ห้องหมายเลขสิบเจ็ด

เสียงฝนกระทบหลังคาเก่า ๆ ดังถี่ ยามพลบค่ำที่หมู่ตึกหอพักเงียบสงัด นาวียืนถือกระเป๋าเดินทางเก่าแนบตัว หน้าอาคารสูงสามชั้นที่สีผนังซีดจางด้วยกาลเวลา ป้ายสีทองหม่น “หอพักบานเย็น” แขวนตัวสั่นในสายฝน ต้นประดู่ใหญ่ที่หน้าหอพาดกิ่งราวแขนของใครบางคน

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เขาตัดสินใจเดินเข้าไป พื้นไม้ก๊องแก๊งใต้เท้า เสียงน้ำไหลซึมตามรอยแตก ซุ้มประตูแคบ ๆ เว้าแหว่งชวนให้นึกถึงภาพถ่ายขาวดำประหลาด “ขอโทษครับ มีใครอยู่หรือเปล่า” ไม่มีเสียงตอบ แต่แสงไฟเหลืองโดดเดี่ยวส่องลอดประตูสำนักงานออกมาทางขวา

หญิงวัยรุ่นใส่แว่น ยืนหลังเคาน์เตอร์ หัวก้มอยู่กับสมุดทะเบียน ผมยาวมัดลวก ๆ เธอไม่เงยหน้า ดูเหมือนจะรับแขกที่นี่มาหลายปี “จะแจ้งเข้าพักใช่ไหมคะ” เสียงเธอแผ่วพร่าและแข็ง เหมือนอ่านสคริปต์เก่า ๆ

นาวีพึมพำตอบ ทว่ามือเธอไวกว่าคำพูด ส่งกุญแจสนิมขึ้นตรงหน้าพร้อมป้าย “17” ดอกไม้แห้งร่วงจากพวงกุญแจลงพื้น นาวีเก็บขึ้น ดอกกุหลาบฝรั่งซีดมีจุดดำกระจายเหมือนรอยน้ำตา เธอก้มหน้าเขียนต่อ ไม่พูดถึงมัน

ระหว่างลากกระเป๋าขึ้นบันไดแคบ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังตามหลังทุกก้าว ราวกับมีใครเดินเหยียบข้างหลัง นาวีหยุดแล้วหันหลังกลับ—เห็นแค่ความว่างเหนือลูกนอน เขาสะบัดหัว เดินต่อไปจนถึงชั้นสาม

ประตูห้องหมายเลขสิบเจ็ดอยู่สุดทางเดิน ผนังข้างประตูมีรอยขีดเขียนเหมือนเลขและภาษาแปลกตา ลายมือฉีกขาดและถูกขีดฆ่า จางจนแทบอ่านไม่ออก

เมื่อไขกุญแจเปิดเข้าไป ห้องทั้งห้องสว่างแผ่ว ๆ ด้วยไฟเพดานสีอำพัน ทุกอย่างดูเรียบง่ายเก่าเก็บ แต่มีกลิ่นเหม็นอับและกลิ่นเปรี้ยวแปลก ๆ ลอยอวลผสมกัน นาวีวางสัมภาระแล้วเดินเช็คบานหน้าต่าง กระจกมัวฝ้า เขามองลงไปเห็นเพียงเงาร่างตัวเองกับวิวต้นประดู่เคลื่อนไหวตามแรงลม

เสียงข้อความแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้น นาวีหยิบขึ้นมา เห็นข้อความในกลุ่ม “รอดได้คืนเดียวป่ะวะ” ส่งจากเพื่อนใหม่ห้องข้าง ๆ ชื่อพีท “เชื่อป่ะ…สิบเจ็ดนี่แม่งหลอนสุด ชั้นสามเสียงเหมือนโดนราดน้ำตลอด หัวค่ำอยู่ดี ๆ มีคนเดินผ่าน หลังเที่ยงคืน ไม่มีใคร…”

