เสียงสายฝนตกกระทบผิวน้ำทะเลสาบ ผสมกับแสงไฟสลัวจากร้านกาแฟริมน้ำ ณ เมืองเทวารัตน์ เมืองเล็ก ๆ ที่ฤดูฝนไม่เคยผ่านไปอย่างจริงจัง มีเพียงหมอกบางกับกลิ่นดินเปียกเคล้าสายลมเย็น อิงฟ้า เด็กสาวผมสั้น ใส่เสื้อกันฝนสีเทา เดินก้มหน้าเข้าไปในร้านกาแฟนั้น หลบสายตาคนอื่นทั้งร้าน เธอนั่งขอบหน้าต่างมองออกไปยังทะเลสาบมรกต ทะเลสาบที่แม่ของเธอหายตัวไปเมื่อสามปีก่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงกริ่งประตูดังขึ้น นักเขียนหนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ ใบหน้าอมเศร้า นำโน้ตบุ๊คเข้ามา เขาคือธันวา ผู้หนีมาจากเมืองหลวงหลังสูญเสียคนรัก ทันทีที่สายตาพบกับเด็กสาวใต้มุมหน้าต่าง ไม่มีคำพูด แต่เหมือนทั้งคู่รู้สึกถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน
พนักงานเดินมาเสิร์ฟกาแฟให้ธันวา อิงฟ้าเงยหน้าสบตา ก่อนจะหันหนี เธอบีบนิ้วมือแน่น ถอนหายใจ เป็นนิสัยที่ติดมาตั้งแต่วันที่ครอบครัวแตกสลาย ธันวาเหลือบมองหน้าต่าง ราวกับกึ่งตั้งใจจะกระตุ้นบทสนทนา แต่ก็ตัดสินใจเงียบ ไฟในร้านกระพริบวูบวาบ ตามด้วยเสียงคลื่นเบา ๆ จากนอกหน้าต่าง
ฝนซา อิงฟ้าค่อย ๆ เดินออกไปรับลมริมทะเลสาบ ขณะธันวาออกตามมาด้วยเหตุผลลึก ๆ ที่ตัวเองก็อธิบายไม่ได้ เธอโยนก้อนกรวดลงน้ำ เงายามดึกสะท้อนใบหน้าของตนเองและ…เงาอีกเงาหนึ่งข้างหลัง อิงฟ้าหันขวับ ไม่มีใคร ธันวาชะงักอยู่ข้าง ๆ “เห็นอะไรเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ
อิงฟ้าลังเล “บางที…เสียงในน้ำมันเรียกชั้นตลอดคืน ฉันว่าแม่ยังอยู่ตรงนี้” คำพูดนั้นล่องลอย ไม่ต้องการคำตอบ ธันวามองเธอด้วยความเข้าใจปนน้อยใจต่อโชคชะตา “ผมก็หนีเสียงในหัวไม่พ้นเหมือนกัน บางทีทะเลสาบนี่มันซ่อนอะไรไว้อีกเยอะ”
คืนต่อมา ทะเลสาบถูกปิดชั่วคราวเพราะมีเด็กผู้ชายหายตัวกลางพายุ อิงฟ้าถูกเรียกไปสอบสวนเพราะอยู่ในบริเวณ เธอจ้องหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยสายตากล้าผสมน้ำตาแห้ง ๆ “ฉันไม่ได้เห็นอะไรนอกจากเงาในน้ำ ขอโทษค่ะ”
ธันวาเขียนบันทึกนิยายในห้องเช่าเล็ก ๆ พรรษาผู้เป็นเพื่อนสนิทและเจ้าของกิจการเรือลำเก่า พยายามดึงเขาออกไปพบผู้คน “เอ็งควรลองไปคุยกับอิงฟ้าดู สองคนนั้นเหมือนยิงเงาใส่กันตลอดเวลา” ธันวาเพียงยักไหล่ ทำเป็นไม่ใส่ใจแต่ความสนใจต่อเด็กสาวนั้นสั่นไหวขึ้นทุกวัน
