เสียงฝนพรำอยู่เหนือหน้าต่างห้องทำงาน ดนัยนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้ในห้องสตูดิโอเล็ก ๆ ที่ซ้อนกลิ่นสีน้ำมัน เขาเหลือบตามองผืนผ้าใบสีขาว ราวกับรอให้ความรู้สึกในหัวใจระเบิดออกมาเป็นภาพ เขาพยายามกลั้นลมหายใจ สะกดความคิดเดิม ๆ ไว้เหมือนทุกวัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนโต๊ะ เสียงปลายสายคือเสียงผู้หญิง มีชีวิตชีวาอย่างผิดที่ผิดทางกับบรรยากาศฝน ดารินทร์—นักกายภาพบำบัดประจำคลินิก “พรุ่งนี้ยังสะดวกมาทำกายภาพไหมคะ?” เสียงเธอฟังแล้วคล้ายกำลังส่งรอยยิ้มมาให้ด้วย “ยังไงฝนตกแบบนี้ขับรถระวังด้วยนะคะคุณดนัย” เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “ครับ ขอบคุณครับ” ก่อนที่สายจะวาง มีเสียงหัวเราะเบา ๆ จากเธอหลุดมา
แสงไฟค่อย ๆ ดับลงในห้อง ดนัยนั่งมองผลงานที่ยังไม่เสร็จ เสียงฝนยังคงตก—แต่ในหัวเขามีเพียงเสียงของดารินทร์ก้องอยู่
…
เช้าวันถัดมา ในคลินิกกายภาพบำบัด ดารินทร์สวมเสื้อกาวน์สีฟ้าสด พูดคุยกับเพื่อนร่วมงานเกี่ยวกับเคสใหม่ ๆ ดนัยเดินเข้ามา สีหน้าวิตกกังวลปนเหนื่อย เธอรีบเอื้อมมือหยิบแฟ้มคนไข้แล้วยิ้ม “วันนี้จะเดินบนลู่วิ่งร่วมกับฉันนะคะ อาจจะเมื่อยหน่อย แต่อย่ายอมแพ้นะ”
ดนัย พยักหน้าเงียบ ๆ เขาขยับเดินอย่างเชื่องช้า เขาไม่พูดอะไรมากระหว่างรักษา เธอชวนคุยเรื่องง่าย ๆ เช่นละครเมื่อคืน ข่าวสารประจำวัน เขาหลุดหัวเราะเวลาที่เธอบ่นงุนงงกับชีวิตในคลินิก ดารินทร์สังเกตเห็นสายตาของดนัยพยายามหลบเลี่ยงแววตาเธออยู่เสมอ แต่เธอไม่พูดถึงเรื่องนั้น
…
เย็นวันหนึ่งคลินิกเลิกงาน ฝนตกกระหน่ำ ถนนโล่งเพราะผู้คนรีบกลับบ้าน ดารินทร์นั่งวุ่นกับงานเอกสาร ดนัยเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบก่อนจะพูดเบา ๆ “ฝนยังไม่หยุดเลย” ดารินทร์เงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจาง ๆ “จะรอฝนหยุดก่อนกลับไหมคะ?”
