เสียงฝนพรำกลางกรุงเทพฯ ดูไร้ความพิเศษสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับพิมพ์ มันคล้ายจังหวะเปียโนที่คอยกล่อมเธอทุกค่ำคืน หญิงสาววัยยี่สิบแปดในชุดทำงานสีหม่น เดินฝ่าฝนกลับอพาร์ตเมนต์ขนาดเล็ก จิตใจเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากงานและชีวิต ความสัมพันธ์เก่าที่เหลือแต่เงา เธอสะบัดหยดน้ำจากผม มองบานประตูห้องตรงข้ามโดยไม่เอ่ยทักเหมือนทุกวัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!คืนแรกที่พิมพ์ย้ายมา แสงไฟใต้ประตูห้องข้าง ๆ กับเสียงเปียโนเงียบงัน ด้วยความสงสัยและเหงา เธอลองแนบหูฟัง เสียงเพลงเศร้าหม่นลอดออกมา เป็นจังหวะที่โดนใจในแบบที่ไม่มีใครตั้งใจมอบให้ พิมพ์เผลอยิ้ม ทั้งที่ริมฝีปากเธอแทบไม่เคยแย้มตลอดปีที่ผ่านมา
วันต่อมา ในลิฟต์ที่แคบ คณินชายหนุ่มผอมสูง หน้าคล้ำจากคืนอดนอน ใส่เสื้อวอร์มเก่ากับกระเป๋าโน้ตเพลงยับยู่ยี่ เข้าลิฟต์มาพร้อมเธอ สายตาเขาคล้ายคนไม่ได้นอน พิมพ์พยายามส่งยิ้ม กลับได้เพียงเสียงถอนหายใจและน้ำเสียงดุเบา ๆ “ยังมีเวลาเข้าออฟฟิศอีกเหรอครับ?”
พิมพ์เก็บความอึดอัด สายตาหลีกเลี่ยง “ค่ะ…ทำสายตลอดอยู่แล้ว”
ลิฟต์หยุดที่ชั้นแปด ไม่มีบทสนทนาใดต่อ คณินเดินนำออกไป เธอชะเง้อดูลับหลัง ความห่างเหินแบบไม่ตั้งใจเริ่มต้นในเช้าวันนั้น
หลังเลิกงาน วันหนึ่ง พิมพ์กลับมาเจอใบปลิวคอนเสิร์ตเปียโนมือสมัครเล่นแปะไว้หน้าลิฟต์ ชื่อ “คณิน ธาดากุล” ปรากฏชัด เธอเผลอหยิบมาพิจารณา เจอนิ้วเรียวยาวที่เขียนชื่อในใบปลิวด้วยลายมือ แปลกใจที่ผู้ชายคนนั้นมีอีกมุมที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
คืนหนึ่งหลังกลับดึก ใจพิมพ์ป่วนกับเสียงเพลงที่ลอยออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้ ไม่ใช่บทเพลงเศร้า แต่เป็นทำนองที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอลังเล ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูเบา ๆ
คณินเปิดประตูแง้ม ดวงตาตกใจ “มีอะไรหรือครับ?”
“ขอโทษนะคะคือ…คืออยากบอกว่าชอบฟังเปียโนของคุณค่ะ” เธอกลั้นใจถือวิสาสะพูดครั้งแรก “บางที…ถ้าเล่นเพลงเศร้าบ่อย ๆ จะยิ่งเศร้ากว่าคนฟังเอา”
ฝ่ายชายเงียบ หรี่ตามองราวกับจับผิด ก่อนพูดเรียบ ๆ “ขอโทษนะครับ บางทีแค่ตอนคิดงานเพลง มันก็มีแต่ความเศร้า”
บรรยากาศชื้นฝน พิมพ์เม้มปาก เดินกลับห้องพร้อมความรู้สึกผิดแปลกใจตัวเอง
ผ่านไปหลายสัปดาห์ พิมพ์เริ่มสังเกตว่าเสียงเปียโนเปลี่ยนไปหลากหลายขึ้น มีทั้งสดใสและหม่นเศร้า บางวันเธอนั่งจิบกาแฟบนเตียง ปล่อยให้นิ้วเท้าเคาะจังหวะตามท่วงทำนอง
ในวันหยุดที่หายาก เธอเจอคณินนั่งอ่านหนังสืออยู่ร้านกาแฟข้างอพาร์ตเมนต์ โต๊ะริมหน้าต่าง ตรงข้ามเธอ หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไป “หนังสืออะไรคะ?”
