ลมเย็นเฉียดผ่านหน้าต่างบ้านไม้เสียงกรอบแกรบดังขึ้นที่ชายคา กวางนั่งหลังตรงบนม้านั่งไม้ เข็มนาฬิกาขยับอย่างช้าๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมออกจากหน้าผาก ขณะฟังเสียงแม่ไอกระเส่าจากห้องข้างใน เธอกลับมาหลังจากห่างบ้านไปนานสิบปี โอสถขวดวางบนโต๊ะยังอุ่นจากการจับมือแม่ก่อนเข้าห้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่ไหวมั้ย?” เสียงกวางสั่นเล็กน้อย เธอมองเข้าไปในห้องที่มืดกว่าปกติ ร่างสูงผอมของแม่ขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ลมหายใจประหลาดขัดๆ
“คืนนี้… อย่าออกไปข้างนอกนะลูก ฟ้ามัน…ไม่ปกติ” เสียงแผ่วราวกระซิบ กวางจ้องตาแม่ หัวใจเต้นแรง รอยยิ้มแม่ฝืดเฝือน ก่อนจะไอสั้น ๆ อีกครั้ง
กวางยืดตัวขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแปลกจางจากสวนกล้วย ใต้แสงไฟนีออนซีดขาว เสียงใบกล้วยกระทบลมดังกว่าปกติ ลมหวนเฉียบพลันหน้าต่างกระแทก กวางรีบปิด สายตาเธอกวาดสวนสุดผืน เงาดำเคลื่อนผ่านรั้วไม้ เหมือนมีบางอย่างเลื่อนตามขอบสวน
คืนนั้นเธอไม่นอนสนิท ราวกับหลับตาไปแต่หัวใจยังเต้นตึ้กเต้ก ภาพความทรงจำบางจางย้อนมาเสี้ยวเดียว เด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งเล่นริมคลอง ข้างกายมีเด็กชายคนหนึ่ง สีหน้าเขาหวาดกลัว กล้วยใบหนึ่งยับยู่ยี่ในมือของเขา ก่อนความทรงจำจะดับไปกับความเงียบพิลึก
รุ่งเช้า เมฆคลุมฟ้า กวางเดินตัดสวน เห็นทอง คนสวนชรานั่งพิงต้นกล้วย ท่าทีแปลก หลีกสายตาเธอตลอดเวลา กวางถามถึงใครบางคนในน้ำเสียงที่แฝงความลังเล “พี่ปิ๋ว…คนข้างรั้ว เขายังอยู่ไหม?”
ทองชะงัก เหลือบตาปราดเดียวแล้วเงียบงัน “ไม่มีใครชื่อนั้นอีกแล้ว…ตั้งแต่เจ้านั่น…หายไป” เสียงเบาหวิวในลำคอ แววตากะทันหันสั่นพร่า มือสั่นเทาเอื้อมแตะปลายใบกล้วยใบหนึ่ง เพิกเฉยต่อทุกสายตากวาง
กวางรู้สึกตัวเองเหมือนตกอยู่ในอากาศ หัวใจเธอสั่น ขณะเดินกลับเข้าบ้าน รู้สึกสังหรณ์ว่ามีบางอย่างมองเธออยู่ มันแหลมคมเหมือนสายตากลางเงาสวนกล้วย
เวลาอาหารกลางวัน แม่ยังซูบผอมลง ริมฝีปากแตกระแหง กวางเอาข้าวต้มป้อน แต่แม่ออกอาการหลบสายตา ไม่ยอมพูดแม้แต่คำเดียว ระหว่างนั้น กวางได้ยินเสียงคล้ายคนลากเท้าที่ระเบียงหลังบ้าน เธอลุกขึ้นช้าๆ เดินไปเปิดประตู เงาเลือนทอดผ่านขอบตา ทันใดเสียงวัตถุตกน้ำดังขึ้นที่สวนหลังบ้าน
“เมื่อคืน…แม่ฝันร้าย” เสียงแผ่วลอดประตูที่กวางปิดอย่างรวดเร็ว แม่ซุกใต้ผ้าห่ม “แม่เห็นเด็กสองคน…อยู่ริมคลอง…แล้วคนหนึ่งก็หายไป”
คืนนั้น เสียงในสวนดังก้องยิ่งขึ้น กวางนอนหลับตา ฝืนใจฟัง เธอได้ยินเสียงตะโกนแว่วมาแต่ไกล เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เช้าวันถัดมา กล้วยใบหนึ่งวางเรียงอยู่บนชานเรือนแต่ละใบมีรอยขีดเป็นชื่อเด็กชายที่กวางจำได้ติดตา
ทองพยายามหลีกเลี่ยงทุกการสนทนา มือซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในกระเป๋า กวางเดินตามชายเฒ่าไปในสวน เธอเห็นเขาฝังของบางอย่างใต้ต้นกล้วย กวางถาม “ป้าฝังอะไรไว้?”