เช้าวันหนึ่ง สนข้าวหน้าโรงเรียน อิงฟ้าเดินมาตามหาเพื่อนสนิท ปราย ในกลุ่มเพื่อน ๆ ที่จับกลุ่มพูดคุยถึงข่าวเด็กหาย ปรายพูดขึ้น “นายคิดว่าทะเลสาบนี่มันมีปีศาจไหม” เพื่อน ๆ หัวเราะอย่างกลัว ๆ ขำ ๆ อิงฟ้าเงียบไป มือกำหนังสือแน่น “ทุกคนก็แค่กลัวในสิ่งที่เขาไม่กล้าเผชิญหน้าก็เท่านั้น”
หลังเลิกเรียน อิงฟ้าแอบปีนรั้วริมทะเลสาบ วิ่งเข้าสู่ท่าเรือร้าง เธอหยุดหายใจขณะมองดูผืนน้ำ ธันวาเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ “ถ้าอยากรู้ความจริงในน้ำจริง ๆ ก็ลงเรือกับผมคืนนี้”
อิงฟ้าสบตาเขาอย่างท้าทายแต่กลัวยิ่ง “ถ้าแม่อยู่ตรงนั้นจริง ๆ ฉันก็ต้องรู้ให้ได้” ทั้งสองตกลงจะออกเรือในค่ำคืนนั้นโดยมีพรรษาแอบตามอย่างห่วงใย
ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แสงจันทร์ทอแสงเหนือผิวน้ำ เปลวไฟจากตะเกียงในเรือทำให้ภาพหมอกลอยเหนือผิวน้ำดูเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิต อิงฟ้านั่งซ่อนตัวเองข้าง ธันวา เธอพูดเสียงเบา “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น อย่าปล่อยฉันไว้คนเดียว” ธันวาหวยตาเป็นประกาย กลบเสียงใจเต้นแรง
เสียงกระซิบดังขึ้นมาเบา ๆ จากช่องใต้ท้องเรือ พรรษาย่องขึ้นมานั่งข้างหลัง “อย่าเล่นกับของที่เรามองไม่เห็นดีกว่า” ธันวากับอิงฟ้าสบตากันด้วยความรู้สึกถูกท้าทาย ฝีมือใครกันที่เรียกคนออกมาจากบ้านในคืนฝนแบบนี้
กระแสน้ำวนอย่างผิดปกติ ทันใดนั้น อิงฟ้าได้ยินเสียงแม่ร้องบอกให้เธอหนี อิงฟ้าตัวสั่นงันงก เธอบีบมือธันวาแน่น ธันวารีบดึงเธอเข้ากอด เสียงนั้นหยุด หายไปกับสายลม เงาสะท้อนในน้ำกลายเป็นเพียงน้ำเปล่า
บนฝั่ง กลุ่มชาวบ้านรวมตัวถกเถียงกันถึงเรื่องคำสาป ความกลัวทะลักออกมาผ่านบรรยากาศของสถานที่ที่ไม่เคยไว้ใจใครได้โดยง่าย คุณลุงลิขิต ผู้สูงวัยที่สุดในหมู่บ้าน กล่าวช้า ๆ “ทุกคนลืมไปหมดแล้วว่าทะเลสาบนี่เคยช่วยชีวิตพวกเรามาก่อน”
ธันวาเริ่มหมกมุ่นกับบันทึกเรื่องราวปริศนาที่เกิดขึ้น เขาลงมือค้นคว้าประวัติศาสตร์หมู่บ้าน พบร่องรอยอดีตเกี่ยวกับหญิงสาวที่จมน้ำเมื่อหลายสิบปีก่อน มีผู้กล่าวว่าเธอยังรอคอยคนรักอยู่ใต้ผิวน้ำ ธันวาเริ่มเอะใจ บางทีชัยชนะต่ออดีตไม่ใช่แค่การลืมมันเสียทีเดียว
อิงฟ้าเริ่มเปิดใจเล่าอดีตให้ธันวาฟังมากขึ้น “แม่เคยสัญญาว่าจะกลับมารับฉัน แต่วันนั้นฝนตกหนักมาก แล้วแม่ก็…หายไปในคลื่น” ธันวารับฟัง ไม่เร่ง ไม่ปลอบใจ เพียงให้ความเงียบเต็มไปด้วยน้ำหนักของอดีต
