เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาสังกะสีของห้องสมุดเก่าในมหาวิทยาลัย เสียงหยาดน้ำตกกระทบเส้นสายไฟด้านนอกแปร่งหูในความเงียบ กิณณ์นั่งขดตัวอยู่ตรงระเบียงด้านข้าง ตาลอยเหม่อมองท้องฟ้าสีเทา กลิ่นดินเปียกฝนคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ เขาเปิดสมุดร่างภาพลายเส้นเปล่า ๆ ตรงหน้า ปากกาที่ยังหยุดนิ่งในมือคล้ายไม่อาจส่งผ่านอะไรจากข้างในหัวใจได้เลย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงขยับเก้าอี้เกิดขึ้นเอื่อย ๆ เบา ๆ ฉุดกิณณ์ให้หลุดจากภวังค์ หันไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ริมหน้าต่างห้องสมุดใหม่ที่เพิ่งเปิด—บ้านหลังน้อยเงียบสงบกลางสายฝน เธอกำลังอ่านบทกวีบทหนึ่งออกเสียงเบา ๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหมองเศร้า น้ำเสียงนั้นคล้ายกำลังพูดกับใครบางคน แต่รอบข้างกลับว่างเปล่า
เจนอ่านจบก็เงยมองมาตรง ๆ ดวงตาใสแม้เปียกน้ำตาและน้ำฝน ยิ้มจาง ๆ “นายมองอะไร” เธอถาม กิณณ์หลบตา เสียงพูดเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครได้ยิน “ขอโทษที่เสียมารยาท”
“เปล่า ฉันแค่อ่านบทกวีเสียงดัง ไม่อยากให้ตัวเองร้องไห้ก็เท่านั้น” เจนพูดตรง ๆ แล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อน กิณณ์เงียบไป ไม่รู้จะพูดหรือจะปล่อยผ่าน เพียงแต่ใจรู้สึกถึงบางอย่างในสีหน้าและน้ำเสียงของคนตรงหน้า ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด
เจนวางหนังสือแล้วหยิบโน้ตบุ๊กออกมา ไฟล์ Word เปิดโล่ง แต่ไม่มีถ้อยคำใดใหม่เพิ่มลงไป เธอง่วนกับการลบแก้ซ้ำ ๆ …พยายามเขียนเรื่องสั้นประกวด “เธอแต่งนิยายเหรอ” กิณณ์ถามเสียงแผ่วหลังลังเล
เธอยักไหล่ “พยายามอยู่น่ะ นี่ไง…ติดอยู่แบบนี้แหละ”
กิณณ์สบตาเธอนานกว่าปกติ ก่อนพูดว่า “บางที อะไรที่มันเจ็บปวด…เวลาจะช่วยทำให้มันแตะต้องง่ายขึ้น ฉันว่า” เจนชะงักไปเล็กน้อย คล้ายจะตอบอะไร แต่น้ำฝนสาดซัดเข้าหน้าต่าง ทำให้ทั้งสองเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงสายฝนดังกลบทุกถ้อยคำ ทิ้งไว้แต่บรรยากาศที่แปลกประหลาด เหงาและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน
วันต่อมา กิณณ์และเจนบังเอิญได้อยู่กลุ่มเดียวกันในวิชา “วรรณกรรมเปรียบเทียบ” อาจารย์ให้ทำโปรเจ็กต์กลุ่ม เจนเป็นคนรับหน้า ทักทายคนในกลุ่มอย่างคุ้นเคย จนถึงกิณณ์ที่นั่งเงียบอยู่มุมสุดของห้อง “นายเขียนเก่งไหม?”
กิณณ์สบสายตา “ไม่ค่อยเก่ง จริง ๆ ชอบวาดรูปมากกว่า” เจนพยักหน้าอย่างไม่ตื่นเต้น เธอแบ่งหน้าที่ งานส่วนใหญ่ตกอยู่กับเธอและ ‘นัท’ เพื่อนสนิทของเจน กิณณ์แทบไม่ได้ออกความเห็นใด ๆ
เวลาผ่านไปหลายวัน กลุ่มของพวกเขานัดเจอกันในคาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัย กิณณ์มาตรงเวลา เจนมาสายสุด “ขอโทษทุกคน รถติด” เธอพูด เร่งเปิดโน้ตบุ๊ก นัทหัวเราะ “แกสายตลอดนั่นล่ะ” ทุกคนยิ้ม กิณณ์ปรายตามองเจนที่เปิดไฟล์งาน พร้อมลอบมองรอยแดงใต้ตาเธอที่แต่งคอนซีลเลอร์กลบไว้จาง ๆ
งานกลุ่มเงียบอยู่นาน เด็กหนุ่มคิดต่างในชิ้นงานถูกเจนค้านตลอด
