เสียงฝนกระหน่ำไม่ขาดสายท่ามกลางความมืดหนักของเชียงใหม่ในคืนกลางกันยายน หอพักนาครา—อาคารสีซีดกับตึกแถวเก่า มีรอยตะไคร่น้ำปกคลุมกำแพง ทุกหน้าต่างเหมือนปิดตายด้วยม่านสีหม่น ป้ายไม้ตรงประตูทางเข้า แผ่นป้ายเก่าๆ มีอักษรลอกค่อยๆ เผยคำว่า ‘นาครา’ เพียงครึ่งเดียว—โผล่มาเฉพาะเวลาสะท้อนแสงสายฟ้า คนเดินผ่านก็มักเร่งฝีเท้า ไม่เคยมองตรง อย่าว่าแต่จะหันมาสนใจคนเข้า-ออกที่นี่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จิตรา เด็กใหม่ปีหนึ่ง เดินลากกระเป๋าขึ้นบันได ทางเดินมืดสลัว ไฟกะพริบบางจุด ส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ไม่ขาดสาย เธอมองประตูห้องใหม่—’4-10′ ลมหายใจขุ่นมัวด้วยอากาศชื้น เธอเหลียวข้างหลัง—เหมือนมีเงาบางอย่างเคลื่อนไหวในช่องว่างระหว่างแสงกับเงา แต่จิตราไม่กล้ากวาดสายตานาน เธอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นอับผสมฝุ่นคลุกเคล้าชัดเจนในทันที ข้างหน้าต่างโต๊ะไม้เก่ามีรอยขีดข่วนและคราบคล้ำ ฝ้าเพดานข้างบนมีคราบน้ำกลมๆ ขนาดเท่าฝ่ามืออยู่หลายจุด เธอถอนใจนั่งพิงข้างเตียง เหงื่อซึมแม้ในคืนฝน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แสงหน้าจอระยิบเหมือนจะแจ้งเตือนลางร้าย ‘พลอย’ เพื่อนใหม่ทักมา
“ถึงหอแล้วเหรอ อยู่ห้องเลขอะไรอะ?”
“4-10”
“ห้องนั้น… เอ่อ อย่าเพิ่งคิดมากนะ แต่ออกจากห้องบ้างก็ดีนะ บางทีมันมีเสียงอะไรก็อย่าไปฟังนะ”
จิตราหยุดพิมพ์ทันที แชทถูกปิดไป เสียงหึ่งจากไฟนีออนยังวนเวียนในความเงียบ เธอมองออกนอกหน้าต่างไปยังมุมมืดของลานจอดรถ ถึงจะอยู่ตึกสูงแต่เหมือนมีบางอย่างอยู่ข้างล่างเคลื่อนไหวแล้วซ่อนตัว
เช้าถัดมาอากาศขมุกขมัว จิตราพบกับพลอยที่โรงอาหารของหอ พวกเธอนั่งห่างจากกลุ่มนักศึกษาคนอื่น โต๊ะข้างหลังก็มีเพียง ‘อิง’ รุ่นพี่ปีสาม ด้วยผมสั้นและสายตาสั้นจ้องจอลงในสมุด เธอไม่พูดกับใครง่าย ๆ เธอเมินเฉยเมื่อน้องปีหนึ่งมองมา เงียบจนเหมือนแยกตัวออกจากฉากหลังของหอ
“เมื่อก่อนมีคนอยู่ห้อง 4-10 แล้วอะ” พลอยกระซิบเมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอื่นฟัง “…แล้วเค้าหายตัวไป”
จิตราทำหน้าไม่เชื่อ แต่พลอยหลบตา แว่วเสียงฝนเบา ๆ อีกครั้ง จิตรายิ้มจาง ๆ เธอก้มมองโทรศัพท์เห็นชื่อห้องในกลุ่มแชทถูกพูดถึงบ้างประปราย ไลค์หรือคอมเมนต์ไม่มีใครให้ความสนใจเป็นพิเศษ
คืนนั้น ฝนหายไป ทิ้งไว้แต่ความเงียบ ความรู้สึกเหมือนห้องแคบหลงเหลือเสียงกรีดเบาๆ จากมุมผนัง จิตราลุกเดินไปสำรวจ เห็นรอยขีดเป็นเส้นวนแปลก ๆ ใต้เตียง—เหมือนวงกลมห้วงเวลากำลังแผ่ขยาย