ชายหนุ่มยังคงนิ่ง “โน้ตเพลงครับ…อยากลองเขียนของตัวเอง แต่เวลาไม่มี”
พิมพ์พยักหน้า เห็นสีหน้าเขาเหนื่อยล้า เธอมองมือขวาที่สั่นน้อย ๆ “ค่ะ เข้าใจนะ ชีวิตคนทำงานจริง ๆ ก็เหมือนกัน ไม่มีเวลาเหมือนกัน”
เขาเหลือบมอง แววตาอ่อนลงเล็กน้อย “ไม่มีอะไรพร้อมสักอย่าง…แต่ต้องแกล้งทำเหมือนทุกอย่างไปได้ดี”
ความเงียบใหม่แทรกกลางบทสนทนา กาแฟในแก้วเย็นจนหมด
หลังจากนั้น พิมพ์กับคณินเริ่มเจอกันบ่อยขึ้นโดยไม่ได้นัดหมาย ทุกครั้งยังมีระยะห่าง คำพูดสั้น ๆ ห้วน ๆ แต่สายตาเริ่มบอกความจริงที่ใจไม่กล้าเอื้อนเอ่ย
คืนหนึ่ง เมื่อคณินกลับเข้าลิฟต์พร้อมผู้หญิงสาวหน้าตาดี หัวใจพิมพ์ร้อนวูบ ราวกับใครชงเพลงเศร้าในอก พวกเขากระซิบคุยกันเบา ๆ เธอลอบฟังแต่จับใจความไม่ได้ สบตาแค่เสี้ยววินาทีเดียวที่คณินเหลือบแลมา
คืนนั้น เปียโนในห้องข้าง ๆ เงียบสงัดทั้งคืน พิมพ์นอนไม่หลับ คำถามวนในหัว—ผู้หญิงคนนั้นคือใคร ความไม่แน่ใจสะกิดหัวใจ ”ฉันไม่ควรไปสนใจชีวิตใครขนาดนี้” เธอสบถกับตัวเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนเทกระหน่ำ พิมพ์ก้าวเท้าพร้อมร่มพับ เข้าไปในลิฟต์ โชคชะตาเล่นตลกอีกครั้ง เมื่อคณินกับหญิงสาวคนนั้นอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน เธอฝืนส่งยิ้ม ทว่ากลับเจอเพียงคราบน้ำตาที่อีกฝ่ายแอบเช็ด
บรรยากาศในลิฟต์อึดอัดอย่างรุนแรง จนถึงชั้นห้า หญิงสาวคนนั้นวิ่งออกไปร้องไห้ คณินยืนนิ่ง พิมพ์กลั้นใจถาม “เป็นอะไรรึเปล่าคะ?”
คณินสบตาก่อนถอนหายใจ “เพื่อน…เธอเลิกกับแฟน ผมเลยต้องปลอบ จริง ๆ ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”
พิมพ์ใจเต้นแรงกับคำว่า ‘แค่เพื่อน’ แต่ไม่กล้ายิ้มออกมา มุมปากขยับนิ่ง ๆ “อือ…ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ถ้ามีคนแคร์ขนาดนี้ก็ยังดี” สายตาอ่อนโยนวาบ ก่อนจะหม่นลงเหมือนเดิม “บางคนไม่มีเลยด้วยซ้ำ”
พิมพ์กลับถึงห้อง เจอซองจดหมายสอดใต้ประตู “ถึงผู้อยู่อพาร์ตเมนต์หมายเลข 808 หากอยากฟังเพลงอะไร ฝากชื่อเพลงไว้ได้ครับ – คนข้างห้อง” เธอฉีกยิ้มจาง ๆ เขียนเพลงโปรดลงกระดาษแล้วสอดกลับไป
คืนนั้นเสียงเปียโนบรรเลง “Somewhere Over the Rainbow” พร้อมโน้ตหวานแปลกหู เพลงที่เติมหัวใจให้พิมพ์เงียบ ๆ
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนค่อย ๆ ลดลง พิมพ์กับคณินเริ่มแนะนำชีวิตให้กันมากขึ้น เธอเล่าเรื่องงานประจำที่มีหัวหน้าสุดโหด ไม่ทันไรเขาก็แบ่งประสบการณ์จากการเล่นดนตรีที่โดนดูถูก เพี้ยน เสียงหัวเราะปลิดปลิวในคืนหม่น
คืนหนึ่งหลังดึกมากแล้ว คณินโทรเคาะประตูห้องพิมพ์ เธอเปิดอย่างตกใจ “ขอโทษ…แต่วันนี้มันแย่มากจริง ๆ เล่นเปียโนไม่ออกเลย โลกมันเงียบไปหมด”
พิมพ์ลังเล ก่อนตัดสินใจ “เข้ามาก่อนมั้ยคะ เดี๋ยวชงโกโก้ให้” เขาพยักหน้า เธอเปิดตู้หาโกโก้ เสียงของซองกระทบกันดังกลบความเงียบชั่วคราว
นั่งจิบโกโก้ด้วยกันบนโต๊ะเล็ก เขาเอ่ยเสียงต่ำ “ทำไมโลกของผมมันถึงเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้นะ ทั้งเรื่องเรียน เรื่องพ่อแม่ เรื่องความฝัน…คุณเชื่อในความหวังมั้ย?”
