เงาในหอพักฟากฟ้า

เสียงล้อกระเป๋ากระทบพื้นคอนกรีตดังกึกกักเมื่อเมย์ลากสัมภาระขึ้นลิฟต์เก่า ๆ ของหอพักหญิงฟากฟ้า เธอมองตัวเลขสีแดงบนแผงควบคุมไต่ระดับช้า ๆ หัวใจเต้นรัวผิดปกติขณะลิฟต์หยุดที่ชั้น 8—ชั้นสูงสุดที่ว่ากันว่าห้องปลายสุดฝั่งตะวันตกปิดตายมาหลายปีแล้ว

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

โถงหน้าห้องเงียบสงัด แสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กระพริบ ๆ สะท้อนเงาตัวเองบนพื้นซีเมนต์ เมย์สูดหายใจลึก เปิดห้อง 804 ที่เธอจะใช้ในปีแรกของมหาวิทยาลัย กลิ่นอับของผ้าม่านและไม้เก่าแทรกซึมจนรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เธอรีบจัดของ พยายามไม่คิดถึงคำร่ำลือจากเพื่อนรุ่นพี่ที่บอกว่า “ที่นี่ ทุกคืนวันศุกร์ จะได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ จากชั้นบนสุด”

“โอ๊ย พอเถอะน่า พูดแบบนี้ใครจะกล้านอน!” ยุ้ย เพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งลากกระเป๋าตามเข้ามา ส่งเสียงขัดขึ้นพร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน แต่แววตากลับหลบเลี่ยง สัมผัสได้ถึงความกังวล

คืนแรกผ่านไปอย่างเงียบเหงา ท่ามกลางเสียงพัดลมเพดานที่สั่นคราง เมย์นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา พลันได้ยินเสียงบางอย่าง—ราวกับเสียงลากของบนพื้นจากชั้นบนสุดที่ไม่มีใครอยู่ เธอขยับตัวเข้าใกล้ยุ้ย กระซิบ “แกได้ยินไหม?”

ยุ้ยนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “เหมือนมีคนเดินอยู่ข้างบน…แต่ไม่มีใครอยู่นี่” น้ำเสียงสั่นเครือ

เช้าวันรุ่งขึ้น เมย์เดินลงมาชั้นล่างเพื่อไปเรียน พลันเห็นหญิงชราถือไม้กวาดยืนปัดฝุ่นบริเวณบันไดหนีไฟ หญิงชราจ้องมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ชั้น 8 อย่าเดินไปสุดทางนะลูก…”

“เอ่อ…ทำไมเหรอคะ?” เมย์พยายามยิ้มแต่หัวใจกลับเต้นแรง

หญิงชราไม่ตอบ กลับก้มหน้าเหมือนไม่อยากพูดต่อ เมย์เดินเลี่ยงออกมาแต่ไม่สามารถสลัดคำเตือนนั้นจากใจได้ ทั้งที่เธอไม่เชื่อเรื่องผีแต่ก็อดระแวงไม่ได้

คืนนั้นในห้อง เมย์กับยุ้ยนั่งอ่านหนังสืออยู่ เงียบผิดปกติ ราวกับหอพักทั้งหลังหยุดหายใจ เสียงเคาะแผ่วเบาดังมาจากเพดานอีกครั้ง คราวนี้ต่อเนื่องและเป็นจังหวะ เมย์รีบลุกไปเปิดหน้าต่าง เงามืดหลังม่านไหววูบเหมือนมีบางอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“เสียงเดิมอีกแล้ว…” ยุ้ยพึมพำ ก้มหน้างุด “ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งเลย จะสอบอยู่แล้ว อย่าหาเรื่องให้เครียด”

“แต่ถ้ามันอันตรายต่อตัวเราล่ะ” เมย์ถามกลับเบา ๆ แววตาสั่นไหว

ยุ้ยเงียบไปนาน “ฉัน…ฉันเคยได้ยินว่าเมื่อสิบปีก่อน มีนักศึกษาหายตัวไปที่นี่ แต่เขาไม่พูดถึงกันหรอก”

เมย์นั่งนิ่ง ความสงสัยปะปนกับความกลัวค่อย ๆ กัดกินใจ

วันต่อมา เพื่อนข้างห้องชื่อฝนเข้ามาทัก เธอดูร่าเริงแต่ดวงตากลับคล้ายซ่อนอะไรไว้ “เมื่อคืนได้ยินเสียงไหม? ชั้นบนสุดน่ะ…”

“ได้ยิน” เมย์ตอบ “แต่—”

“ถ้าแกชินแล้ว เดี๋ยวก็หายไปเองแหละ พวกห้องข้างล่างก็เคยได้ยิน” ฝนพูดเหมือนไม่ใส่ใจ แต่สีหน้ากลับอึดอัด