รอยนั้นเหมือนอยู่นานแล้ว มือสั่นเทาแต่ยังตัดสินใจถูออก—แต่เส้นเหมือนยิ่งนูนชัดขึ้น คราบฝุ่นปลิว ฟุ้งเป็นอากาศว่างเปล่า ฝุ่นบางส่วนคล้ายจะกระซิบแผ่วๆ ข้างหู เธอหันซ้ายขวาระวังเสียงผิดปกติ—แต่ไม่มีอะไรเลย
วันต่อมา พลอยเงียบไปตลอดวัน จิตรามองหาทั้งวัน ไม่พบ แม้แต่ในกลุ่มแชทหรือห้องสมุด พลอยเหมือนหายไปจากโลก จิตราเริ่มกระวนกระวาย ใจรู้สึกอึดอัดและหายใจติดขัด
ในค่ำคืนฝนกลับมา เดินผ่านทางเดินชั้นสี่ เธอเห็นอิงยืนคุยโทรศัพท์เงียบๆ จ้องออกไปในความมืด
“เธอเคย…ได้ยินเสียงอะไรตอนกลางคืนมั้ย” จิตราลองทัก ยังคงลังเล สีหน้าไม่อยากพูด
อิงมอง ไม่ตอบ เกือบจะเดินหนี ก่อนลังเลกลับมา “ถ้าอยากอยู่รอดที่นี่…อย่าไปฟังเสียงจากใต้เตียง ไม่ว่ายังไงอย่ามองมัน”
จิตรานิ่งงัน รู้สึกเหมือนอิงเองก็รู้ความลับบางอย่าง รอยขีดใต้เตียงยิ่งหลอกหลอนขึ้นทุกคืน มีเสียงกระซิบลอยมาจากในฝัน แต่จิตรารู้ดีว่านี่คือความจริง
หลังจากนั้น จิตราเริ่มเห็นรูปถ่ายในโทรศัพท์เปลี่ยนไป รูปห้องเธอกลายเป็นมีเงาคล้ายคนยืนมุมหนึ่ง ทั้งที่ว่างเปล่าในชีวิตจริง เธอลบ ลบแล้วแต่รูปใหม่ก็โผล่กลับมาเสมอ ทุกคืนที่ฝนตก รูปใหม่มักจะปรากฏ เป็นเงาเดียวกัน—สูงผอม หัวเอียง ไม่เคยเห็นหน้า
การหายตัวไปของพลอยไม่มีใครพูดถึงในหอพัก ทุกอย่างเงียบสนิท นักเรียนคนอื่นแค่เดินผ่าน ไม่มีใครถามถึง ไม่มีข้อความ ไม่มีประกาศ จิตราตัดสินใจแอบเดินออกห้องไปหาห้องผู้ดูแล
เสียงกุญแจไขประตูดังแกร๊กๆ ผู้อำนวยการหอพักเป็นหญิงวัยกลางคนที่หน้าเคร่งขรึม ไม่มีรอยยิ้ม เธอรับฟังคำถามของจิตราเงียบ ๆ ไม่มีคอมเมนต์ เพียงตอบว่า “ไม่มีเด็กชื่อพลอยอยู่ที่นี่ เธอเข้าใจผิดแล้ว ที่นี่ไม่มีใครเคยหายไป”
จิตราอึ้ง มือสั่น ไม่กล้าสืบต่อ ผู้อำนวยการปิดประตูเสียงดังทิ้งไว้ เธอได้กลิ่นธูปแปลก ๆ ลอยออกมาในอากาศ
คืนถัดมา รอยใต้เตียงเหมือนเติบโตขึ้น กินพื้นที่ออกมาตรงกลางห้อง จิตราเริ่มหลีกเลี่ยงไม่มอง แต่เสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ เธอเอาหูอุดไว้แต่เหมือนเสียงนั้นลอดออกมาใจ เธอทนไม่ไหว เดินออกไปห้องอิง ดึกดื่นเกินเวลาห้าม แต่เธอก็ไม่อาจทนอยู่ในห้องตัวเอง
เมื่อเข้าไปในห้องอิง จิตราพบว่าในห้องโล่งมาก มีของส่วนน้อย เหมือนอิงเก็บเตรียมหนีไปอยู่ทุกเมื่อ อิงนั่งกอดเข่ากับพื้น มองหน้าแบบเหนื่อยล้า
“เธออยู่ห้อง 4-10 ใช่ไหม” อิงเอ่ยเสียงแผ่ว “ปีที่แล้ว…มีรุ่นพี่อยู่ห้องนั้นหายไป เวิร์กพาร์ตก็เงียบ ท้องถิ่นเขาเชื่อว่ามันเป็น ‘วงกินเวลา’ ถ้าเจอรอยวน อย่าได้ไปยุ่ง ไม่งั้นทั้งตัวเธอจะค่อย ๆ ถูกลบจากห้องนี้…จากโลกนี้ คนอื่นก็จะลืมเธอ”
