บ้านที่ไม่มีเสียง

เสียงล้อกระเป๋าสัมภาระกริกกรักดังท่ามกลางความสงัดในตรอกบ้านเก่า ทิชา หญิงสาวปีสามสายตาเศร้าสร้อย กวาดตามองประตูบ้านไม้สองชั้นสีซีดที่อยู่ตรงหน้า เธอยืนลังเลท่ามกลางอากาศเย็นเฉียบ มือขวากำกุญแจแน่นจนข้อนิ้วขาว เพื่อนสนิทสองคน สุวรรณี กับขวัญใจ เดินตามมาด้านหลัง พร้อมชายหนุ่มรูปร่างสูงชื่อรเมศ ผู้ซึ่งเธอเพิ่งรู้จักเมื่อสองเดือนก่อนในคลาสเรียนพิเศษ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ไหนว่าเป็นบ้านเก่า แต่ก็ไม่คิดว่าจะเงียบขนาดนี้นะ…” สุวรรณีพึมพำ ดวงตากวาดมองรั้วไม้ห่างออกไปราวจะกลืนเงาต้นมะขามแก่

ขวัญใจพยายามจะยิ้ม แต่ก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ “ถ้าขึ้นบ้านชั้นสองเป็นต้องนอนหลับแน่เหรอ?”

“ไม่ใช่เรื่องบ้านผีสิ่งอะไรหรอกมั้ง บ้านนี้เคยเป็นบ้านพักครู พี่ชายเราซื้อไว้ แล้วก็มีแต่คนเช่ามาตลอด” ทิชาว่าพร้อมยกกล้องถ่ายรูปขึ้นถ่ายภาพตัวบ้านอีกรอบ

รเมศมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนยกมือเคาะเบา ๆ เสียงเคาะนั้นก้องสะท้อนราวบ้านไม่มีอะไรอยู่ข้างใน หลังจากนั้นความเงียบก็โรยตัวลงอีกครั้ง ทุกคนหยุดเคลื่อนไหวเสี้ยววินาที เหมือนกำลังรอฟังเสียงตอบกลับจากบางสิ่ง

ท้ายที่สุด ทิชาเปิดประตูเข้าไปก่อน บรรยากาศด้านในเย็นชื้นกับกลิ่นอับเก่า โต๊ะไม้และโซฟาผ้าสีซีดวางอยู่ตรงกลางห้องรับแขก ผนังแตกร้าว หลุมรั่วเพดานแต้มคราบไคลน้ำตาล

“คืนนี้นอนชั้นล่างกันไปก่อนนะ ของยังจัดไม่เสร็จ…” ทิชาพูดเบา ๆ พร้อมลากกระเป๋าไปชิดกำแพง ไม่มีใครแย้ง แค่มองหน้ากันอย่างกังวล ชั่วขณะนั้นเหมือนเสียงในบ้านกลายเป็นสุญญากาศ ทุกคนได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเอง

เมื่อคืนแรกผ่านไปโดยไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น นอกจากเสียงไม้ลั่นในความเงียบ ตอนเช้าทิชาเป็นคนแรกที่ตื่น เธอเดินลัดออกไปนอกบ้าน สูดอากาศสดชื่นยามรุ่งสาง เห็นรเมศนั่งเงียบอยู่ข้างชานบ้าน ดวงตาเขาจ้องไปยังโรงเรียนเก่าแดนหลังรั้ว

“เมื่อคืน…ได้ยินเสียงอะไรมั้ย?” ทิชาถามเสียงแผ่ว

รเมศละสายตาจากโรงเรียน ส่ายหัวช้า ๆ “เงียบเกินไปมากกว่า มัน…ไม่รู้สิ ไม่เหมือนบ้านคนอยู่ ทำไมรู้สึกเหมือนบ้านนี้ไม่เคยมีเสียงเลย?”

สายวันต่อมา ทุกคนช่วยกันขัดถูย้ายของ ขวัญใจเปิดหน้าต่างชั้นล่าง เธอหยุดชะงักเหมือนเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวในสวน—แต่หันไปอีกที ทุกอย่างก็ว่างเปล่า

“เธอเห็นอะไรน่ะขวัญ?” สุวรรณีวางของเดินเข้าไปใกล้ สังเกตท่าทีแปลก ๆ จากเพื่อน

“ไม่มีอะไร…แค่เงาต้นไม้” ขวัญใจเสียงแปร่งเล็กน้อย เธอลอบมองสวนอีกครั้ง เห็นโซนหนึ่งในสนามหญ้าถูกขุดเป็นหลุมตื้น ๆ มีไม้เก่าปักไว้ราวศาลเจ้าเก่า ไม่มีใครพูดถึง

คืนนั้นหลังฝนตกหนัก ทิชานอนกระสับกระส่าย เสียงหยดน้ำตกตามชายคาทำให้เธอสะดุ้งตื่นกลางดึก เธอได้ยินเสียงกระซิบบางเบามาจากทางห้องเก็บของด้านหลัง เสียงนั้นเบาราวกับกระซิบอยู่ในหัวใจมากกว่าในรูหู

