เสียงฝนตกกระทบกระจกบานใหญ่ของตึกสูงกลางกรุงเทพฯ ฐิตินันท์กวาดสายตามองทิวทัศน์ร้างในยามค่ำ ที่นั่งเอนหลังอยู่หน้าโน้ตบุ้ค เขาเพิ่งตะโกนเรื่องงานใส่ทีมจนเงียบกริบ แล้วนั่งจมอยู่กับไฟล์เอกสารที่ไม่เคยหมดจนแสงสียามค่ำกลืนสีฟ้าจากจอมอนิเตอร์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูถูกเปิดอย่างลังเล อรดีดันเข้ามาพร้อมกล่องแฟ้มในอ้อมแขน เธอหยุดเมื่อเห็นแววตาแข็งกร้าวของเขา เงียบไปสองวินาที ก่อนจะพูดเบา ๆ “นี่คือรายงานยอดขาย ไฟล์ที่ขอไว้ค่ะ” เธอวางกล่องลังและเงียบ มองผ่านเขาไปที่ฝนข้างนอก
ฐิตินันท์ขอบตาดำคล้ำ ลมหายใจหนัก เหลือบไปมองมือเธอสั่นน้อย ๆ ก่อนจะพูดขรึม “เธอลืมสรุปแผนกิจกรรมทั้งหมดหรือเปล่า?”
อรดีชะงัก น้ำเสียงเธอติดจะเหนื่อยล้า “ขอโทษค่ะ ฉันจะจัดการส่งให้ก่อนเที่ยงคืนนี้” เธอเก็บความรู้สึกผิดไว้เงียบ ๆ เดินออกโดยไม่สบตาเขา แต่พอถึงประตู เธอหันมาอีกครั้ง “พรุ่งนี้…ขออนุญาตขอมาทำงานสายค่ะ จะพาคุณแม่ไปหาหมอ”
ฐิตินันท์นิ่งไปชั่วคราว “ก็ได้” เขาตอบเสียงสั้น ๆ ยกหางตาหลบสายตาเธอ เสียงนิ้วเคาะบนแป้นคีย์บอร์ดดังขึ้นแทนการสนทนา
วันรุ่งขึ้นในลิฟต์ออฟฟิศ อรดียืนกดมือถือท่ามกลางผู้คน เธอโฟกัสกับข้อความจากโรงพยาบาล สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงพูดทุ้ม “ถ้าแม่เธอเป็นอะไรเยอะ จะลางานกว่านี้ก็ได้” เป็นฐิตินันท์เองที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขาไม่สบตา เธอพยักหน้าขอบคุณแบบไม่กล้าพูดมาก
ระหว่างประชุม ฐิตินันท์ดูเหมือนหัวเสียเรื่องงบประมาณที่โดนตัด อรดีเงียบตลอด จนถึงช่วงที่เขาถามไอเดียใหม่ “มีใครช่วยเสนออะไรที่ดีกว่านี้ไหม?” ห้องประชุมเงียบกริบ จนอรดีลองเสนอความคิดหนึ่ง ช้า ๆ เสียงมั่นใจแต่อ่อนแรง “เราอาจโปรโมทสินค้าผ่านอินฟลูเอนเซอร์ท้องถิ่น…แบบที่เป็นเรื่องเล่า เหมือนเพื่อนแนะนำกัน”
ฐิตินันท์ขมวดคิ้วคิด หลังจากถกเถียงกันพักใหญ่ เขากลับเอาความคิดเธอไปปรับแผน เธอสังเกตเห็นรอยยิ้มจาง ๆ มุมปาก ขณะหันไปสั่งทีมต่อ ด้วยท่าทีที่นุ่มนวลกว่าปกติ
พวกเขาเริ่มมีเวลาคุยกันนานขึ้นหลังเลิกงาน ตอนแรกเป็นเรื่องงาน แต่หลัง ๆ เริ่มคุยถึงเรื่องหนังที่ชอบ อดีตในรั้วมหาวิทยาลัย และอาหารจานโปรด วันหนึ่งขณะเดินกลับรถในลานจอดด้วยกัน ฝนตกพรำ ๆ อรดีพูดค่อย “บางครั้งฉันก็อยากออกจากงานนี้…แต่มันจำเป็นกับแม่จริง ๆ”
ฐิตินันท์หยุดเดิน รู้สึกเส้นเลือดในขมับเต้นแรง “ฉันเองก็อยาก…เปลี่ยนอะไรมากมาย แต่กลัวผิดหวังเหมือนตอนเรียนจบ…เคยคิดว่าเราจะไปได้ไกลกว่านี้”
อรดีพยักหน้าเบา ๆ ทั้งคู่เดินต่อท่ามกลางฝน ที่เหมือนหล่อหลอมความกลัวของแต่ละคนให้ใกล้ชิดกันมากขึ้นอีกนิด
เมื่อวันหนึ่ง อรดีพบว่ามีข่าวลือในทีมเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับฐิตินันท์ เธอเก็บความกังวลไว้ พยายามรักษาระยะห่างในที่ทำงาน แต่หลังเลิกงาน เธออดไม่ได้ “ทำไมเราต้องแคร์สายตาคนอื่นขนาดนี้นะ…” เธอบ่นขณะดื่มน้ำในร้านข้าวต้ม
ฐิตินันท์กลืนน้ำลาย “เพราะฉันเคยพลาดกับเรื่องความรักในออฟฟิศ…เสียทั้งเพื่อนร่วมทีม เสียความไว้ใจ ฉันกลัวจะเละเทะซ้ำอีก”
อรดีวางช้อน หัวเราะอย่างขืน ๆ “นี่สินะที่ทำให้พี่แข็งๆใส่ฉันตลอด เลยไม่กล้ายิ้มกับใคร”
