เช้าแรกที่แสงแดดส่องเข้ามาในห้องเล็กๆ ของบ้านหลังเก่า เสียงนกร้องดังข้ามไปมาพร้อมกับเสียงน้ำในลำคลองที่ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ เจมส์ นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้ายยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปยังหมู่บ้านที่เขาเคยจากไปนาน เขารู้สึกสับสนและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงระหว่างความสุขและความเศร้าใจ เมื่อได้รู้ว่าเขาต้องกลับมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะการเลือกของเขา แต่เพราะความตายของคุณยายที่เลี้ยงดูเขามา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เดินลงจากบ้าน เขาเห็นทางเดินแคบๆ ที่มักจะมีเด็กๆ วิ่งเล่นเวลาเย็น กลิ่นของดินเหนียวที่แฉะและความสดชื่นของอากาศย้อนให้เขานึกถึงวันเวลาในอดีต โดยเฉพาะบรรดาเพื่อนสนิทที่ตอนนี้แยกย้ายกันไปตามเส้นทางต่างๆ
หนึ่งในนั้นคือ นัท เพื่อนสนิทที่เขาหลงรักมาตั้งแต่สมัยเด็ก แต่บัดนี้หลังจากหลายปีที่หายไป เจมส์ยังไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเธอเลย เขารู้สึกหายใจไม่ออกเมื่อคิดถึงว่านัทอาจจะมีชีวิตที่แตกต่างจากเขา
ในวันงานศพ คุณยาย ทุกคนในหมู่บ้าน รวมถึงนัท ต่างมารวมตัวกัน เพื่อกล่าวคำอำลาผู้หญิงที่เคยให้การสนับสนุนและรักใคร่กับเด็กๆ ในหมู่บ้าน
เจมส์มองไปที่นัทที่ยืนอยู่ห่างๆ ใบหน้าที่เคยสดใสของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า นี่คือช่วงเวลาที่เขาตัดสินใจว่าเขาจะต้องพูดคุยกับเธอ พูดคุยเพื่อทำความเข้าใจกับความรู้สึกที่ยังค้างคา
เมื่อทุกคนเริ่มแยกย้ายกันออกไป เจมส์เดินไปหาเธอ “นัท…” เขาเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงอ่อนลง ยิ่งนึกถึงความรู้สึกในใจที่เคยปกปิดมา
นัทหันมามองเขา เธอรู้สึกแปลกใจ “เจมส์! สบายดีหรือ?” เจมส์สามารถเห็นความสะดุดในเสียงของเธอได้ เขาอาจเป็นคนสุดท้ายที่เธออยากเจอหลังจากหลายปี
“ก็…กลับมาหาเรื่อง,” เขาตอบอึกอัก เหมือนกับพยายามหาทางเข้าสู่บทสนทนา “ฉันได้ยินว่าคุณยาย…”
“ฉันรู้ ฉันก็มาที่นี่เพราะไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว” นัทตอบ
การพบกันครั้งนี้ดึงความทรงจำกลับมา ความทรงจำที่เจมส์เคยโปรดปราน ตอนที่พวกเขาต่างวิ่งเล่นที่ทุ่งนา ทำอาหารด้วยกัน จนกระทั่งวันหนึ่งนัทบอกว่าเธอจะต้องไปศึกษาต่อในเมืองใหญ่ เจมส์ได้แต่ยืนมองตามเธอไป ไม่อาจคัดค้านหรือแสดงความรู้สึกของตน
“ตอนที่นายหายไป ฉันรู้สึกว่างเปล่า” นัทกล่าวประกาศอีกครั้ง ทำให้เจมส์ต้องตั้งสติ เขาไม่เคยคิดว่าเธอรู้สึกแบบเดียวกัน
“ฉันรู้ ฉันคิดถึงหลายๆ อย่าง” เจมส์พูด “แต่ชีวิตก็พาเรามาถึงจุดนี้”
ทั้งสองยืนข้างกันมองดูหมู่บ้านที่เคยเป็นที่รัก ที่เคยมีเด็กๆ วิ่งเล่น แต่ตอนนี้กลายเป็นความทรงจำที่ทำให้หน่วงอารมณ์
“ทำไมในช่วงเวลาแห่งความเศร้า เราถึงไม่สามารถแสดงความรู้สึกที่แท้จริงได้” เจมส์ถามดื้อ ๆ ขณะที่เขาหันหน้าไปหานัท
