แสงแดดที่ส่องลอดผ่านใบไม้ทำให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ดูสดใสขึ้น มีเสียงนกร้องขับกล่อมและอากาศเย็นสบายในช่วงเช้า แต่สำหรับนางสาวซูพริช (ซู) เด็กสาวอายุ 17 ปี เหตุการณ์ที่เปลี่ยนชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในวันนี้ เธอรู้ว่าเธอจะต้องออกเดินทางไปเมืองใหญ่เพื่อศึกษาต่อ แต่ใจของซูกลับไม่พร้อมที่จะทิ้งชีวิตที่ควบคุมมันมาได้ทั้งชีวิต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่ออยู่ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องอำลา เธอสารภาพกับแม่ว่า “แม่คะ ซูไม่อยากไปเมืองนั้นเลย แค่คิดก็รู้สึกกลัว” น้ำเสียงของซูเต็มไปด้วยความหวั่นหวาด แม่ของเธอยิ้มและบอกว่า “ลูกเป็นเด็กที่มีความสามารถ ลูกต้องไม่กลัวที่จะก้าวไปสู่อนาคตของตัวเอง” แม่กุมมือของซูไว้แน่น สัญญาว่าจะหมั่นส่งข่าวกลับมาเสมอ
ซูจึงตัดสินใจขึ้นรถบัสที่ไปเส้นทางคล้าย ๆ สตีลนมิด ซึ่งเป็นเส้นทางที่เธอไม่เคยคุ้นเคยมาก่อน ในรถยนต์เต็มไปด้วยผู้คนที่วุ่นวาย มีเสียงพูดคุยและเสียงขำขัน ทำให้ซูรู้สึกน้อยใจมากขึ้น เธอเหลือบมองผ่านหน้าต่างเหลือน้อยไปเรื่อย ๆ เป็นภาพห้องหุ่นยนต์จากท้องฟ้าสีครามและพื้นดินสีเขียวที่ค่อยๆ หายไป
เมื่อถึงเมืองใหญ่ เธอพบว่าเมืองที่เคยฟังจากคำเล่าลือกลับมีทั้งสวยงามและน่ากลัว ไฟนีออนสว่างจ้านับสิบ เดินเข้ามาในมหาวิทยาลัยที่ยิ่งใหญ่ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในภาพยนตร์ที่เธอชอบ ทุกอย่างให้ความรู้สึกแตกต่างจากที่บ้านของเธอ
ในคืนแรก ซูนั่งอยู่ที่หอพักนักศึกษา โดยมีเสียงดนตรีดังจากข้างนอก หลายคนเดินผ่านไปมาพร้อมรอยยิ้มอันอบอุ่น แต่ซูกลับรู้สึกเหงา เธอเริ่มพูดคุยกับเพื่อนร่วมหออย่างซินซินที่เป็นคนเมือง ได้รู้จักกันในเวลาที่อาหารมื้อแรกที่ทำด้วยกัน ซินซินยิ้มและพูดว่า “มาเล่นบอร์ดเกมกันเถอะ!”