เขาเงียบไปนาน ก่อนจะพูดเสียงสั่น “คนที่แคร์…กลัวเสียเขาไปมากกว่าเสียตำแหน่ง” บทสนทนาค้างคาในอากาศ ต่างคนต่างนิ่งเงียบ ปล่อยผ่านความรู้สึกหลายชั้นในหัวใจ
วันต่อมา อรดีถูกเรียกไปพบหัวหน้าฝ่ายทรัพยากรบุคคล ฐิตินันท์นั่งอยู่ในห้องด้วย สีหน้าหนักใจ มีเอกสารการร้องเรียนพาดพิงถึงเธอกับเขา อรดีพยายามอธิบายทุกอย่างด้วยความหนักแน่น เขาเองก็ยืนยันว่าไม่มีอะไรเกินกว่าเรื่องงาน
หลังจากเหตุการณ์นั้น ฐิตินันท์พยายามเว้นระยะห่างกับอรดีชัดเจน หันไปโฟกัสงานมากขึ้น ระหว่างนั้นอรดีเหมือนถูกตัดขาด เธอเดินเหม่อ กินข้าวคนเดียว โลกทั้งใบดูเหงาขึ้นกะทันหัน
วันหนึ่งหลังประชุมใหญ่ บริษัทประกาศปรับโครงสร้างเลย์ออฟ ฐิตินันท์ถูกระบุอยู่ในกลุ่มพิจารณาปลด เขานั่งนิ่งคลุมเครือในห้องส่วนตัว อรดีเดินเข้าไปนั่งเงียบ ๆ ข้าง ๆ “ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงหมดกำลังใจ…แต่พี่เคยสอนไว้ไม่ให้ท้อ”
เขากระซิบว่าขอโทษ เธอแตะมือเขาเบา ๆ “ฉันไม่เคยกลัวตกงานเท่ากลัวไม่มีพี่ให้ปรึกษา…” น้ำเสียงสั่นพอควร แต่รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
หลังเลิกงาน ฐิตินันท์นั่งกินเหล้าคนเดียว อรดีแอบมาตามหา เจอเขานั่งมองถนนที่ฝนหยุดตก เธอนั่งเงียบข้าง ๆ “จะไปหางานที่ไหนต่อ?”
เขาถอนหายใจ “ตรงไหนที่ไม่ต้องหลบสายตาคนอื่น…ตรงไหนก็ได้ที่กล้าเป็นตัวเองมากขึ้น”
อรดีหัวเราะในลำคอเบา ๆ “งั้น…ขอฉันไปด้วยไหม” สายตาเธอวาววับเหมือนจะจริงจังแต่ยังมีแววล้อเล่นซ่อนอยู่
เขานิ่งเหมือนกำลังคิดมาก “ไม่กลัวชีวิตมันยุ่งเหรอ?”
“ฉันว่ามันยุ่งตั้งแต่พวกเราเริ่มรู้จักกันแล้วล่ะ”
ทั้งคู่นั่งเงียบยาว มองรถไฟฟ้าแล่นผ่าน เครือข่ายเส้นแสงตัดฟ้า เงียบ…ไม่มีคำสัญญา ไม่มีการยืนยันอนาคต แต่บางอย่างในอากาศเหมือนถูกเติมเต็ม
เดือนถัดมา อรดีย้ายไปทำงานกับบริษัทใหม่ ฐิตินันท์กล้าตามไปขอสัมภาษณ์ในสายที่เขาสนใจ เขาเงอะงะกับการเริ่มต้นใหม่หลายครั้ง อรดีคอยเป็นกำลังใจให้ แม้จะประสบความผิดหวังบ้างระหว่างทาง
ค่ำวันหนึ่ง พวกเขานั่งกินก๋วยเตี๋ยวข้างถนน ไฟหน้าร้านสะท้อนสายฝน “ฉันกล้าพอหรือยัง ที่จะเริ่มใหม่กับเธอ” เขาเอ่ยขึ้นหลังรู้ตัวว่าเลิกกลัวสายตาคนอื่นแล้ว
“เราต่างมีอดีต ต่างมีบาดแผล แต่เราเลือกได้ว่าจะรักษาใคร แล้วเดินต่อด้วยกันมั้ย” อรดีตอบเสียงเบา ระหว่างเงียบต่างคนต่างยิ้ม อากาศรอบตัวดูอบอุ่นผิดกับความเฉอะแฉะรอบข้าง
เวลาผ่านไป สองคนยังต้องเผชิญความท้าทายในโลกใหม่ อรดียังเครียดเรื่องแม่ ฐิตินันท์ล้มเหลวในการสัมภาษณ์หลายที่ ทั้งคู่มีจังหวะใกล้และห่าง เป็นเพื่อนที่อยู่ข้างกันในวันแย่ ๆ มีคนทะเลาะ มีคนเงียบใส่ มีการให้อภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ค่ำคืนหนึ่ง ณ ดาดฟ้าเมืองใหญ่ๆ สองคนยืนมองท้องฟ้า ฐิตินันท์จับมือเธอแน่น
“ขอบคุณที่ไม่ไปไหน ขอบคุณ…ที่อดทนกับคนแบบฉัน” เขาพูดพร้อมน้ำตาลอบในดวงตา
อรดียิ้มซึ้ง ๆ “ชีวิตมันซับซ้อน แต่คนบางคน…แค่เขาอยู่ มันก็พอแล้ว” เสียงเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น
ลมเย็นปะทะหน้า เสียงชิงช้ากลางดาดฟ้าดังเอื่อย สองคนยืนเคียงกันอย่างเรียบง่าย โลกทั้งใบเหมือนเปลี่ยนทิศไปพร้อมกัน
