ในยามเย็นที่แสงแดดลับขอบฟ้าตกตะกอนบนมหาสมุทร ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่บนชายหาดของเกาะร้างแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มชื่อภัทรได้จุดไฟกองเล็ก ๆ ขึ้น เขามาที่นี่เพื่อหนีจากชีวิตที่แสนวุ่นวายและค้นหาความสงบในจิตใจซึ่งเขากลับไม่เคยเจอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ระหว่างที่ลมโกรกเบา ๆ มีกลิ่นเค็มจากทะเลที่แทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงคลื่นที่ฟกช้ำ เสียงที่แทบจะไม่มีใครได้ยินได้กลายมาเป็นเสียงที่นำมาซึ่งความสับสนและความรู้สึกที่ไม่สบาย รวมถึงสิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่ามันมีชีวิตขึ้นมา
ในเวลานั้นเอง เขาได้พบกับเธอ ผู้หญิงที่มีผมยาวสีดำลอนและสวมชุดขาวเรียบ ๆ เธอยืนอยู่ท่ามกลางสีชมพูของพระอาทิตย์ตก เธอเรียกเขาด้วยเสียงที่ฟังดูแปลกประหลาดแต่ก็มีความน่าดึงดูดที่เฉพาะตัว
“คุณ… คุณเป็นใคร?” ภัทรถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน เขารู้สึกเหมือนเธอเป็นวิญญาณที่หลุดมาจากความฝัน
“ฉันชื่อปราณี…” เธอตอบแล้วทำสายตาเหมือนกำลังคาดหวังบางอย่างจากเขา “ฉัน… ต้องการให้คุณช่วยฉัน”
ความรู้สึกขัดแย้งเข้าครอบงำภัทร เขาจึงได้เล่าเรื่องที่ทำให้เขาออกมาอยู่คนเดียวที่เกาะแห่งนี้ ปราณีนั่งฟังด้วยความตั้งใจ ดวงตาของเธอแสงสว่างบ่งบอกถึงความเร่งร้อนและความเจ็บปวด
“ทุกครั้งที่ฉันตาย ฉันยังคงวนเวียนอยู่ที่นี่… ฉันถูกคำสาป” เธอพูดเบา ๆ “ถ้าคุณไม่ช่วยฉันจะไม่มีใครช่วยได้”
การสืบสวนเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางภาพของวิญญาณที่ทนอยู่ในไร้ที่อยู่นั้น ทั้งสองได้ค้นหาความจริงเกี่ยวกับอุบัติเหตุในอดีตของเธอ โดยในไม่ช้า ภัทรเริ่มค้นพบว่าเขาได้พัวพันเข้าไปในสถานการณ์ที่อันตราย ผู้คนในหมู่บ้านใกล้เคียงเริ่มรู้สึกถึงพลังที่เปิดเผยตัวและเร่งเร้าให้เขาต้องการหลีกเลี่ยงการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
แล้วเหตุการณ์ก็ดีเลวร้ายลง เมื่อชายคนหนึ่งในหมู่บ้านเริ่มดำเนินการเพื่อปกป้องความลับของปราณี เขาเปลี่ยนจากเพื่อนให้กลายเป็นศัตรูที่คอยหาเรื่อง ภัทรเริ่มเข้าใจถึงความรักที่เติบโตในความขัดแย้งนั้น
แต่การเผชิญหน้าที่เธอเก็บเรื่องราวไว้ภายในใจเกิดขึ้น เมื่อปราณีรู้ว่าการช่วยเธออาจทำให้ภัทรต้องทำลายความรักอันแท้จริงที่มีต่อกัน มีช่วงเวลาของการลังเลเมื่อทั้งสองต้องเลือกกันระหว่างความรักที่รุนแรงหรือการทำตามภารกิจ “คุณจะเลือกฉันหรือเลือกที่จะช่วยฉัน?” เธอร้องถามโดยน้ำตาคลอ
สุดท้าย การตัดสินใจมาถึง เมื่อเวลาที่มืดมนที่สุดได้ลงมาในชีวิตพวกเขาทั้งสอง เมื่อพวกเขายืนอยู่ที่ขอบหน้าผาที่เปิดกว้าง มันมีอุปสรรคที่ทั้งสองต้องเผชิญด้วยกันเพื่อข้ามผ่านคำสาปในที่สุด
แต่การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกลับนำพาไปสู่ความเสียสละ ต้องมีการเลือกที่จะปล่อยความรักที่เกิดขึ้นในระหว่างทาง แม้ในขณะที่น้ำตาแห่งความเศร้าโศกยังไหลลงมา ความหวังและแสงสว่างชั่วคราวปรากฏเป็นการปลดปล่อยอันยิ่งใหญ่ เมื่อปราณีสามารถหาทางไปสู่โลกที่สันติ
แต่ในท่ามกลางความต้องการให้เธอไปอยู่ในโลกอีกฟาก ทุกอย่างกลับย้อนกลับมาเรื่องราวที่ภัทรได้รายงานและเขายังคงเป็นผู้ที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ ยังมีความคิดถึงและความรักผ่านมาในความเงียบสงบของคืนใหม่ที่ตัดผ่านแนวต้นไม้ที่โอบล้อม
ในขณะนั้น เขาได้รู้ว่าความรักของเขายังคงดำรงอยู่ในเงาแห่งความทรงจำ ทั้งที่ปราณีไปแล้ว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะยังคงมีอิทธิพลต่อชีวิตของเขาไปตลอด…