หลายวันต่อมา ซูก็เริ่มมีเพื่อนใหม่มากมาย แต่ใจของเธอกลับหันไปสนใจชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อโทนี่ ชายหนุ่มที่มักจะนั่งอ่านหนังสือที่มุมหนึ่งของห้องสมุด เป็นชายหนุ่มผมดำสูงโปร่งที่มีแววตาลึกลับ เขาชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ไทยและพูดถึงชีวิตที่มีปัญหาภายในครอบครัว และซูก็พบว่าโทนี่มีบางเรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกเข้าใจเขาเป็นอย่างดี
เมื่อซูและโทนี่เริ่มพัฒนาความสัมพันธ์ วันหนึ่งในขณะที่เดินเล่นที่สวนสาธารณะ โทนี่พูดถึงท้องฟ้าที่สวยงาม “มันดูสวยงามเหมือนอนาคตที่เรายังไม่สามารถจินตนาการได้” คำพูดของเขาทำให้ซูรู้สึกว่าอนาคตของเธอมีแสงสว่าง
ระหว่างนี้ ซูได้รู้เกี่ยวกับความฝันและปัญหาของโทนี่ ซึ่งมาจากครอบครัวที่เพียบพร้อม แต่กลับไม่มีความสุข ชีวิตสองคนต่างขั้วที่มีความรักที่เกิดจากความเข้าใจและการซัพพอร์ตกัน ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจที่จะช่วยกันตามหาความฝันของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาเรื่องราวเก่าๆ
แต่เมื่อทุกอย่างกำลังจะไปได้ดี ซูได้รับข่าวร้ายจากแม่ที่บ้านนั่นคือคุณปู่ของเธอประสบอุบัติเหตุ เธอต้องกลับไปบ้านทันที แม่ของเธอถึงแม้จะส่งเสียงเฮือก แต่ก็ยังปิดบังเรื่องราวอันโหดร้ายไม่ให้ซูเป็นกังวล และซูตัดสินใจที่จะไม่บอกโทนี่เกี่ยวกับเรื่องนี้
เมื่อกลับไปถึงบ้าน ซูพบว่าความรักของเธอนั้นมีความท้าทายอยู่มาก เธอรู้สึกแตกต่างจากทุกคนที่มีความห่วงใย แต่กลับไม่เข้าใจถึงสิ่งที่เธอต้องเจอ ทั้งเรื่องการเรียน การดูแลคุณปู่ที่อาการหนัก และความรู้สึกคิดถึงโทนี่
ในขณะเดียวกัน โทนี่ก็รู้สึกเหงา เขารู้สึกเหมือนซูหายไปจากชีวิตเขา ในคืนหนึ่งเขาตัดสินใจเขียนจดหมายให้กับซู บอกถึงความรู้สึกและความคิดถึงโดยไม่รู้ที่มาที่ไป แต่ซูทำให้เขารู้ว่าทุกอย่างอยู่ในใจของเขา ทำให้ความรักของพวกเขาแข็งแกร่ง
ซูรู้สึกถึงความโกรธ ความผิดหวัง และเศร้ามาก เมื่อเธอได้รู้ข่าวการหายตัวไปของคุณปู่ และต้องเจอสถานการณ์กับความทรงจำและความผิดหวังในเวลาเดียวกัน ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดประกอบกันมาให้เธอต้องตัดสินใจว่าจะเลือกเรียนหรือจะกลับบ้าน เริ่มทำให้ซูกับโทนี่เกิดปัญหาความไม่เข้าใจกัน
ปลายปี ซูกับโทนีก็ได้มีโอกาสได้เจอหน้ากันอีกครั้ง และทุกอย่างดูจะดีขึ้น พวกเขาโน้มน้าวกันและกันในทางที่ดี ด้วยความรักที่คิดว่าไม่มีอะไรมากไปกว่าความรักที่ดี แต่ซูกลับยังรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น จนกระทั่งเธอและโทนี่ทะเลาะกันถึงจุดที่แตกหัก ข้อความสุดท้ายของโทนี่ “การรักคนที่ไม่เข้าใจเรานั้นมันยาก” แต่ก็ไม่ได้เป็นการจบการเดินทางของพวกเขา
สุดท้ายเมื่อถึงเวลาขึ้นเรียนตอนเช้า ซูมีความมุ่งมั่นในการเรียนรู้ ให้ตัวเองตั้งใจเรียนแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน ในขณะที่โทนี่ก็ทำงานพิเศษในขณะที่เรียน เพื่อสนับสนุนกันและกันได้อย่างเต็มที่ โดยไม่ให้ความเศร้ายากลำบากจากตอนต้นหายไป
ในวันหนึ่ง ซูและโทนี่ได้นั่งพบกันที่ใต้ต้นไม้หลังมหาวิทยาลัย และได้พูดถึงความสัมพันธ์ในครั้งนี้ที่มีการเติบโต รวมถึงความกล้าที่จะทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ทำให้ความรักของทั้งสองอัดแน่นไปด้วยอารมณ์และความหวังที่จะก้าวต่อไป
จะเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งสองก้าวข้ามปัญหาไปได้อย่างแท้จริง โปรเจคชีวิตที่เย้ายวนให้พวกเขามีกำลังใจไปเช่นใดก็ยังไม่รู้ ทว่าอนาคตที่รออยู่เบื้องหน้าก็สิ่งที่สำคัญที่สุด ทำให้พวกเขารู้จักความรักที่แท้จริงในตอนนี้ พร้อมกันทั้งความหวังที่จะเดินไปข้างหน้าด้วยกันในที่สุด