ทั้งสองนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองสายฝนที่ตกลงบนพื้นอย่างต่อเนื่อง ห้องทั้งห้องมีเพียงเสียงฝนกับเสียงลมหายใจของทั้งคู่ ดารินทร์หยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ แล้วถามเบา ๆ “คุณดนัยชอบฝนเหรอ”
ดนัยนิ่งไป หลบตา “บางครั้ง…ฝนทำให้คิดถึงเรื่องที่อยากลืม” เขาพูดแค่นั้น ก่อนจะมองไปที่หน้าต่างเหมือนไม่มีอะไร
ดารินทร์ไม่ถามต่อ เธอแค่ยิ้มเบา ๆ แล้วนั่งฟังเสียงฝนด้วยกันต่อ โดยที่ใจเธอค่อย ๆ เต้นช้าลงอย่างประหลาด
…
วันใหม่ ดนัยยังคงดึงดันนั่งวาดภาพในสตูดิโอ ภาพบนผืนผ้าใบเริ่มปรากฏเป็นผู้หญิงคนหนึ่งในฉากฝนตก แต่เขาวาดใบหน้าเธอไม่เสร็จ หัวใจเขารู้สึกค้างคา
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง “เย็นนี้กลับบ้านยังไงคะ ระวังถนนลื่นนะ” เธอส่งข้อความมา ดนัยอ่านแล้วอยากตอบไปมากกว่าคำว่า “ขอบคุณ” แต่ก็กลั้นไว้ เขาเคยผิดพลาดรักมาก่อน—จนไม่กล้าจะเปิดใจอีก
คืนหนึ่ง ดนัยนั่งวาดรูปดารินทร์โดยที่เธอไม่รู้ เขามองภาพนั้นแล้วคิด “ถ้าเธอรู้ว่าเราเก็บรูปเธอไว้ เธอจะโกรธไหม…” เขาวางพู่กัน ถอนหายใจยาว ความกลัวในอดีตยังตามหลอกเขาไม่หยุด
…
เช้าวันหนึ่งที่คลินิก ฝนหยุดตก ดารินทร์แต่งหน้าจืด ๆ ดูเหนื่อย เธอโดนหัวหน้างานดุเรื่องจัดตารางคนไข้ไม่ดี พอเห็นดนัย เธอฝืนยิ้ม “ขอโทษถ้าฉันจะหงุดหงิดหน่อยนะคะ”
“มันไม่เป็นไรหรอกครับ” น้ำเสียงดนัยอ่อนลง เขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เปราะบางในตัวเธอเหมือนกัน เธอถอนหายใจแล้วนั่งเงียบ ไม่พูดอะไรต่อ ดนัยลอบมองมือเธอที่วางบนตัก ตัวสั่นเล็กน้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง “คุณเคยกลัว…จะช่วยใครแล้วกลับทำร้ายเขาไหมคะ” เธอถามเบา ๆ โดยไม่มองหน้า
“เคยครับ” เขาตอบทันที เสียงของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ “บางครั้งผมก็…สงสัยว่าตัวเองสมควรจะมีความสุขไหม” ดารินทร์เงียบไปยาว ๆ
…
คลินิกวุ่นวาย ดนัยบาดเจ็บระหว่างทำกายภาพ เพราะฝืนจนเกินความสามารถ ดารินทร์รีบเข้าไปดูแล ท่ามกลางความตื่นเต้นของเพื่อนร่วมงาน
“ฉันขอโทษนะคะ ฉันน่าจะระวังกว่านี้” ดารินทร์เสียงสั่น ดนัยกลับเงียบ ไม่กล้ามองหน้าเธอ
คืนนั้น หลังเลิกงาน ดารินทร์ตัดสินใจเดินไปที่สตูดิโอของดนัยเป็นครั้งแรก เธอไม่ได้บอกล่วงหน้า เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตู สุดท้ายก็เคาะ
“เข้ามาได้ครับ” ดนัยชะงักเมื่อเห็นเธอ “ขอโทษนะคะ ฉันกลัวว่าจะทำให้คุณลำบากวันนี้” เสียงเธอเบาแผ่ว สายตาหลบ
ดนัยฝืนยิ้ม “คุณไม่ได้ผิดหรอกครับ ผมต่างหาก…บางทีผมอาจจะกลัวเกินไป” ดารินทร์ปาดน้ำตาออก เธอดูแปลกใจตัวเองที่ร้องไห้