พิมพ์คิดนาน “ตอนเด็ก ๆ เคย แต่ตอนนี้…บางทีมันก็เหมือนแค่เรื่องเพ้อฝัน แต่บางคืนอย่างนี้…ฉันเชื่อขึ้นมาจริง ๆ”
เขามองหน้าเธอนาน ประโยคที่ถูกกลืนไว้ไม่ได้เอ่ยออก เธอเองก็เงียบนิ่ง ก่อนจะเอื้อมไปแตะหลังมือเขาสั้น ๆ “ทุกคนต้องมีคืนที่แพ้…แต่พรุ่งนี้ก็ต้องลุกใหม่ใช่ไหม”
คืนถัดมา เสียงเปียโนติดขัดซ้ำ ๆ ก่อนจะดับเงียบ พิมพ์รอ…จนเกือบตีสองกลับได้ยินเสียงประตูห้องข้าง ๆ เปิด คณินเมามาก เดินโซเซมาพิงผนัง พิมพ์ตกใจ รีบเปิดประตูออกไปดู
“คุณโอเคมั้ย?”
เขาเบือนหน้าหนี “แค่…แค่เศร้า ทุกอย่างมันแย่ไปหมด เพลงที่เขียนถูกปฏิเสธหมด ความฝันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด”
เขายืนนิ่ง ท่ามกลางความเงียบ ฝนหายไปแล้ว เหลือเพียงกลิ่นเปียกปูนกับละอองราตรี เธอเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือประคองแขนเขาไว้อย่างเงียบ ๆ “เข้าไปพักที่ห้องฉันก่อนนะคะ”
คณินเงียบ ก่อนพยักหน้าอย่างอาย ๆ เขานั่งโซฟา ตาแดงกล่ำ พิมพ์ส่งแก้วน้ำให้ “พวกเขา…พ่อแม่…ไม่เคยเข้าใจศิลปะเลย อยากให้ผมเป็นหมอ เป็นหมอฟัน…แค่นี้”
“คุณเคยยอมใครมากไปไหมในชีวิต?” เขาถามเสียงเบา
“เคยค่ะ…เพราะกลัวเขาไม่รัก ถ้าฉันเป็นตัวเองมากเกินไป”
เขายิ้มนิด ๆ “เหมือนกันเลย”
พิมพ์นั่งเงียบ คิ้วขมวด น้ำตาลอบเอิ่ม เริ่มเข้าใจใจกันมากขึ้น
หลายวันต่อมา เช้าวันเสาร์หนึ่ง คณินมาเคาะห้องพิมพ์ยามเช้า ยื่นกล่องขนมปังโฮมเมด พร้อมรอยยิ้มอาย “ขอบคุณที่อยู่ข้าง ๆ คืนนั้น”
เธอหัวเราะ “นึกว่าคุณใจร้ายไม่เปิดใจ…แต่จริง ๆ ก็อ่อนโยนนะ”
“ผมกลัวอยู่เสมอ ว่าถ้าใครรู้จักตัวตนจริง ๆ แล้วเขาจะหนี…คุณล่ะ กลัวอะไรไหม?”
