สายฝนตกโปรยปรายลงบนหลังคากระเบื้องสีซีด กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นไม้ผุคละคลุ้งในอากาศยามค่ำ หอพักไม้สองชั้นหลังเก่า ๆ ติดป้ายชื่อ “พวงชมพู” ถูกซ่อนไว้หลังแนวต้นไทรสูงใหญ่ริมถนนเล็ก ๆ ในเขตเมืองเชียงใหม่ แสงไฟสีเหลืองสลัวลอดผ้าม่านเก่า ๆ ดึงดูดกลุ่มนักศึกษาสามคนเดินลากกระเป๋าเข้ามาด้วยท่าทีลังเล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แน่ใจนะ เราต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ” อิงฟ้าถามเสียงเบา สายตากวาดมองตัวอาคารเก่า ๆ สีลอกเป็นแถบ ๆ เสียงรองเท้าชั้นสองกระทบพื้นไม้ดังแว่วมาเป็นระยะ ๆ
“หอไหนก็เต็มหมดแล้ว นี่ที่เดียวที่ยังพอมีห้องว่าง” ธัชเอ่ยเสียงหนักแน่น แม้ภายนอกดูมั่นใจ ทว่าในดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวล เขายืนอยู่หลังสุดแต่แอบเหลียวหลังมองถนนว่างเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่า
“ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวเลย” พลอยพูดพลางกอดกระเป๋าเป้อย่างแน่น สายตาเธอจับจ้องไปที่ทางเดินมืดมิดตรงสุดปลาย
ป้าสุมาลี เจ้าของหอพักวัยเจ็ดสิบสวมเสื้อคลุมขาด ๆ เดินมาหาด้วยรอยยิ้มกร้าน “เลือกห้องได้ตามใจลูกเอ๊ย แต่ห้องสุดท้าย…ป้าขอไว้ มันเก่าเกินอยู่ไม่สบาย” เธอกระซิบเสียงเบาอย่างชวนให้ขนลุก ทุกคนพยักหน้าโดยไม่คิดถามต่อ
หลังจากแยกย้ายขึ้นห้อง เสียงฝนยังคงตกกระทบหน้าต่างไม้เก่าดังเปาะแปะ อิงฟ้านอนพลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่ายจนกระทั่งเสียงแปลก ๆ ดังมาจากทางเดิน ไม่ใช่เสียงฝน แต่คล้ายเสียงกระซิบลอยมากับลมจากห้องสุดท้าย
เช้าวันถัดมาบรรยากาศในหอพักยังคงขุ่นมัวด้วยหมอกบาง ๆ และความเงียบ อิงฟ้าเดินออกมาห้อง เห็นพลอยกำลังชงกาแฟด้วยสีหน้าอิดโรย
“เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ไหม” อิงฟ้าถามเบา ๆ
พลอยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “เหมือนมีคนเรียกชื่อเรา…จากทางเดิน”
ธัชมาช้า เขาเดินลงบันไดพลางหาว “ฝันร้ายทั้งคืนเลยว่ามีใครมาเคาะประตูห้อง ไม่กล้าเปิดดู”
ทั้งสามสบตากันอย่างหวาดระแวงแต่ไม่มีใครพูดอะไรต่อ พวกเขาแยกย้ายกันไปเรียนโดยมีความรู้สึกบางอย่างติดค้างอยู่ในใจ
คืนต่อมาอิงฟ้ากำลังอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงไฟสลัว เสียงฝนกลายเป็นเสียงพื้นไม้ลั่นแผ่วเบา คราวนี้เสียงกระซิบชัดเจนขึ้น มันเรียกชื่อ “อิง…ฟ้า…” เธอรีบปิดไฟและซุกตัวใต้ผ้าห่ม หัวใจเต้นรัวจนแทบขาดใจ
ผ่านไปหลายวัน เหตุการณ์ผิดปกติค่อย ๆ เพิ่มขึ้น พลอยเริ่มฝันซ้ำ ๆ เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนเก่า ๆ เดินวนเวียนอยู่แถวห้องสุดท้าย พลอยเริ่มพูดน้อยลง สีหน้าหม่นหมองมากขึ้น
ธัชเริ่มมีพฤติกรรมแปลกไป เขาเก็บตัวเงียบ ไม่พูดถึงเสียงประหลาดที่ได้ยิน แต่กลับจ้องทางเดินยาว ๆ ไปยังห้องสุดท้ายด้วยแววตาเครียดจัด
เย็นวันหนึ่งระหว่างที่อิงฟ้ากำลังจะกลับห้อง เธอเห็นป้าสุมาลียืนอยู่หน้าห้องสุดท้าย มือข้างหนึ่งแตะประตูเบา ๆ ดวงตาจ้องมองอยู่กับที่ ราวกับกำลังเฝ้าฟังบางสิ่งบางอย่าง เธอยืนอึ้ง ไม่กล้าเข้าใกล้
คืนนั้นอิงฟ้าฝันว่าตัวเองเดินอยู่ในทางเดินแคบ ๆ มืดสนิท ได้ยินเสียงกระซิบเรียกชื่อเธอซ้ำไปซ้ำมา เธอพยายามวิ่งหนีแต่ไม่อาจขยับตัวได้ เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนเธอตื่นขึ้นพร้อมเหงื่อเต็มใบหน้า