นาวียิ้มแห้ง ๆ ตอบไปเพียง “ปลอบใจสิท่า” ปลายสายไฟเหนือหัวปลิวกระตุกเบา ๆ เหมือนมีลมส่องเข้าห้องทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท

คืนนี้ทั้งตึกเงียบสนิท จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัด นาวีพยายามข่มตา ลมหายใจติดขัด ภาพหญิงสาวผมเปียที่คุ้นเคยลอยเข้ามาในหัว…เขาสะดุ้งตื่นยามดึก เสียงก๊อกน้ำเปิดเองจากในห้องน้ำ ไฟห้องน้ำริบหรี่เป็นเงาดำริบเล็ก ๆ นาวีเดินไปปิดก๊อก พลันได้ยินเสียงกระซิบแผ่วแว่วมาจากข้างหลัง

“ใครอยู่ตรงนั้น…” เขากลืนน้ำลาย เงามืดในกระจกเลื่อนเคลื่อนคล้ายจะเคลื่อนไหวตรงกันข้ามกับร่างกายเขา

รุ่งเช้า พีทมาเคาะประตู “เมื่อคืนเอ็งโอเคไหม เห็นเปิดไฟทั้งคืน” นาวีแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน “แค่กลัวฝันร้าย” สายตาของพีทหลบเลี่ยง ไม่ได้พูดต่อแต่ขยับใกล้ “เออ เอ็งเห็นไม้กางเขนเล็ก ๆ แปะที่ใต้โต้ะหัวเตียงปะวะ?” นาวีพึ่งนึกได้…

เขาค้นหาใต้โต๊ะ ผลักเตียง พบไม้กางเขนผุ ๆ ถูกเย็บด้วยด้ายดำกับเศษผ้าขาด เรื่องไม่ปกติยิ่งชัดขึ้น เสียงฝีเท้าแว่ว ๆ ในห้องเดินซ้ำตอนบ่าย ทั้งที่ไม่มีใครขยับ เขาและพีทสบตากัน ต่างเงียบงัน ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้ต่อ

คืนนั้น ฝนยังคงตกหนัก นาวีฝันถึงเหตุการณ์ในอดีต เห็นภาพเพื่อนเก่าสามคนโทษกันบนสะพานกลางคืนหนึ่ง มีใครบางคนหายไปในความมืด เขาสะดุ้งตื่นเหงื่อชุ่มง่ามมือ เสียงบางอย่างดังข้างห้อง อย่างเสียงลากโต๊ะแล้วเงียบลงอย่างฉับพลัน

เสียงเคาะประตูในคืนฝนต่อมา ทำให้นาวีต้องลุกขึ้น พีทยืนหน้าซีดเซียว “กู…เจออะไรแปลก ๆ” พีทเล่าเรื่องเสียงคนร้องไห้เบา ๆ ใต้เตียงเมื่อคืนแต่พอเปิดไฟกลับหายไป นาวีนิ่งคิด สังเกตว่ากระจกในห้องเขาขุ่นผิดปกติ รูปร่างเงาเบี้ยวด้านในนั้นคล้ายกับเงาคนโบกมือ สายตาทั้งสองสบกัน—ความเงียบปกคลุม

เช้าวันต่อมา เด็กชายปีหนึ่งสองคนในหอพบตุ๊กตากระดาษเจาะรูวางไว้หน้าห้องหมายเลขสิบเจ็ด มันถูกเขียนด้วยหมึกสีแดงเป็นลายเส้นวงกลมคล้ายสัญลักษณ์ประหลาด มีเศษกระดาษขาดแหว่งแปะตามพื้น พอเด็กไปถามแม่บ้าน แม่บ้านพูดอย่างหลบหน้าว่า “อย่ายุ่ง ของเก่า สิบเจ็ดมันต้องมี…”