หญิงสาวหันมองออกหน้าต่าง “กลัวว่าความหวังจะหมดไปอีกครั้งน่ะค่ะ” ทั้งสองเงียบไปพักหนึ่ง
หลายสัปดาห์ผ่านไป ความสัมพันธ์ผลิบาน ภายนอกอาจดูเหมือนคู่เพื่อนบ้านธรรมดา แต่น้ำเสียง คำพูด สัมผัสบาง ๆ บอกความรู้สึกที่ไม่ได้เอ่ยออกมาตรง ๆ
กระทั่งเย็นวันหนึ่ง คณินได้รับข่าวว่าค่ายดนตรีใหญ่ในเกาหลีรับเพลงของเขาไปพิจารณา เขาวิ่งโล่มาหาพิมพ์ เคาะประตูแรง ปากยิ้มตาเป็นประกาย
“เพลงผ่านแล้ว! ผ่านจริง ๆ …ขอโทษนะที่มาบอกก่อนใครเลย”
พิมพ์น้ำตาไหลทั้งที่หัวเราะ “ดีใจด้วยจริง ๆ มันควรเป็นของคุณ…แต่หลังจากนี้ คุณอาจยุ่งจนไม่มีเวลามานั่งเล่นเปียโนข้างห้องแล้ว”
เขานิ่ง สีหน้าเปลี่ยน “แต่ถ้าเพลงนี้ดัง…ค่ายจะให้ไปอยู่เกาหลีร่วมปี”
ความเงียบชั่วขณะปกคลุม ทั้งสองไม่พูดอะไร พิมพ์ก้มหน้า มือนวดถ้วยกาแฟในมือ
คณินเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณ…อยากคุยกับผมต่อมั้ยถ้าอยู่ไกลกัน?”
“ฉันไม่รู้ … กลัวว่ามันจะเศร้าเกินไป”
เขาหัวเราะ “ผมก็กลัว…แต่ถ้าไม่ลองจะรู้ได้ยังไงล่ะ”
สองเดือนสุดท้ายก่อนคณินเดินทาง ผ่านไปด้วยคำพูดค้างคา วันหนึ่งเป็นเพื่อน วันหนึ่งเหมือนเกือบข้ามเส้น วันหนึ่งห่างเหิน เพราะกลัวจะผูกพันมากเกินไป
คืนก่อนจะเดินทาง คณินมอบกล่องเทปเปียโนอัดเสียง “มันคือเพลงของคุณ”
พิมพ์สะอื้นไห้ไม่กล้าขอบคุณ เขายกมือแตะแก้ม “ขอบคุณที่เป็นแรงบันดาลใจ…”
ทั้งสองนั่งเงียบ จนฟ้าสาง
ระยะทางเกาหลี-กรุงเทพฯ คือบททดสอบร่วมปีแรก ข้อความ แชท และเสียงเปียโนออนไลน์ถูกเปลี่ยนเป็นความคิดถึง พิมพ์ล้มเหลวกับโปรเจกต์งานใหญ่ เธอเกือบไม่กล้าเล่าให้เขาฟัง แต่คณินรับฟังเสมอ เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ กระทั่งการตัดพ้อกันเอง
คืนหนึ่ง โดนงานสารภาพความผิดพลาด คณินส่งเสียงเปียโนมาทางวิดีโอคอล “มันคือเพลงของเรานะ ถึงจะอยู่ห่าง…แต่ใจยังอยู่ตรงนี้”
เวลาผ่านไป ความห่างเหินแทรกกลางใจ พิมพ์เคยคิดจะตัดใจ แต่ทุกครั้งที่สิ้นหวัง เพลงของเขาจะดังขึ้นในหัวใจ (หรือบางคืนในหูฟังเพลงเก่า)
จนวันกลับมาเมืองไทย คณินกลับมายืนหน้าห้องเลขที่ 808 เขาไม่ได้ถือกระเป๋าดังเช่นเคย กลับยืนถือกล่องดนตรีไม้เล็ก ๆ ส่งให้เธอ
“โลกของผม ไม่สนุกถ้าไม่มีคุณรับฟังแล้ว”
ความเงียบยาวนาน เธอกลั้นน้ำตาไม่ได้ “กลับบ้านใช่ไหม?”
เขาส่ายหน้า “กลับมาตามหาความหมายของเพลง…คุณยังอยากฟังอยู่รึเปล่า?”
พิมพ์เพียงพยักหน้า กล่องดนตรีถูกเปิด เพลงใหม่ของเขาดังขึ้น และในคืนนี้…เสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ เสียงเปียโน ไม่ใช่เสียงปลอบใจอีกต่อไป แต่คือเสียงของคนสองคนที่เรียนรู้จะให้อภัย อดีตและตัวเอง เพื่อเริ่มบทเพลงใหม่ในโลกใบเดิม
