง โดยไม่ต้องลืมว่าความรักคือพลังขับเคลื่อนเผชิญหน้าในตัวเรา