นัทซึ้งก่อนจะตอบ “เดียวนี้ฉันรู้แล้ว ว่าการที่จะพูดออกไปมันทำให้เราต้องเผชิญหน้ากับการสูญเสีย”
ทั้งคู่ใช้เวลานับชั่วโมงในการพูดคุยเกี่ยวกับอดีต รู้สึกถึงความเกี่ยวพันที่ไม่เคยหายไป เจมส์เริ่มรู้สึกถึงเป้าหมายใหม่ เขาต้องการบอกนัทว่าความรักที่เขามีให้เธอในอดีตมันยังคงอยู่
เมื่อเวลาผ่านไปพวกเขาถูกเบี่ยงเบนจากการสนทนาที่เต็มไปด้วยความเศร้า มาเป็นเรื่องราวที่ตลกขบขันของแต่ละคน ทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่กลับมาอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม ไม่สามารถหลีกหนีจากความจริงที่ปรอบใจได้ หลังจากที่พวกเขาพูดคุยกัน เจมส์กลับไปที่บ้าน นอนคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาต้องทำอะไรสักอย่าง หากเขาต้องมีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่
เป็นเวลาหลายวันในการตั้งสติ ในการปรับตัวให้เข้ากับการกลับมาของเขา และไปที่บ้านของนัท เขาตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว เมื่อเขาเคาะที่ประตู “นัท” เขาเรียก “เปิดให้ฉันหน่อย”
นัทเปิดประตูเห็นเขา ยิ้มอย่างอบอุ่น “กลับมาอีกแล้วนะ” เธอพูด
“ใช่ ฉันต้องการให้เธอรู้ว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกกลับมาอีกครั้ง” น้ำเสียงของเขาปรึ้มด้วยความมั่นใจ ภายในใจเขาถามว่า นี่คือเวลาที่มันควรจะเป็น?
ทั้งสองใช้เวลาเรียบง่ายที่บ้าน มีการพูดคุยด้วยอารมณ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และความสัมพันธ์เริ่มกลับมาสดใสอีกครั้ง ชีวิตของเจมส์เริ่มมีแสงสว่างมากขึ้น
แต่ก็มีความท้าทายใหม่ เจมส์ไปเรียนที่เมืองใหญ่ได้ไม่นาน เขาเริ่มทำงานที่โรงพยาบาลและนัดุได้เข้าศึกษาต่อในคณะที่แตกต่างกัน ทั้งสองคนต้องเผชิญกับการเปลี่ยนแปลง เมื่อความรักจะต้องมีการทำความเข้าใจ
หลายเดือนผ่านไป แต่ละคนพบว่าไม่ง่ายเลยเมื่อรักกัน เขาเริ่มเข้ามาในชีวิตของกันและกันมากขึ้น แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาต้องปล่อยให้เธอไปด้วยเพราะการสอบกลางภาค แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาก็รู้ว่าความรู้สึกเป็นสิ่งที่ไม่มีวันหายไป
จนกระทั่งวันหนึ่งเขาพบว่า นัทมีข่าวดีหมายถึงการจะไปศึกษาต่อที่สหรัฐอเมริกา เจมส์รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะพังทลาย เขาต้องการให้เธออยู่ แต่เขาได้ยินเสียงของเธอบอกว่า “นี่คือโอกาสหนึ่งในชีวิต”
เขาจึงเข้าใจว่า การให้เธอไปคือการใช้ชีวิตที่แท้จริง และนี่คือจุดเปลี่ยนใหญ่ของพวกเขา
ปลายปีเดียวกัน เจมส์ได้รู้ข่าวจากนัทในการเดินทางไปศึกษา ทำให้เขาได้คิดทบทวนถึงการทำงานที่อื่นในต่างประเทศ และในกลางดึกที่เธอทักไปหาตอนที่เขามีบททดสอบ เขาก็รู้สึกว่านี่คือความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งสองฝ่ายสามารถอย่างนี้เกิดขึ้นได้
จนกระทั่งวันเดินทางมาถึง เมื่อเขาต้องยืนอยู่บนสนามบินเพื่อส่งเธอ เจมส์รู้ว่าเขาต้องการพูดอะไรบางอย่างที่มันสำคัญมาก “นัท…\