บรรยากาศในห้องเงียบ ดนัยยื่นทิชชู่ให้ เธอรับไปเช็ดตา “ทำไมคุณถึงเลือกจะดูแลคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ยังไม่หายดี”
ดารินทร์นิ่ง “ถ้าฉันไม่ดูแล…ฉันก็เหมือนคนที่ไม่มีค่า”
ดนัยมองเธอนิ่งนาน “บางที…คุณน่าจะรักตัวเองบ้าง”
เธอยิ้มขื่น “แล้วคุณล่ะคะ…”
เขานิ่งจนความเงียบกดทับ “ผมกลัวจะเริ่มต้นใหม่ กลัวจะต้องเสียใจอีก”
เสียงฝนข้างนอกดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งสองคนเงียบงัน สายตาชนกัน เสียงฝนกลายเป็นฉากหลังของหัวใจที่แสนจะเปราะบาง
…
วันต่อมา ดารินทร์กลับมาทำงานตามปกติ เธอดูสงบขึ้น แต่ระหว่างที่ดนัยมาทำกายภาพ เขาสังเกตเห็นเธอแอบหลบไปเช็ดน้ำตา เขาตัดสินใจถาม “วันนี้คุณโอเคไหมครับ”
“ฉันยังไม่ค่อยโอเคค่ะ…แต่จะผ่านไป”
“ผมเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าเราเจ็บเองแล้วไม่มีใครเห็น มันก็ไม่เป็นไร…”
เธอหัวเราะเบา ๆ “พูดง่ายเนอะ แต่ตอนที่ป่วยจริง ๆ มันเหงาจะตาย”
ดนัยนิ่ง “ถ้าคุณเหงา…โทรหาผมได้ตลอดนะครับ” เธอฟังแล้วเหมือนจะร้องไห้อีก แต่ฝืนยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่อง
…
วันหยุดฤดูร้อนทั้งคู่บังเอิญเจอกันในร้านกาแฟเล็ก ๆ ดารินทร์มากับหนังสือ ดนัยนั่งวาดสเก็ตช์ เขาลังเลที่จะทัก แต่เธอกำลังตั้งใจอ่านหนังสือใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เขาตัดสินใจเดินเข้าไป
“อ่านอะไรเหรอครับ”
เธอยิ้ม “หนังสือแบบที่อ่านแล้วลืมความเศร้าไปได้”
“แล้วมันได้ผลไหมครับ”
“ยังค่ะ…บางทีแค่มีใครคุยด้วยก็ดีกว่าหนังสืออีก” เธอวางหนังสือลง ดวงตาสีเศร้าหม่นของเธอซึมซับเขาเอาไว้ครบถ้วน แล้วทั้งสองนั่งเงียบต่างจิบกาแฟ ต่างมีความเหงาของตัวเองร่วมอยู่ในบรรยากาศ
ฝนเริ่มหายไป ท้องฟ้าใสขึ้น ดนัยตัดสินใจขอเดินกลับพร้อมดารินทร์ เธอนิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า “แต่คุณจะไหวนะคะ”
“แค่เดินช้า ๆ ก็พอ”
ระหว่างเดินกลับบ้าน ถนนเปียกชื้น มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบพื้น เงาสองเงายาวออกไปไกล ไม่มีใครพูดอะไร แต่เวลาก็ค่อย ๆ สร้างความสนิทสนมขึ้นโดยไม่ต้องบรรยาย
…
หลายเดือนผ่านไป ดนัยเริ่มซ้อมเดินได้ดีขึ้น งานวาดของเขากลับมามีสีสันมากขึ้น ผืนผ้าใบใบเดิมยังค้างอยู่ เขามองภาพผู้หญิงในสายฝน ดารินทร์หลุดเข้ามาในจินตนาการของเขามากขึ้นทุกที
คืนนึง เขาฝันร้ายกลับไปในอดีต อุบัติเหตุรถยนต์วันที่ทำให้เขาต้องเลิกวาดรูปและกลายเป็นคนพิการ เขาตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อและน้ำตา โทรศัพท์มีข้อความจากดารินทร์ “ฝันร้ายไหมคะ?”