รุ่งเช้าธัชหายตัวไป ไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย พลอยและอิงฟ้ารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง หอพักเงียบสงัดผิดปกติ ทั้งสองเดินไปสอบถามป้าสุมาลี เธอเพียงบอกว่า “เด็กผู้ชายอยู่ไม่ได้นานหรอก” ก่อนจะปิดประตูห้องทันที
พลอยเริ่มประสาทหลอน เธอได้ยินเสียงกระซิบทุกคืน แม้ในเวลากลางวัน เธอเริ่มเห็นเงาเด็กผู้หญิงเดินผ่านกระจก หรือเหลือบเห็นเงาเล็ก ๆ แวบอยู่ตรงทางเดิน
อิงฟ้าเริ่มค้นหาเรื่องราวเกี่ยวกับหอพักนี้ เธอไปยังห้องสมุดและพบหนังสือเก่าพร้อมรูปถ่ายขาวดำของเด็กนักเรียนหญิงสามคนยืนหน้าหอพักพวงชมพู คนหนึ่งมีดวงตาเศร้าสร้อยและอยู่ตรงประตูห้องสุดท้าย ด้านหลังกระดาษมีลายมือเขียนว่า “ขอโทษ…ฉันไม่กล้า”
อิงฟ้านำเรื่องนี้ไปเล่าให้พลอยฟัง พลอยนิ่งเงียบไปนานก่อนจะสารภาพว่า เธอเองก็ฝันถึงเด็กผู้หญิงคนนั้นหลายครั้ง เหมือนเด็กคนนั้นต้องการบางอย่างจากเธอ
คืนหนึ่งขณะสายฝนกระหน่ำ อิงฟ้าตัดสินใจเดินไปยังห้องสุดท้าย เธอกดหูแนบประตู ได้ยินเสียงสะอื้นและกระซิบเบา ๆ วนเวียนในความมืด
พลอยตามมาสมทบ เธอหยุดยืนอยู่ข้างอิงฟ้าอย่างสั่นเทา “อย่าเปิดนะ…” พลอยพูดเสียงแผ่ว ราวกับหวาดกลัวอะไรบางอย่าง
ประตูห้องนั้นไม่ได้ล็อก อิงฟ้าหันมองพลอยด้วยสายตาหวาดหวั่น ทั้งสองลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องมืดสนิท มีกลิ่นอับชื้นรุนแรงและความเย็นยะเยือกแปลกประหลาด อิงฟ้าคลำหาสวิตช์ไฟแต่ไม่พบ เสียงกระซิบยังดังอยู่ที่มุมห้อง พลอยยืนแข็งทื่อ ด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ในความมืด พวกเธอเห็นเงาร่างเล็ก ๆ นั่งหันหลังให้ที่มุมห้อง เสียงสะอื้นค่อย ๆ ดังขึ้น อิงฟ้าก็เริ่มร้องไห้โดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกว่าความทรงจำบางอย่างแทรกซึมเข้ามาในหัวใจ
พลอยก้าวเข้าไปใกล้เงานั้น เสียงกระซิบเปลี่ยนเป็นเสียงร้องขอ “ขอโทษ…อย่าทิ้งฉัน…” พลอยทรุดตัวลงข้างเงาร่างนั้น น้ำตาไหลพราก เธอนึกออกทันทีว่าตัวเองเคยอยู่ที่นี่ เธอเคยทิ้งใครไว้ในห้องนี้เมื่อสิบปีก่อน—เพื่อนคนหนึ่งที่ถูกรังแกและหายตัวไป
อิงฟ้านึกออกเช่นกัน เธอเองก็เคยอยู่ที่นี่ เด็กหญิงในภาพถ่ายคือเพื่อนสนิทที่หายตัวไปในอดีต พวกเธอเคยปล่อยให้เพื่อนอยู่ในห้องนี้ตามลำพังยามค่ำคืนด้วยความกลัว ทั้งสองคนเคยสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน แต่กลับผิดคำสัญญา
เสียงสะอื้นในห้องเงียบลง เงาร่างเล็ก ๆ ค่อย ๆ หันหน้ามาช้า ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจ “ทำไม…ทิ้งฉันไว้ลำพัง…” เสียงนั้นสะท้อนสะเทือนจิตใจ
อิงฟ้าและพลอยร้องไห้อย่างหนัก ต่างขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงานั้นจ้องมองด้วยแววตาเศร้า ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไปพร้อมกับกลิ่นดอกชมพูพันธุ์ไม้หอมอ่อน ๆ ลอยอวลไปทั่วห้อง
รุ่งเช้าอิงฟ้าและพลอยตื่นขึ้นในห้องของตนเอง ราวกับเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงเงาในความทรงจำ แต่เสียงกระซิบเบา ๆ ยังคงดังก้องในใจของพวกเธอเสมอ ไม่มีใครพบธัชอีกเลย หอพักพวงชมพูยังคงเงียบงันเหมือนเดิม
แสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างไม้เก่า อิงฟ้ายืนมองปลายทางเดินห้องสุดท้ายด้วยหัวใจที่หนักหน่วง เธอรู้ว่าบางความผิดที่ปล่อยค้างคาในอดีต จะตามหลอกหลอนเราตลอดไป แม้เสียงกระซิบจะเงียบลง แต่ความทรงจำของคนที่ถูกลืม…จะไม่มีวันหายไป