หลังจากนั้น เจน นักศึกษาหญิงจากชั้นสอง มากระซิบกับนาวีว่า “ห้องนี่เคยมีเด็กหญิงฆ่าตัวตาย…แต่ศพไม่เคยถูกเจอ ไม่มีใครบอกความจริง” นาวีอยากถามต่อ แต่เจนเพียงยักไหล่ “เห็นไฟในห้องเปิดเองทุกคืนใช่ไหม ทุกปีคนอยู่สิบเจ็ดเปลี่ยนเจ้าของตลอด ไม่มีใครอยู่ได้ครบเทอม” เธอมองเขาตาเศร้า ปากสั่นเล็กน้อยก่อนจากไป

นาวียิ่งไม่ไว้วางใจ ทุกอย่างดูปกติและไม่ปกติในเวลาเดียวกัน คืนหนึ่งไฟดับทั้งตึก เสียงฝีเท้าแผ่วชัดเหนือเพดาน เสียงเดินวนเหมือนมีคนหอบอะไรหนัก ๆ ไปมา ก่อนจะค่อย ๆ หายไป นาวีเดินออกไปหน้าห้อง เจอข้าวของวางกระจัดกระจายหน้าห้องพีท ประตูล็อกแน่น เสียงพีทพึมพำเบื้องลึกอยู่ด้านใน

“กูไม่ได้ตั้งใจ…กูไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนั้น…” เสียงสะอื้นขาดเป็นห้วง ๆ นาวียืนฟัง โทษตัวเองที่ไม่กล้าช่วย แต่กลับเดินกลับเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูแน่น หลับตา อยากให้คืนนี้ผ่านไป

ตลอดสัปดาห์ ถุงขยะดำเริ่มกองรวมหน้าห้อง ไม่ชัดว่าใครเอามา ความผิดปกติรุนแรงขึ้น ตุ๊กตากระดาษเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ รอยขีดเลขและสัญลักษณ์ขยายไปตามผนัง ราวกับสิ่งที่ถูกซ่อนกำลังถูกปลุกขึ้นมา เสียงกระซิบเสียดลอดซอกประตูยามเที่ยงคืน กลิ่นเปรี้ยวเน่าโชยแรงขึ้นในห้องของนาวี

พีทดูแปลกขึ้นมาทุกวัน รอยคล้ำใต้ตา เหม่อลอยตลอดเวลา ทุกครั้งที่ถูกถาม เขาจะพูดถึง “คืนวันนั้น” สองสามประโยค แล้วเงียบกริบ ราวกับกลัวผีรักความลับมากกว่ากลัวตาย

วันหนึ่ง เจนถูกพบหมดสติที่ล็อบบี้ เธอปากสั่นน้ำตาคลอ เพ้อหาชื่อลึกลับ “อรอุมา…อรอุมา…” ไม่มีใครรู้ว่าใครคืออรอุมา นอกจากชื่อที่เคยถูกขีดเขียนแผ่ว ๆ ข้างผนังห้องสิบเจ็ด

พักหลังนาวีเริ่มกลัวเงาตัวเองในห้อง เขาไม่กล้าสบตากระจก ไม่กล้ามองมุมห้องมืด ๆ เสียงกระซิบดังจากหลังตู้เสื้อผ้า เหมือนเด็กผู้หญิงเรียกชื่อเขาช้า ๆ “มาเล่นด้วยกัน…นาวี…” เขาตัดสินใจดึงตู้เสื้อผ้าออก เห็นช่องว่างซ้อนอยู่ มีกระดาษเก่า ซากไม้กางเขนและผ้าขมับขาดอยู่ข้างใน

ในวันประชุมประจำอาคาร ผู้ดูแลหญิงเรียกประชุมด่วน พูดเสียงแข็ง “ห้ามใครยุ่งกับตุ๊กตากระดาษ ห้ามพูดชื่อเก่า ห้ามเปิดหน้าต่างหลังเที่ยงคืน” ทุกคนในห้องเงียบสนิท แลกเปลี่ยนสายตากังวล ไม่มีใครกล้าแย้งหรือถามต่อ