จิตราสั่น ระหว่างทั้งร้องไห้ทั้งหายใจขาดเป็นห้วง ๆ เธออธิบายถึงพลอย—แต่รูปภาพ วิดีโอ ทุกอย่างในโทรศัพท์พลอยหายไปหมด เหมือนคนนี้ไม่มีวันเคยมีตัวตนในหอพัก
เสียงเคาะประตูปริศนาดังขึ้น อิงกับจิตราเงียบทันที อิงโผล่หน้าดูช่องตาแมวพลางกระซิบว่าห้ามเปิด จิตราแอบฟัง—เสียงฝีเท้าช้า ๆ ราวกับคนลากลมหายใจ ทั่วทั้งชั้นสี่ไม่มีเสียงใครอื่นเลย
เช้าตรู่ จิตรากับอิงตัดสินใจค้นหาข้อมูลเก่าในหอจากห้องเก็บเอกสาร เจอสัญญาเช่าเมื่อ 8 ปีก่อน มีชื่อเด็กหายไปทีละปีๆ ห้องเลขซ้ำ ๆ กัน—4-10 เขียนชื่อซ้ำทับกันหลายคนกว่าจะแทบอ่านไม่ได้
“พวกเค้าหายไปแบบนี้ ไม่ใช่แค่ปีสองปี คนดูแลที่นี่คงรู้เรื่องนี้…” อิงพูดเสียงเอื่อย ๆ
เวลานั้นเอง ลมเย็นวูบหนึ่งผ่านหน้าต่างเปิดซึ่งปกติจะปิดตาย กระดาษสัญญาปลิวตกพื้น ชื่อทั้งหมดค่อย ๆ เลือนหายจากหน้ากระดาษต่อหน้าต่อตา
จิตราตัวแข็ง อิงคว้ามือจิตราดึงลากออกไป วิ่งผ่านทางเดินเปลี่ยว วงรอยบนพื้นทางเดินที่ไม่เคยสังเกตเห็นก่อนนี้ปรากฏเป็นระยะ ๆ ทั้งสองต้องหลบเลี่ยงวงเหล่านี้—โดยเฉพาะจิตราเหมือนวงหมุนเหล่านั้นล้อมตัวเธอแน่นขึ้นทุกที
กลางคืน สิ่งผิดปกติถึงจุดพีค จิตราถูกปลุกด้วยเสียงกระซิบหนักขึ้น เหมือนเป็นเสียงหลายคนในรอยวงใต้เตียง เธอพบว่าโต๊ะไม้เก่ากลางห้องขยับเอง รอยขีดวนยิ่งหนาขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมือที่มองไม่เห็นกำลังลากวงใหญ่ออกไปรอบห้อง กำแพงเริ่มกลายเป็นเงาเคลื่อนไหว ชั้นวางของตรงประตูหน้าห้องล้มลงเอง ขังเธอไว้
จิตราตะโกนขอความช่วยเหลือ อิงมาเคาะประตูแต่เปิดไม่ได้ เสียงอิงร้องตะโกนสวนกับเสียงกระซิบไม่หยุดหย่อน จิตราตัดสินใจฝืนข้อห้าม—เอื้อมมือไปแตะรอยขีดใต้เตียงในขณะที่มันเติบโตครอบคลุมท้องห้อง เงาคนในรูปถ่ายโผล่ตรงข้าม มองหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า จิตราไม่อาจละสายตาได้ เธอตัดสินใจชะโงกหน้าดูใต้เตียง
ในทันที เธอเห็นเงาของพลอยอยู่ข้างใน เงานั้นเอื้อมมือออกมา ร้องไห้ไม่มีเสียง รอยวงกินเวลาขยายกลืนตัวเองจนมองไม่เห็น
เช้าวันใหม่ อิงนั่งเงียบบนเตียงในห้องตัวเอง จ้องมองห้อง 4-10 ที่ถูกปิดสนิทเหมือนไม่เคยมีคนอยู่ ไฟหน้าห้องเปิดดับเองสลับไปมา ไม่มีใครพูดถึงจิตราหรือพลอยอีกเลย ห้องข่าวหอพักไม่เคยมีรายชื่อจิตราปรากฏขึ้น
อิงกลั้นเสียงสะอื้น ก้มมองโทรศัพท์ ภาพที่เคยเห็นเป็นกลุ่มเพื่อนถ่ายในห้องพักรูปหนึ่ง ตอนนี้มีเพียงรูปห้องว่างเปล่า ไร้คนอยู่ เงาวงเวลาเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้าใต้ฝุ่นเก่า ไม่มีใครรู้ว่าประตู 4-10 เคยเปิดรับใครมาก่อน