ทองหันมาด้วยสีหน้ากดดัน “มันคือของต้องคำสาป… ห้ามขุด…ห้ามแตะ” เสียงเขาเย็นเฉียบกว่าปกติ ก่อนจะเดินหนีขึ้นเรือน
บ่ายวันนั้น กวางพบสมุดเก่าปกขาดในลิ้นชักโต๊ะกลางบ้าน เธอเปิดอ่าน หน้าแรกเป็นลายมือเด็กเขียนถึง ‘พี่ปิ๋ว’ กับคำว่า “เพื่อนคนเดียวของฉัน” เธอมือสั่นอย่างไม่รู้เหตุผล ความจำบางอย่างคลุมเครือขึ้นมาในหัวอย่างเจ็บแสบ
ตกกลางคืน ฝนโปรยบางเบา เสียงธารน้ำไหลใต้ถุนบ้านปะทะกับเงาเคลื่อนไหวใต้ต้นกล้วย กวางเดินไปริมหน้าต่าง มองเห็นเงายาว ๆ ก้มกราบอยู่หน้าต้นกล้วยต้นใหญ่ เธอขยี้ตาตัวเอง เงานั้นเงยหน้าขึ้นจ้องตอบ
รุ่งเช้า เธอตื่นมาด้วยเสียงแม่ร้องเบา ๆ ว่า “อย่าออกไป…” แต่กวางเดินไปค้นหาสิ่งที่ฝังอยู่ใต้ต้นกล้วย เธอพบท่อนไม้แกะสลักรูปร่างคล้ายเด็กน้อย กับกระดาษแผ่นหนึ่งเขียนว่า ‘อย่าลืมฉัน’ กวางหน้าซีดจนมือเย็นเฉียบ เธอกลับมาในบ้าน เห็นทองกำลังจะออกไป เขาหันมาบอกเสียงกระด้าง “ออกไปไม่ได้ มันจะ…ตามมา”
แม่ใช้แรงพูดสุดท้าย “เค้าต้องอยู่ที่นี่กับเรา…จนกว่าเขาจะหายไปจริงๆ” กวางงุนงง นัยน์ตาแม่เต็มด้วยความเจ็บปวด ก่อนแม่จะกระซิบ “เจ้านั่นตายเพราะคำสาปของเรา…”
เงาดำเข้มตัดกระจกหน้าต่างบ้าน ตกกลางคืน เสียงคล้ายเด็กร้องไห้ดังขึ้นอีก กวางฝันเห็นสนามเด็กเล่นริมคลอง เธอนั่งอยู่ข้างเด็กชายคนนั้น เด็กชายจับมือเธอไว้แน่น “อย่าทิ้งฉัน…อย่าทิ้งฉัน…”
กวางตื่น ขนลุกซู่ เธอเดินออกไประเบียงกลางสายฝน เสียงฝีเท้าด้านหลังใกล้เข้ามา ขณะที่เธอหันหลังช้า ๆ ทองยืนจ้องจมูกใกล้ “อย่าทำอะไร…” เสียงแผ่วเหมือนสั่งใจตัวเอง
รุ่งเช้าวันต่อมา แม่หมดสติไป กวางนั่งร้องไห้อย่างเงียบงันที่ปลายเตียง ทองเดินอ้อมห้อง หันหลังให้กวางอยู่ตลอด เหมือนกลัวถูกมองเข้าไปในแววตา
เสียงกระซิบแปลก ๆ ผ่านสายลมตลอดวัน กวางพบภายในบ้านมีโพรงที่ฝังสมุดไดอารี่เล่มเดิมกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ เธออ่านสมุดนั้นพบข้อความลับ: “ฉันไม่ใช่ลูกแม่คนเดียว…”
ตกค่ำ เสียงกิ่งกล้วยขูดขีดหน้าต่างดังขึ้นอีกครั้ง เงาดำมืดทับซ้อนบนผนังบ้าน เงานั้นแลบลิ้นยิ้มแสยะ บรรยากาศแน่นขนัดด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ไม่ควรมี หลังจากนั้นทองร้องเสียงหลง “มันกลับมา!” เขาหลบเร้นใต้ถุนบ้าน
กวางกำสมุดในมือแน่น หูแว่วเสียง “อย่าลืมฉัน…อย่าลืมฉัน…” กวางวิ่งไปยังต้นกล้วยที่ฝังของต้องคำสาป เมื่อเธอขุดขึ้นมา เงาดำ ๆ คล้ายเด็กชายลอยวนรอบตัว ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าฉีกขาดด้วยความเศร้า
ทองวิ่งออกมาคว้าตัวกวางไว้ “อย่ายอมให้มันเอาตัวไป…!” เขาตะโกน แต่เสียงก็ถูกกลบด้วยเสียงร้องไห้จากใต้ต้นกล้วย เสียงนั้นทรมานหูจนขนลุกซู่
กวางสบตาเงาดำ เธอพูดเสียงสั่น “ขอโทษ… ฉันจำไม่ได้…” เงานั้นกรีดร้องและละลายลงในเงามืดของสวนกล้วย เสียงกระซิบเงียบลงทันใด ทองฟุบลงกับพื้นน้ำตาไหลพราก
ถึงตอนนั้น แม่ตื่นขึ้นอย่างอ่อนแรง “ในที่สุด…เขาก็ไป” เธอน้ำตาไหลพราก ก่อนจะซบไหล่กวางอย่างหมดแรง
บรรยากาศรอบบ้านเงียบสนิท ลมหายใจคล้ายปลอดโปร่งขึ้นชั่วขณะ ขณะเดินออกไปที่ระเบียงเวลานั้น ทองมองสวนกล้วยด้วยแววตาเศร้า “มันจะกลับมา…ถ้ามีใครลืมอีกครั้ง”
คืนนั้นกวางนอน น้ำตาหยดกับหมอน เธอยังคงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือความจริงหรือความลวง เงาพลิ้วผ่านผนังห้องอีกครั้งช้าๆ ก่อนจะหายไปในความมืด
ทุกค่ำคืนหลังจากนั้น เสียงกระซิบแผ่ว ๆ “อย่าลืมฉัน…” ยังคงก้องอยู่ในสวนกล้วย ไม่มีใครแน่ใจ ว่าวันหนึ่งมันจะกลายร่างกลับมาหรือจางหายอีกครั้งตลอดไป…
