ระฆังศาลาวัดดังไกลข้ามสายหมอก ตีเป็นจังหวะที่สะท้อนอยู่เหนือท้องถนนเปียกน้ำ อามีน ชายวัยสามสิบปลาย ๆ นั่งหลับเอนตัวอยู่ข้างพวงมาลัยตุ๊กตุ๊กสีแดงซีด รถจอดนิ่งริมตลาดร้างกลางเมือง ‘สายหมอก’ ชื่อเมืองที่หมู่บ้านรอบข้างเรียกด้วยความหวาดระแวง ยามเช้ามืดนี้มีเพียงเสียงรองเท้าย่ำพื้นเปื้อนโคลนเหมือนเงาเดินสวนกันไปมาใต้ไฟถนนสีเหลืองจาง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โทรศัพท์เก่าในกระเป๋าเสื้อสั่น อามีนสะดุ้ง เงาใบหน้าเขาสะท้อนกระจกหน้ารถ ดูยุ่งเหยิงและอ่อนล้า เขารับสาย เสียงผู้หญิงปลายสายสั่นเครือ “อามีน…ฉันเห็นอะไรแปลก ๆ ที่บ้าน…รีบกลับมา”
อามีนขับรถกลับบ้านในตรอกคับแคบ เส้นทางรู้สึกยาวผิดปกติ หมอกหนาทึบในเช้าวันนี้ หน้าบ้าน ต้นไม้ใบร่วงมีเงาดำวาดทับบนหน้าต่าง เขาผลักประตูเข้าไป พบเพียงลูกสาววัยสิบเจ็ด ‘น้ำตาล’ นั่งกอดเข่าริมกรอบรูปเก่า น้ำตาคลอ
“แม่ล่ะ?” อามีนถามเสียงเข้ม น้ำตาลไม่ตอบทันที เธอค่อย ๆ หันมา “…แม่หายไป”
อามีนชะงัก เขาเดินไปหาลูกสาว หัวใจเต้นเร็ว ระหว่างพูด เงาจากข้างนอกทอดยาวเข้ามาในบ้าน น้ำตาลพูดเสียงสั่น “เมื่อคืนเสียงดังมาก แม่เดินไปด้านหลัง…แล้วก็หายไปกับหมอก”
อามีนเข้าไปกอดน้ำตาล ท่ามกลางความเงียบ น้ำตาลดันตัวออก “พ่ออย่ามาแกล้งใส่ใจเลย วัน ๆ เอาแต่ขับรถ ไม่รู้บ้างแม่อึดอัดแค่ไหน!” อามีนนิ่งอึ้ง หน้าเขาบีบคั้นด้วยความรู้สึกผิด
เวลาผ่านไปในหมอกอึมครึม อามีนเดินวนในบ้าน เจอเส้นเกลือโรยเป็นทางจากครัวสู่หลังบ้าน เขาย่อตัวจับเม็ดเกลือถูระหว่างนิ้ว “นี่มัน…ใครทำ?” น้ำตาลส่ายหน้า “แม่เคยพูดถึง…คนแก่ใกล้สุสาน เตือนให้โรยเกลือป้องกันปีศาจ”
เสียงเคาะประตูหนัก ๆ ทำทั้งสองสะดุ้ง ชายกลางคนผิวคล้ำ ดวงตาคู่นั้นแข็งกร้าว ชื่อ ‘ลุงดำ’ จากบ้านใกล้เคียง เขาเช็ดคอเสื้อเปียกฝน “เมื่อคืนเห็นผู้หญิงเดินเข้าไปในหมอก ท่าน้ำร้าง…ไม่คิดว่าใช่เมียเอ็งเหรอ”
อามีนคว้าเสื้อกันฝน เปิดประตูสู่ท่ามกลางสายหมอก น้ำตาลลังเลแต่ก็ลุกตามไป สองพ่อลูกมุ่งไปที่ท่าน้ำ แสงไฟในหมอกวูบไหว เนินดินข้างคลองมีรอยเท้าผู้หญิงและรอยเท้าเล็ก ๆ รูปทรงพิกลเหมือนมนุษย์แต่เล็บยาว
จังหวะเดิน น้ำตาลพยายามจับมือพ่อ แต่พออามีนเอื้อมกลับ เธอกลับดึงมือกลับอย่างหนี เงียบอยู่อึดใจ “พ่อ…เคยมีใครในตลาดพูดถึง…สัตว์ประหลาดอะไรแถวนี้มั่งมั้ย” อามีนถอนใจ “เคยฟังแต่คิดว่าเรื่องหลอกเด็ก…” น้ำตาลกลอกตา
