เสียงนาฬิกาปลุกก้องไปทั่วห้องน้ำในหอพักหญิง ฟ้าขยี้ตาอย่างเหนื่อยล้า ดวงตาบวมจากการอ่านตำราทั้งคืน เธอก้าวออกจากห้องน้ำมาอย่างรีบร้อน ริมฝีปากเบี้ยวขึ้นเมื่อเห็นประตูห้องตรงกันข้ามถูกเปิดอ้าไว้ ทิวา เพื่อนร่วมห้องชายที่มาอยู่ใหม่ในห้องข้าง ๆ กำลังยืนอยู่หน้ากระจก สวมเสื้อฮูดสีเทากับผมที่ดูยุ่งเหยิงราวไม่ได้หวีมาหลายวัน เขามองเธอผ่านเงาสะท้อน เลิกคิ้วบาง ๆ คล้ายตั้งคำถามโดยไม่พูด ฟ้าลอบกลืนน้ำลายแล้วรีบเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่สบตา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้… ไหนว่าไม่ใช่เช้าแล้วจะไม่ตื่น” ทิวาพูดขึ้นขณะที่ฟ้าเก็บของใส่กระเป๋า เสียงทุ้มหัวเราะเบา ๆ
ฟ้าส่ายหัว ไม่มองหน้า “ต้องไปซ้อมวิจัย…นายมาวุ่นทำไมแต่เช้า” เธอพึมพำเหมือนคนพูดคนเดียว แล้วไปหยิบกล่องบะหมี่สำเร็จรูป ดึงฝาออกแช่น้ำร้อน
อากาศยามเช้าเหนียวหนืด ฟ้ากับทิวามักเดินสวนกันริมระเบียงหอ ทิวาชอบนั่งวาดรูปริมหน้าต่าง ทั้งสองคนเรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขา ความต่างทำให้แต่ละวันมีบทสนทนาขัดกันอยู่เสมอ
“จริง ๆ ศิลปะไม่ใช่เรื่องไร้ประโยชน์นะฟ้า ทุกคนต้องมีอะไรที่รักถึงจะมีความสุข” ทิวามองรูปวาดของตนเอง พลางพูด
“แล้วไหนรถไฟของนายล่ะ จะวิ่งไปถึงไหน…ความฝันมันไม่มีอยู่จริงหรอก” ฟ้าสวนกลับ เสียงค่อนข้างแข็ง เธอกลอกตา หันหลังทำทีเป็นยุ่งกับโทรศัพท์
“เวลาเธอพูดแบบนี้เหมือนตีกันกับตัวเองมากกว่า” ทิวายิ้มเจื่อน ๆ หยิบดินสอมาวาดต่อ เงียบสักพัก แล้วถึงจะมีเสียงถอนหายใจของฟ้าตามมา
ทั้งคู่มักจะมีช่วงเวลาลังเลและอึดอัดใจ ยิ่งดึกฟ้ายิ่งนั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์นิ่ง นาน ๆ ทีทิวาจะพูด “พักได้แล้ว เดี๋ยวสายตาเสีย” ฟ้าทำเป็นเงียบ แต่เธอแอบยิ้มออกมาเพราะไม่ได้ยินใครเป็นห่วงแบบนี้นานแล้ว
เย็นวันหนึ่ง ขณะฝนตกหนัก ทั้งคู่เดินกางร่มร่วมกันกลับจากมหาวิทยาลัย ทางเดินเล็กและโคลนตม ฟ้าลื่น ทิวารีบคว้าแขนไว้โดยอัตโนมัติ ทั้งสองชะงัก กระแสไฟฟ้าไหลผ่านความเงียบที่คล้ายไม่มีวันอธิบาย
“ขอบใจ…ถ้าไม่จับไว้คงลงไปนอนกองในดินแล้ว” ฟ้ากระซิบ ทิวยักไหล่ ไม่พูดอะไร แต่มองเธอนานผิดปกติ
คืนนั้น ฟ้านั่งพิงหน้าต่าง มองออกไปนอกห้อง ทิวานอนอยู่เตียงตรงข้าม ทั้งห้องเงียบกริบแต่เต็มไปด้วยประโยคที่ไม่ได้พูด
“เธอกลัวอะไรมากที่สุด…ฟ้า” ทิวาถามเสียงแผ่ว ขณะไฟในห้องเปิดสลัว ๆ
ฟ้าขยับนิ้วมือ อึดอัดกับคำถาม “กลัว…ว่าต่อให้พยายามเท่าไรก็จะไม่มีวันพอ” น้ำเสียงเศร้าจนทิวาเผลอมองนาน
“ก็มีคนชอบคนที่ไม่สมบูรณ์เหมือนกันนะ” ทิวากระซิบเบา ๆ แล้วหันหลังไป ฟ้านิ่งเงียบ หัวใจเต้นแรงเกินควบคุม
เมื่อเวลาผ่านไป งานวิจัยของฟ้าเริ่มติดขัด เธอเผลอร้องไห้หน้าห้องน้ำเพราะถูกอาจารย์ตำหนิอย่างหนัก ทิวายืนอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ ไม่ปลอบแค่ส่งกระดาษทิชชู่ให้ ฟ้ารับไว้ ซึมลึกแต่ไม่อยากแสดงออก
“ถ้าทุกอย่างมันยากนัก…ก็ออกมาเถอะ” ทิวาเปรยเบา ๆ
“นายพูดเหมือนโลกนี้ง่ายซะเหลือเกิน” ฟ้าค้อนอย่างเหน็บหนาว สองคนหัวเราะจาง ๆ ปล่อยความรู้สึกขมขื่นค้างอยู่ในอากาศ