กลางดึกในคืนถัดมา ไฟทั้งชั้นสามดับพรึ่บ คนในห้องสิบเจ็ดยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ สองขาในทางเดิน ผสมกับเสียงกรีดเบา ๆ เหมือนใครใช้เล็บข่วนผนัง ประตูถูกเคาะสั้น ๆ เว้นจังหวะ แล้วประตูเปิดเองช้า ๆ เงาผู้หญิงผมเปียลอยค้างกลางห้องไฟสลัว

พีทก้าวเข้ามา สายตาเขาหวาดระแวง “เราต้องเล่า…ต้องสารภาพ” เขายืนนิ่ง สีหน้าอ่อนล้า “คืนวันสอบปีนั้น พวกเรากับเจนเจอเด็กผู้หญิงคนหนึ่งโดนรุ่นพี่กลั่นแกล้งในห้องน้ำ เธอ…เธอหนีมา…แล้วก็อยู่ที่นี่ตลอด” พีทระล่ำระลักพูด นาวีมือเย็นเฉียบ “แล้วเกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีใครช่วย…เราเดินหนี ทิ้งเธอไว้” เสียงพีทแผ่วจนขาดเป็นห้วง ๆ เงามืดในห้องม้วนตัวคล้ายจะขยายใหญ่ขึ้น

ทันใดนั้น เสียงหวีดลมหายใจแว่วมาจากใต้เตียง เสียงเด็กหญิงร้องขอให้ช่วย “อย่าทิ้งฉัน…อย่า…ทิ้ง…” พีทร้องไห้คุกเข่ากับพื้น นาวีถอยไปชนผนัง ไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา

สิ่งที่ปรากฏออกจากช่องว่างใต้เตียง มืดดำและเหมือนมีเงาเคลื่อนไหว ภาพหญิงสาวผมเปียกระซิบชื่อ “อรอุมา” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงายืนอยู่ปลายเท้า เสียงร้องไห้ลอยวนในห้อง ฟ้าแลบสว่างวาบเพียงชั่วครู่ ภาพทุกอย่างกลับเป็นปกติ

ความกลัวท่วมท้นจนไม่อาจยืนไหว นาวีตัดสินใจลากกระเป๋าออกจากห้อง วอแวผ่านทางเดินมืด ๆ เงาเด็กหญิงค่อย ๆ เดินตาม เขาพยายามหนีแต่ทุกประตูถูกล็อก เสียงกระซิบเลียบชื่อตัวเองดังจนขนลุก

พีทวิ่งเข้ามายืนขวาง เขาพูดอย่างสั่นเครือ “เราหนีไม่ได้ ถ้าไม่ยอมรับว่าบาปของเราทุกคนคืออะไร…ถ้าไม่พูด…มันจะไม่จบ” เขามองหน้านาวีและเพื่อนร่วมหอที่ทยอยเดินออกจากห้องตนเอง ทุกคนสีหน้ากระวนกระวาย

ในคืนสุดท้าย ทุกคนกลับมารวมอยู่ในห้องหมายเลขสิบเจ็ด นาวีกลั้นใจเล่าเหตุการณ์สมัยเรียน “พวกเราปล่อยอรอุมาเดินร้องไห้อยู่ข้างทาง คืนที่ฝนตก เราปิดประตูใส่เธอเพราะกลัวโดนหางเลข ไม่มีใครช่วย” ทุกคนร้องไห้ เสียงกระซิบเงียบไปชั่วอึดใจ

เงาในห้องละลายหาย ตุ๊กตากระดาษร่วงหล่นตามพื้น กลิ่นเปรี้ยวเน่าจางลง เงาผมเปียขุ่นมัวจางหายไปราวควัน

แต่นาวีรู้ในหัวใจว่า ความผิดนี้ไม่มีใครลบได้…คืนต่อมา แม้จะไม่มีเสียงอะไรอีก สัญลักษณ์และรอยขีดจำยังเหลือประทับอยู่บนผนัง เข้าใจกี่ปีผ่านไป ห้องหมายเลขสิบเจ็ดก็ยังรอคำขอโทษที่แท้จริง ความทรงจำของผู้ที่ถูกทิ้ง…จะไม่มีวันถูกลบเลือนไปตลอดกาล