เงาเร็วจาง ๆ วูบผ่านข้างต้นไม้ สองพ่อลูกสะดุ้งหัน เห็นรอยขีดเป็นวงกลมบนพื้นดิน พร้อมเส้นเกลือขาดตอน ลุงดำเดินเข้ามายืนหลังเงียบ ๆ “ถ้าต้องการจะฝืนชะตา ต้องไปถามยายดา คนเฒ่าสุสานนั่นแหละ”
อามีนนิ่ง น้ำตาลพูดแทรก “ไปสิ…อย่าแค่ยืนเฉย” อามีนมองหน้าลูกสาว แววตาเธอปนตัดพ้อและกดดัน ก่อนตัดสินใจ
ทั้งสองเดินลัดเลาะหมู่บ้านไปยังสุสานต้นไทรเก่า ยายดานั่งพนมมืออยู่หน้ากองไฟ ริมฝั่งหมอกหนาทึบ อามีนเริ่มถามด้วยเสียงแหบ “แม่ของน้ำตาล…หายไปเมื่อคืน เหมือนมีอะไรลากไปในหมอก”
ยายดามองทะลุผ่านหมอกนาน เธอยิ้มบาง ๆ “ทุกคนที่หายไปในหมอก…ต่างมีความลึกลับในใจเอง บางอย่างตามเรามานาน…” น้ำตาลสอดเสียง “หมายความว่าไง? แม่หนีไปหรือโดนอะไรพาไป?”
ยายดาสะบัดสายตาเด็ดขาด “หมอกแห่งนี้เก็บทุกความลับ ทุกความผิด ทุกเรื่องที่ไม่อยากจำ อามีน…ยังจำได้มั้ย ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอจับมือเมียด้วยความรักคือเมื่อไหร่”
อามีนหน้าเจื่อน น้ำตาลหลบสายตาทั้งสอง เขาจำคืนหนึ่งที่เขาตะคอกภรรยาจนเธอร้องไห้ นั่นคือความทรงจำที่เขาพยายามซุกไว้ใต้หมอกใจ
หมอกเริ่มกรูกระหน่ำอย่างไม่มีเหตุผล เสียงลมวิ่งแทรกผ่านสุสาน กองไฟโหมแรงพิเศษ ยายดาเร่ง “ถ้าอยากได้คนกลับคืน ต้องเผชิญทั้งหมอกนอกบ้านและเงาในใจ”
ทั้งสองเดินหลบลมฝนกลับผ่านตลาดว่างเปล่า น้ำตาลหันไปสบตาพ่อ “พ่อยังรักแม่จริงมั้ย หรือแค่เสียดายเพราะกลัวถูกทิ้ง?” เสียงอามีนแผ่วเบา “…พ่อทำพลาดไปมาก”
ระหว่างทาง มีเสียงเด็ก ๆ คนหนึ่งวิ่งสวนในตรอกแคบ จากเงาหลังหมอก เด็กชายผิวซีดวิ่งผ่าน เงาบนพื้นพาดยาวผิดธรรมชาติ น้ำตาลชะงักหยุด อามีนนิ่ง กำมือแน่น แล้วเดินต่อ
คืนถัดมา น้ำตาลรีบเดินไปหาพ่อที่กำลังเตรียมขับรถ “พ่อ…เมื่อคืนฝันมีคนกระซิบข้างหูว่าถ้ายอมรับความจริง แม่จะกลับมา”
อามีนผงกหัว เมินไม่ตอบ ก่อนหยิบกล่องของขวัญเก่าออกมาวางต่อหน้าน้ำตาล “นี่คือของที่แม่เธอฝากไว้ก่อนหายไป” น้ำตาลลังเล ก่อนหยิบกล่องเปิดดู ในกล่องมีรูปถ่ายเก่าครอบครัวที่ตัวเธอยังยิ้มได้ ตอนนั้นแม่ยังสุขเต็มหัวใจ
น้ำตาลพูดเสียงเบา “หนูเบื่อต้องแสร้งเป็นครอบครัวปกติ ทั้งที่พ่อกับแม่ทะเลาะกันแทบทุกวัน” อามีนหายใจลึก “พ่อโกรธตัวเอง…เลยไม่กล้าสู้หน้าใคร”
คืนนั้นเสียงลมหมุนแรงแทรกเข้าประตู เงาสีดำวูบเข้าหน้าต่าง อามีนตื่นผวากลางดึกในบ้านว่างเปล่า เขาหยิบรูปในกล่องออกมาดู เงาบนกระจกเงาหลังบ้านยาวผิดปกติ ราวกับใครกำลังมองมาจากอีกฝั่ง