คืนนั้น อิงฟ้าฝันว่าแม่ยืนอยู่กลางทะเลสาบ โบกมือเรียกเธอ เธอเดินลงไปในน้ำ ลึกขึ้น ลึกขึ้น รู้ตัวอีกทีตัวเองกำลังจม…เธอสู้เพื่อหายใจ แต่ทุกอย่างรอบข้างมีเพียงเงาและเสียงกระซิบ อิงฟาสะดุ้งตื่น ใจเต้นแรง น้ำตาซึม
วันถัดมา ทะเลสาบกลับมาสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจอิงฟ้าและธันวา ความสงสัยต่อสิ่งลี้ลับยังคงหมุนวน อิงฟ้าเข้าพบเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกครั้ง เธอยืนยันว่าในน้ำมีเสียงจริง เจ้าหน้าที่ไม่เชื่อ “บางทีสิ่งที่เธอได้ยิน มันเป็นความกลัวในหัวเอง” อิงฟ้าหลบสายตา คาใจ
คืนนั้น ธันวากับอิงฟ้าตัดสินใจไปยังท่าเรือร้างอีกครั้ง สองคนยืนมองหมอกคลุมผิวน้ำ ธันวากล่าวเสียงแผ่ว “ถ้าเรากลัวอดีตจนไม่เดินไปข้างหน้า เราก็คงจมอยู่ในน้ำเสียงเหมือนเดิม” อิงฟ้าสบตา มือสั่นแต่เต็มไปด้วยแววตั้งใจ “งั้นเราไปด้วยกันไหม”
ทั้งสองลงเรือ พรรษาตามมาอยู่เงียบ ๆ อีกเช่นเคย จู่ ๆ เพลงแว่วของหญิงสาวดังก้องจากใต้ผิวน้ำ อิงฟ้าหลับตาหลั่งน้ำตา ธันวากุมมือเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เสียงน้ำหมุนวนรุนแรงขึ้น เรือสั่น พรรษาตะโกน “อย่าท้าทายสิ่งที่มองไม่เห็น!” แต่ทั้งสองคนไม่ถอย
ทันใดนั้น เงาหญิงสาวลอยขึ้นมาจากน้ำ ทันสมัยกับรอยยิ้มเศร้า ๆ เธอพูดเสียงอ่อนโยน “ขอบใจที่ไม่ลืมกัน ลูกของแม่” อิงฟ้าร้องไห้โฮ กอดธันวาแน่น ธันวากลั้นน้ำตาไม่อยู่ หญิงสาวค่อย ๆ จางหายไปกับหมอกและเสียงลม
เช้าแดดอ่อน เมืองเทวารัตน์ดูสงบขึ้น อิงฟ้านั่งริมฝั่ง จับมือธันวาไว้ เธอยิ้มทั้งน้ำตา “ชมรมเรือผียังมีอีกกี่ตอนนะ” ธันวาขำออกมาน้อย ๆ พรรษาเดินมาสมทบ “ขอให้วันนี้เป็นวันสุดท้ายของความกลัวได้ไหม”
อิงฟ้าตัดสินใจเขียนจดหมายถึงแม่ จากนั้นหย่อนมันลงสายน้ำ ธันวาเดินเคียงข้างพร้อมมือถือขวาอย่างอ่อนโยน ใจของเธอปล่อยอดีตไปทีละน้อย ซื้อใจว่ามีวันที่จะเดินหน้าต่อจริง ๆ
คืนนั้น ที่งานเทศกาลริมทะเลสาบ ไฟสีอุ่น ๆ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ อิงฟ้ายิ้มเหมือนกลับเป็นเด็กอีกครั้ง เธอจับมือธันวา ธันวายิ้มตอบทั้งที่ยังเศร้าถึงอดีตแต่ก็พร้อมจะเริ่มใหม่ พรรษาบีบไหล่ทั้งสองคน เสียงกระซิบในน้ำแปรเปลี่ยนเป็นท่วงทำนองเพลง ละเอียดอ่อน เศร้าสวยปนความหวัง และเรื่องราวของพวกเขาก็ค่อย ๆ ไหลเวียนต่อไปเหมือนคลื่นในทะเลสาบไม่รู้จบ