เวลาผ่านไป ตกเย็นหนึ่งวันฟ้านั่งดูรูปเก่าในมือถือ เธอเห็นภาพลายเส้นดินสอที่ทิวาวาดให้ตั้งแต่วันแรก เธอยิ้มจาง ก่อนสูดหายใจแล้วเดินไปหาเขาหน้าห้อง เงียบงันนานก่อนจะพูด
“ทิวา…ภาพที่นายวาดมันเหมือนจะจบ แต่จริง ๆ มันไปต่อได้ใช่ไหม” ฟ้าถามเสียงสั่น ๆ ทิวาพยักหน้าช้า ๆ แล้วเพียงยิ้มให้ เธอถอยกลับห้องไป หัวใจวาบหวิวในอก
บางคืนฟ้าแอบตื่นมาเห็นทิวยังวาดรูปอยู่ เธอนั่งมองแผ่นหลังเขานานโดยไม่กล้าเรียก กลัวจะรบกวนความฝันของเขา ความกลัวของเธอเริ่มถูกทดสอบทีละน้อย
กลางวันหนึ่ง ทั้งคู่กลับมาจากงานมหาวิทยาลัย ฟ้าพบว่าเงินค่าหอเดือนนี้หมดไปเพราะต้องจ่ายค่ารักษาแม่ เธอหลบมุมไปร้องไห้คนเดียว ทิวาตามเข้ามา ไม่ถาม แค่เดินไปซื้อข้าวสองกล่องแล้วยื่นให้ “กินเถอะ ยังมีพรุ่งนี้นะ”
วันต่อมา ความตึงเครียดเริ่มแทรกในทุกบทสนทนา ฟ้ารู้ว่าทิวาจะต้องไปดูงานต่างประเทศตามความฝันในอีกสามเดือน แต่ฟ้าไม่กล้าถาม เธอกลัวคำตอบว่าเขาอาจไม่กลับมา
คืนหนึ่งที่ห้องมืดสนิท เสียงฝนโปรยลงหลังคา ทิวาเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“ฟ้า ถ้านายมีโอกาสหนีไปจากตรงนี้ นายจะไปไหม”
เงียบ…ฟ้านิ่งอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ ฉันกลัวหนีแล้วมันไม่มีอะไรเหลือ หรือนายจะหนี”
ทิวายิ้มเศร้า “บางทีคนเราต้องเลือก…อยู่กับความกลัวหรือกล้าเดินออกไป” เขาพูดพลางกอดหมอนแน่นขึ้น ฟ้าหลี่ตา ปล่อยน้ำตาไหลเบา ๆ เธอรู้ดีว่าทิวาหมายถึงอะไร
ช่วงระยะห่าง กลายเป็นคืนและวันกินเวลายาวนาน ทั้งคู่ต่างใส่ใจแต่ถอยหลัง หลีกเลี่ยงที่จะพูดเรื่องอนาคต ฟ้าทุ่มเทให้งานจนซูบผอม ทิวากลับบ้านบ่อยขึ้นเพื่อเตรียมตัวไปดูงาน ทั้งสองเหมือนคนแปลกหน้าที่มีอดีตเดียวกัน
แล้ววันแหลกสลายก็มาถึง เมื่อฟ้าเดินเข้าห้อง ข้าวของของทิวาถูกเก็บเรียบร้อย โน้ตแผ่นเล็กวางอยู่บนโต๊ะ “ขอโทษที่ไม่ได้ลานะฟ้า แต่ฉันควรไปสักที”
ฟ้ายืนนิ่ง ไม่ร้องไห้ เธอทิ้งตัวนั่งลง หัวโล่งไม่มีอะไรให้คิด เธอเอื้อมมือไปหยิบดินสอของทิวาขึ้นมาจับ ขีดเส้นลงกระดาษเหมือนที่อีกฝ่ายเคยทำ มือสั่นแต่ใจเหมือนจะเริ่มพังทลาย
แต่ฟ้าไม่หยุด เธอเริ่มวาดรูปของตัวเองบนกระดาษแผ่นใหม่ วันแล้ววันเล่าผ่านไป เธอเรียนรู้จะเผชิญหน้าความกลัวและอดีต ทิวากลายเป็นเส้นขอบฟ้าไกล ๆ ที่คอยเป็นแรงบันดาลใจให้เธอเอาตัวรอดและเติบโต
……
สามปีผ่านไป ฟ้าจบการศึกษาด้วยเกียรตินิยม เธอยังอยู่ในเมืองเดียวกับความทรงจำ วันหนึ่งขณะกำลังเดินผ่านห้องนิทรรศการศิลปะ เธอเห็นภาพวาดลายเส้นคุ้นเคยติดอยู่กลางห้อง รูปท้องฟ้าและบันไดเหยียบเมฆ ด้านข้างมีลายเซ็นของ “Tuwa” ฟ้าชะงัก หัวใจเต้นแรงก่อนค่อย ๆ ก้าวเข้าไปยืนเงียบ ๆ
เสียงกระซิบจากข้างหลัง “เธอวาดเส้นสุดท้ายนั่นหรือเปล่า” ทิวายืนอยู่ ใบหน้าสูงขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาไม่เปลี่ยนเลย ฟ้าหันกลับไป ยิ้มทั้งน้ำตา
“ถ้านายอยากให้ฉันวาดต่อ นายต้องสัญญาว่าเราจะกล้าฝันด้วยกันอีกครั้งนะ” ฟ้ากระซิบเบา ๆ ทิวาพยักหน้า ยื่นดินสอในมือส่งให้ ฟ้ารับไว้ มือทั้งคูสั่นพร้อมกันแต่ใบหน้าเปี่ยมหวัง
บนลวดลายฟ้ากว้าง ฤดูกาลใหม่เริ่มต้นขึ้น—ครั้งนี้ไม่มีใครวิ่งหนีอดีตอีกต่อไป