“ตื่นยัง?…ตื่น…อย่าเสียงดัง”

เธอขยับตัวช้า ๆ กลั้นใจฟัง เสียงเงียบงันจมหายไป ทิชาเช็คมือถือ ไม่มีข้อความ ไม่มีใครออนไลน์ ทุกอย่างกลับมาเงียบเป็นปกติ เสียงของบ้านเหมือนกลืนกินทุกสิ่ง

วันถัดมา บ้านหลังนี้ยังคงเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงระฆัง ไม่มีเสียงรถผ่านหน้าบ้านแม้จะอยู่ติดถนนใหญ่ รเมศเดินวุ่นหาปลั๊กไฟใช้ไม่ได้หลายจุด ก่อนเดินไปเคาะประตูห้องเก็บของ เขาทำท่าปล่อยมือค้างอยู่นาน ราวลังเลระหว่างเปิดหรือไม่เปิด สุดท้ายเขาเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร

ขวัญใจเริ่มพูดกับสุวรรณีน้อยลงมาในวันนั้น เธอกระซิบเสียงแหบ “คืนนี้ฉันจะไม่อยู่ที่นี่สักคืนได้ไหม?”

“ทำไมล่ะ?” สุวรรณีขมวดคิ้ว

ขวัญใจนิ่งไปยาวนานก่อนจะหันมากระซิบชิดหู “บ้านนี้ไม่มีเสียง…แม้แต่เวลาร้องไห้ ฉันได้ยินแต่ในหัวตัวเอง” เธอดูวิตก “เมื่อคืนเหมือนมีใครนั่งอยู่ตรงปลายเตียง”

ภายในค่ำคืนต่อมา เสียงในบ้านยิ่งเงียบมากขึ้น ทั้งสี่คนต่างพยายามทำกิจวัตรให้ดูเป็นปกติ สุวรรณีเอาหูแนบผนังฟังเสียงเบา ๆ แล้วเงยหน้ามองทิชาอย่างหวาดๆ “บ้านนี้เหมือนกลืนเสียงทุกอย่าง เธอเคยได้ยินประวัติคดีคนหายแถวนี้บ้างมั้ย?”

ทิชาชะงัก หัวใจเต้นแรง “ไม่…แม่บอกว่าเคยมีครูอยู่สองคน…แต่หลัง ๆ ไม่มีใครมาเช่าเลย”

รเมศเดินเข้ามาช้า ๆ วางมือบนโต๊ะ กดนิ้วลงไปเบา ๆ “เมื่อกี้ผมไปดูสวนหลังบ้าน พบว่ามีไม้ปักไว้พร้อมรอยขูดแปลก ๆ… รอยนิ้วมือที่บีบแน่นจนไม้หัก” ดวงตาเขานิ่งลึก “ใครเคยเห็นอะไรมั้ย?”

ไม่มีใครตอบ

คืนนั้นทิชานอนฟังเสียงในความมืด เธอแอบได้ยินเสียงขวัญใจสะอึกเบาๆ ราวกลั้นน้ำตา แต่เสียงนั้นก็ขาดห้วงลงอย่างรวดเร็ว

รุ่งเช้า ขวัญใจหายตัวไป ทิชาค้นทั่วทั้งบ้าน ไม่มีร่องรอย ไม่มีเสียงเรียก ทุกคนเดินวนจนครบทั้งสองชั้น พบเพียงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กเขียนว่า “อย่าส่งเสียงดัง… มันฟังอยู่”

บรรยากาศตึงเครียด รเมศเดินวนไปรอบบ้าน ดูที่หน้าต่างทีละบาน สังเกตทุกซอก “เมื่อคืนมีใครเห็นขวัญใจออกไปบ้าง?”

สุวรรณีหน้าซีด “เปล่า…ฉันหลับเหมือนได้ยินแต่เสียงอะไรในคอ” เธอพูดเสียงเบา “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ…”

ทิชารวบรวมสติ นั่งอ่านโน้ตทีละคำ พลันนึกถึงความฝันในวัยเด็ก—ภาพราง ๆ ของหญิงสาวผมยาวนั่งร้องไห้อยู่ข้างหน้าต่างบ้านหลังนี้ เธอลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่างชั้นบนสุดที่มองเห็นโรงเรียนพอดี

รเมศเดินตามมาด้วย ดวงตาจับจ้องช่องว่างใต้ขอบหน้าต่าง “จะว่าไป…บ้านนี้เหมือนไม่ถูกออกแบบมาให้ได้ยินเสียงข้างนอกเลย มีแต่เสียงจากในบ้าน”

สุวรรณีเดินเข้ามาช้า ๆ จ้องทิชา น้ำเสียงแฝงแววตื่นตระหนก “เมื่อคืนรู้สึกเหมือนมีใครเดินเข้าห้อง ไม่มีเสียงฝีเท้าเลย…” เธอเว้นจังหวะ “ทุกอย่างเหมือนอยู่ในห้องเก็บเสียง”