เช้าวันต่อมา คนในหมู่บ้านเริ่มกระซิบว่าเจอรอยเท้าฉีกขาดในสวนมะม่วง และได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ไกล ๆ ท่ามกลางหมอก สองพ่อลูกออกไปตามรอยเสียงถึงสวนร้าง ที่นั่น พวกเขาเจอกระจกแตกร้าวตั้งไว้ตรงกลางสวน ด้านหลังกระจกสะท้อนเป็นภาพผู้หญิงร่างซีดจางในชุดนอนของแม่น้ำตาล
น้ำตาลร้องไห้ “แม่! แม่อยู่ไหน?” เงาในกระจกเพียงยื่นมือมาช้า ๆ อามีนน้ำตารื้น เขาวางมือบนกระจก “ขอโทษ…พ่อผิดไป” ตอนนั้นเองเงาในกระจกเริ่มกรีดเสียง ดึงบรรยากาศเย็นยะเยือกเข้ามาใกล้ สายลมหอบข้าวของในสวนปลิวว่อน
น้ำตาลถอนหายใจ “แม่ไปเพราะอะไร หรือแม่ไม่ได้หาย แต่แม่เลือกไปเองพ่อเคยคิดแบบนั้นมั้ย”
อามีนกัดฟัน “แม่เธอเคยบอกพ่อ ว่าอยากออกไปเริ่มใหม่…แต่พ่อดึงแม่ไว้เสมอ…พ่อขี้ขลาด”
ขณะสองพ่อลูกกำลังพยายามดึงมือแม่จากกระจก เสียงครืดดังกว่าเดิม เงาดำบนพื้นเริ่มก่อตัวเป็นร่างสัตว์แปลก แขนขายาวโง้งและไม่มีหน้า มันเลื้อยเข้าใกล้ทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว
“หนี!” อามีนตะโกนลากน้ำตาลวิ่งผ่านสวน หมอกกลืนกลบทุกอย่าง น้ำตาลหันกลับไปดู เงานั้นยังตามมาไม่ลดละ ทั้งคู่วิ่งแทรกกลับบ้าน กอดกันแน่น หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ
ประตูบ้านถูกกระหน่ำด้วยแรงไม่ทราบที่มา ไฟในบ้านดับวูบ อามีนคว้ารูปถ่ายครอบครัว หันไปตะโกน “เราไม่ได้สมบูรณ์แบบ…แต่เรายังเป็นครอบครัว…” หมอกเข้ามาท่วมเต็มห้อง เงาทะลุประตูเข้าถึงกลางบ้าน นาทีนั้นน้ำตาลร้องเรียกชื่อแม่อีกครั้งน้ำตาไหล
ทันใดนั้น คนในรูปถ่ายเก่าเหมือนขยับ เจือแสงสีอ่อน มือผู้หญิงผอมซีดเอื้อมผ่านหมอกมายังกอดสองพ่อลูก เงาดำบนพื้นแหลกสลายเป็นละออง อากาศโปร่งโล่งสว่าง
เงาสายหมอกบาง ๆ ปริแตก ท่ามกลางแสงเช้าที่สาดเข้ามาในบ้าน ภาพแม่ของน้ำตาลปรากฏในอ้อมแขน สองพ่อลูกโผเข้ากอดพร้อมน้ำตาอาบหน้า
แม่พูดเบา ๆ “ทุกความลับ ทุกความผิด…จะไม่ทำให้เราพ่ายแพ้ ถ้าเรายังมีกันและกัน” อามีนจับมือภรรยาแน่น น้ำตาลกอดทั้งสองไว้แนบแน่น หมอกจางหายทิ้งความสว่างไว้กลางใจ
ในวันต่อมา ตะวันส่องเต็มตลาดเมืองสายหมอกเป็นครั้งแรกนับแรมเดือน สองพ่อลูกเดินเคียงข้าง แต่น้ำตาลแอบล้วงมือพ่อจับเบา ๆ ต่างฝ่ายต่างยิ้มอย่างเรียบง่ายในความสัมพันธ์ใหม่ แม้มีบาดแผลในใจแต่พวกเขาพร้อมเผชิญหมอกลูกใหม่ร่วมกัน