เขานิ่งไปนาน ก่อนตอบ “ใช่ครับ…แต่วันนี้ผมไหว” เธอส่งอีโมจิยิ้มกลับมา
…
ระหว่างที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองดูเหมือนจะดีขึ้น ดารินทร์กลับเริ่มเว้นระยะห่าง—ขาดการติดต่อ หลีกเลี่ยงคุยตรง ๆ เธอเปลี่ยนกะทำงาน ปฏิเสธนัดพบ ดนัยรู้สึกสับสน เมื่อถามไป เธอตอบด้วยข้อความสั้น ๆ “ขอโทษค่ะ ฉันยุ่ง”
ดนัยรู้สึกแปลกใจและเจ็บในใจ เขาไม่กล้าถามอะไรอีก ได้แต่เฝ้ารอและวาดภาพต่อไป
…
คืนหนึ่ง ฝนตกหนัก ดนัยนั่งอยู่ในห้อง เคร่งเครียดกับความเงียบ โทรศัพท์เงียบสนิท เขาเดินไปหยิบผลงานวาดรูปใบหน้าเธอขึ้นมา มองแล้วพูดกับตัวเอง “เราไม่ควรคิดกับเธอมากกว่านี้”
ในขณะเดียวกัน ดารินทร์นั่งในห้องตัวเอง มองโทรศัพท์ที่ไม่มีข้อความเข้า เธอน้ำตาซึม เธอเพิ่งรู้ว่าพ่อของเธอป่วยหนัก และครอบครัวต้องการให้เธอกลับไปต่างจังหวัด เธอไม่อยากลากดนัยเข้ามาในความวุ่นวายของชีวิต
…
วันถัดมา ดารินทร์ทิ้งจดหมายสั้น ๆ ไว้หน้าสตูดิโอของดนัย “ขอโทษนะคะ ที่ต้องหายไป เธอยังไม่พร้อมจะให้ความหวังใคร” ไม่มีลายเซ็น ไม่มีชื่อ เขาอ่านแล้วรู้สึกใจว่างเปล่า
หลายวันผ่านไป ดนัยหันกลับไปใช้ชีวิตเดิม เงียบ วาดรูป ฝึกกายภาพด้วยตัวเอง ความเหงาตราตรึงอยู่ในใจของเขา
…
ฤดูฝนวนกลับมาอีกครั้ง เสียงฝนตกชุ่มฉ่ำ ดนัยก้าวเดินออกจากสตูดิโอด้วยขาของตัวเองได้แล้ว เขาส่งภาพวาดเข้าประกวดในนิทรรศการท้องถิ่น แม้จะไม่มีใครข้างกาย
ในคืนจัดแสดง ดนัยเดินเข้าไปดูผลงานของตัวเอง “ผู้หญิงในสายฝน” มีเสียงผู้หญิงแว่วเบา ๆ ข้างหลัง “สวยดีนะคะ ใจของคุณอยู่ตรงนี้หมดเลยหรือเปล่า”
ดนัยหันไปเห็นดารินทร์ ยืนน้ำตาซึมอยู่ข้าง ๆ เธอกลับมาหลังจากดูแลพ่อ เธอผอมลง แต่ในแววตายังมีประกายความหวัง
ทั้งสองคนยืนเงียบกันนานมาก ดนัยพูดเบา ๆ “ทำไมถึงกลับมา…”
“บางอย่าง…มันติดอยู่ในใจค่ะ ฉันกลัวว่าจะเสียมันไปถ้าไม่กลับมา” เธอค่อย ๆ เอื้อมมือสัมผัสภาพเขียน ใจเต้นแรง
ดนัยสบตาเธอยาวนาน “คุณให้อภัยตัวเองหรือยัง”
“ฉันกำลังพยายามค่ะ คุณล่ะ…”
เสียงฝนตกเบา ๆ ข้างหลังกลายเป็นจังหวะหัวใจของทั้งคู่ ดนัยหัวเราะเบา ๆ “ถ้ามีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ วันฝนตก…มันคงไม่เหงาอีกต่อไป”
ดารินทร์กลั้นน้ำตายิ้ม ราวกับเมฆในใจสลายไปชั่วขณะหนึ่ง เธอไม่พูดอะไร แค่ยิ้ม ส่งมือของเธอมาใกล้มือเขา
…
เสียงฝนยังตกอยู่ นักท่องนิทรรศการเดินผ่านพวกเขาไปเรื่อย ๆ ทั้งสองยืนห่างกันเพียงนิดเดียวโดยไม่มีคำพูด อดีตยังอยู่ แต่ปัจจุบันเริ่มเบิกบาน ความกลัวและบาดแผลอาจไม่หายไปหมด แต่วันนี้ พวกเขากล้าเดินไปด้วยกัน แม้หัวใจจะยังเปียกฝน