ในคืนต่อมา ทั้งสามคนนั่งล้อมกล่องไฟรางๆ กลางห้องรับแขก ทิชาเริ่มสังเกตความร้าวฉานในกลุ่ม เพื่อนแต่ละคนเริ่มห่างเหิน ไม่พูดจา ดูคล้ายจะพูดกับตัวเองมากกว่า น้ำเสียงขาดห้วง เงียบว่างเปล่า

รเมศจับปลายเชือกบนโต๊ะ เขาพูดขึ้น “บางทีมันคือบ้านเอง ไม่ใช่คนในบ้านที่ผิดปกติ บ้านนี้…”

ทิชาตอบ “บ้านนี้มันกลืนเสียง กลืนความรู้สึก ทุกอย่างถูกเก็บซ่อนไว้ในความเงียบ…”

สุวรรณีกระซิบ “เมื่อคืนฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง…นั่งอยู่ตรงประตูห้องเก็บของ ผมยาวปิดหน้า เธอไม่พูดอะไร นั่งนิ่งเฉย…”

เสียงในบ้านเหมือนถูกบีบอัด เงาคนสะท้อนบนผนังค่อย ๆ เบี้ยวผิดรูป ซ้อนทับกันผิดจังหวะ บางครั้งเหมือนเห็นคนเดินสวนกัน ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

พวกเขาตัดสินใจเข้าไปในห้องเก็บของ ทุกอย่างข้างในคับแคบ อึดอัด เต็มไปด้วยกลิ่นอับ แสงไฟกระพริบ ๆ เผยรอยเปื้อนสีน้ำตาลคล้ายร่องรอยน้ำซึม ผนังมีรอยข้อความจาง ๆ เขียนว่า “อย่าเรียกชื่อฉัน อย่าทำเสียง อย่าให้มันรู้ว่ามีเราอยู่”

รเมศตะโกนถาม “มีใครอยู่ไหม!” ความเงียบตอบกลับ เขาเดินไปกดฝาไม้บาง ๆ พบว่าข้างใต้มีโพรงรอยแยก ทิชาหยิบไฟฉายส่อง พบกล่องไม้ใบเล็กฝุ่นจับหนาแน่น พวกเขาเปิดกล่อง พบผ้าขาวม้าเก่า ๆ ห่อจี้หินลายแปลกภาษาที่ไม่รู้จัก

ทันใดนั้นอากาศเหมือนถูกรีดออกไปจนว่างเปล่า ทุกคนหายใจลำบาก หูอื้อ เสียงหัวใจตนเองดังก้อง บ้านทั้งหลังเหมือนขยายตัวออกกลืนกลืนเจตจำนงของพวกเขา

สุวรรณีเริ่มกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงออกจากปาก ทิชาอ้าปากจะตะโกนแต่ทำได้แค่สูดอากาศ รเมศกำผ้าขาวม้าแน่น ก่อนเสียงกระซิบเดิมจะดังขึ้นในหัว พวกเขาถูกกลืนเข้าไปในห้วงเงียบที่ไม่มีใครได้ยิน

ความทรงจำของทิชาย้อนกลับมา เธอเห็นตัวเองเป็นเด็กหญิงขลุกอยู่กับผู้หญิงผมยาวคนนั้น นั่งวาดรูปริมหน้าต่าง เธอจำได้แล้ว—หญิงคนนั้นคือครูเจ้าของบ้านเมื่อก่อนที่ตายเพราะไม่มีใครรับรู้เสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทุกคนกลัวเธอตลอดมาเพราะบ้านหลังนี้กินเสียง ฮุบกลืนความหวังและตัวตน เธอคือคนที่ทิชาเห็นในหัวเรื่อยมา

รเมศจับมือนทิชาแน่น ดวงตาเขาเคลื่อนไหวไม่มั่นใจ “เราต้องหยุดมัน…”

ทิชากระซิบกลับ “แต่เราจะหยุดบางสิ่งที่ไม่มีเสียง ไม่มีรูปร่างได้ยังไง?”

บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน เสียงแตกแทรก เสียงหัวใจแต่ละคนดังขึ้นจนแทบแตกออก รเมศปาห่อผ้าขาวม้าไปที่ช่องว่างใต้พื้น พริบตานั้นทุกอย่างเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหายใจแรง ๆ ของพวกเขา

ทิชาได้ยินเสียงกระซิบสุดท้าย “อย่าเล่าว่าฉันยังอยู่…”

วันรุ่งขึ้น บ้านหลังนั้นกลับสู่ความเงียบ ทิชาเดินออกมาพร้อมสุวรรณีและรเมศ ท่าทีซีดเซียว ใบหน้าหนักอึ้ง พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันอีก ห่างเหิน เผชิญหน้ากับความเงียบในใจตัวเอง เสียงที่ไม่มีใครได้ยินกลายเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหลังนั้นตลอดไป