วันที่แสงแดดส่องกระทบหน้าต่าง แสงลอดผ่านม่านบาง ๆ ลงมาบนโต๊ะไม้เก่าในบ้าน เอ็มม่านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ สายตาเหม่อมองไปที่ภาพถ่ายของพ่อที่ยิ้มให้กับเธอจากกรอบรูปข้างๆ ในบ้านที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องแห่งความสุขของวันเกิดปีนึง ที่เธอมักจะโอบกอดพ่อในทุก ๆ ปี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พ่อจะกลับมาหาเอ็มม่าใช่ไหม?” เสียงของเอ็มม่าที่ถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ ยิ่งทำให้ความคิดฟุ้งซ่านในหัวเธอมากขึ้น เธอพยายามเดินออกไปข้างนอก สูดอากาศบริสุทธิ์ แต่กลิ่นหอมของดอกไม้ที่บานอยู่ในสวนกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
วันนั้น ครอบครัวของเอ็มม่าต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด พ่อหายตัวไปโดยไม่มีการบอกลา เพียงแค่เสียงเปลือกโลกที่ยังคงครางอยู่จากการสัญจร และความเงียบเข้าสิงในบ้าน ทุกคนต่างมีความรู้สึกเหมือนความหมดหวังได้เข้ามาแทนที่
เอ็มม่าไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้ ความเหงาเข้ามาก่อกวนเธอทุกเมื่อที่เธอคิดถึงพ่อ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลายเป็นเรื่องที่มีน้ำหนักหนักอึ้ง เพราะเธอรู้ว่าพ่อยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เธอมีการศึกษาที่ดี
ในขณะที่เพื่อน ๆ ของเธอกำลังสนุกสนานอยู่ที่โรงเรียน เอ็มม่าแอบหลบไปนั่งอยู่ในมุมเงียบ ๆ ของห้องเรียน เหมือนกับว่าเธออยู่ในโลกของตัวเอง ภายในใจเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ความผิดหวัง และคำถามมากมาย"
“ทำไมพ่อถึงต้องทิ้งเอ็มม่าไป?” เสียงที่เธอไม่กล้าพูดออกมาเบาๆ ก้องอยู่ในใจ เมื่อมาถึงจุดนี้ เอ็มม่าเริ่มเข้าใจว่าความรักที่พ่อมีให้เป็นสิ่งที่ไม่มีวันตายจนกว่าจะได้พบหนทางที่แท้จริงในการใช้ชีวิตต่อไป
เมื่อมิตรภาพกับเบน เพื่อนร่วมชั้นค่อย ๆ เติบโตขึ้น อุปสรรคใหม่ ๆ เริ่มเข้ามาในชีวิตเขาทั้งสอง ทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกินกว่าความเป็นเพื่อน แต่ทั้งคู่ก็ต้องมีทางเลือกที่ต้องทำในชีวิตที่จะก้าวนั้น ขณะที่เอ็มม่ายังหวังว่าพ่อจะกลับมาในที่สุด
เอ็มม่าใช้เวลาทั้งหมดในช่วงฤดูร้อนที่สวน บ้านกลายเป็นสถานที่แห่งความทรงจำ และการกลับมาในแต่ละคืน ทำให้เธอต้องเผชิญกับความจริงที่น่าหดหู่ ว่าความรักที่เธอได้รับจากพ่อไม่สามารถกลับมาได้อีก
เมื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้เข้ามา ความเครียดเพิ่มสูงขึ้นกับตารางเรียนที่ยุ่งเหยิงของเอ็มม่า เธอต้องจัดการกับอารมณ์ของตัวเองให้มีความมั่นคง
“เอ็มม่า ถ้าเธอไม่มองไปข้างหน้า ก็ไม่มีทางที่เธอจะได้เห็นช่องทางที่ดีในอนาคต” เบนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง ขณะที่เขาพยายามช่วยเธอในการเตรียมตัวสอบ
แสงจันทร์ผ่านเข้ามายังห้องนอนของเอ็มม่าในคืนที่การสอบผ่านไปอย่างไม่เป็นที่น่าพอใจ เธอรู้ในใจว่าจะต้องจัดการกับความผิดหวังที่เกิดขึ้น ต้องหาความหมายใหม่ในชีวิตซึ่งเธอเริ่มมองเห็นในตัวเอง”
“ไม่ใช่เพียงแค่พ่อ แต่ยังมีคนรอบตัวที่เรารัก” เสียงของเอ็มม่าเตือนในใจ ขณะที่รอยยิ้มเริ่มกลับมาที่ริมฝีปากของเธอแม้จะมีการสูญเสียที่เจ็บปวด แต่การเผชิญหน้ากับความเศร้าทำให้เธอเติบโต”
ในที่สุด เอ็มม่าก็ตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้ความสูญเสียดึงเธอไปข้างหลัง เธอเริ่มเขียนหนังสือเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอ เกี่ยวกับพ่อ และเกี่ยวกับการค้นพบตัวเองที่ยาก แต่ยังเต็มไปด้วยความหวัง
“เราทุกคนมีเงาที่คอยหลอกหลอนเรา แต่การเรียนรู้ที่จะยอมรับและพัฒนามัน ทำให้เราเป็นเราในปัจจุบัน” เธอคิดในใจขณะที่อ่านบทแรกของหนังสือตัวเอง”
และเมื่อหนังสือเล่มแรกของเอ็มม่าได้รับการตีพิมพ์ มันกลายเป็นแรงบันดาลใจให้คนจำนวนมากที่เผชิญกับการสูญเสียเช่นกัน
เธอรู้ว่าพ่อของเธอยังคงอยู่ในหัวใจของเธอ และในทุกคำที่เธอเขียนออกไป มันคือการรักษาความรักที่ไม่เคยสิ้นสุด”
เอ็มม่ารู้ว่า เส้นทางชีวิตของเธอยังมีความซับซ้อนและเต็มไปด้วยการค้นพบ เธอให้คำมั่นว่าจะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ แม้ว่าเธอจะต้องพบกับความวุ่นวาย ความขัดแย้งในใจ และการเติบโตของชีวิตอันไม่แน่นอน ทุกการก้าวเดินทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้นในทุก ๆ วัน ในที่สุดเธอจะยืนอยู่ด้วยความภาคภูมิใจในตัวเองที่ไม่ต้องกลัวเงาอีกต่อไป