“แกอยู่ที่นี่นานหรือยัง?” ยุ้ยถาม

ฝนหัวเราะเบา ๆ “สองปีแล้ว…แต่ฉันไม่เคยเดินขึ้นไปสุดทางเลย—ไม่มีใครกล้าหรอก”

กลางคืนถัดมา เสียงเคาะและเสียงลากของขยายเป็นเสียงกระซิบแผ่ว ๆ เหมือนมีใครเรียกชื่อ เงามืดหลังประตูห้องพลันขยับ เมย์แน่นิ่งอยู่กับที่ กลั้นหายใจ เธอพยายามมองผ่านช่องตาแต่เห็นเพียงความว่างเปล่า

วันถัดมา ในห้องอาหารเงียบสงัด นักศึกษาคนหนึ่งชื่อออยนั่งอ่านหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ที่มีข่าว ‘นักศึกษาหายตัวจากหอพักหญิง’ เมย์แอบเห็นพาดหัวข่าวในเงามืดของโต๊ะด้านข้าง

“เธอสนใจอะไรแบบนี้เหรอ?” เมย์ถามอย่างระแวง

ออยเงยหน้าขึ้น ดวงตาหม่นหมอง “บางอย่างมันไม่ควรถูกลืมมั้ง…”

“แต่ก็ไม่มีใครพูดถึงมันเลย” เมย์กระซิบ

“คนที่พูด…บางทีก็หายไปเหมือนกัน” ออยพูดเสียงเบา เมย์ขนลุกวาบ

หลังเที่ยงคืน คืนนั้น เมย์นอนฟังเสียงลมผ่านหน้าต่าง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเดินวนอยู่ชั้นบนสุด เสียงกระซิบหนักแน่นขึ้น “ออกมา…ออกมาเถอะ…” เมย์สะดุ้งตื่น ใจเต้นแรง ยุ้ยเองก็ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่า

“ฉันไม่ไหวแล้วเมย์…เสียงมันเหมือนจะลงมาใกล้ทุกวัน” ยุ้ยน้ำตาไหล

“เราต้องรู้ให้ได้ว่ามันคืออะไร” เมย์พูดอย่างลังเล เธอเกลียดความรู้สึกกลัวแต่ก็หยุดสงสัยไม่ได้

รุ่งเช้า เมย์เดินไปที่ชั้นล่างสุด เจอหญิงชราคนเดิม เธอตัดสินใจถามอีกครั้ง “ป้าคะ เมื่อสิบปีก่อน—”

หญิงชราหันขวับ สีหน้าว่างเปล่า “เรื่องนั้น…มันจบไปแล้ว”

“แต่เสียงยังไม่หยุด” เมย์พูดสั่น ๆ

หญิงชราเอื้อมมือมาจับไหล่เธอแน่น “ถ้าอยากอยู่รอด อย่าไปที่ตรงนั้น”

เมย์เดินกลับห้องด้วยใจหนักอึ้ง เธอเริ่มสังเกตความผิดปกติเล็ก ๆ ในแต่ละวัน—พวงกุญแจชั้น 8 หายไปจากกระจกหน้าลิฟต์ เสียงเปิดประตูว่างเปล่าดังขึ้นตอนดึก ๆ

คืนนั้น ฝนมาเคาะประตู “ขอค้างด้วยได้ไหม พอดีเมื่อกี้เห็นอะไรแปลก ๆ ที่โถงทางเดิน…”

เมย์กับยุ้ยแลมองหน้ากัน ก่อนจะเปิดประตูให้ฝนเข้ามา สามคนนั่งเงียบอยู่บนเตียง ฟังเสียงผิดปกติที่วนเวียนไม่จบ

“แกคิดว่ามันคืออะไร?” ฝนถาม เมย์ส่ายหน้า “ฉันไม่รู้…แต่ฉันอยากรู้”

ยุ้ยพูดออกมาช้า ๆ “หรือมันเกี่ยวกับนักศึกษาที่หายตัวไป?”

ฝนถอนหายใจ “ตอนแรกฉันก็ไม่เชื่อ…แต่บางคืนฉันก็ฝัน—ไม่ใช่ฝันสิ เหมือนเห็นคนเดินอยู่ในเงาโถงบนสุด…”

เมย์นิ่งไปนาน “พรุ่งนี้…เราไปดูกันมั้ย”

ฝนลังเล “ฉันว่ามันบ้าไปหน่อย แต่ถ้าไม่ไปก็จะไม่ได้นอนอีกแน่ ๆ”

รุ่งเช้าวันเสาร์ นักศึกษาส่วนใหญ่กลับบ้าน มีเพียงกลุ่มเมย์ ฝน ยุ้ย และออยที่ยังอยู่ ทั้งสี่คนรวมตัวกันหน้าประตูเหล็กชั้น 8 แสงแดดยามบ่ายส่องทะลุหน้าต่างบานยาวแต่กลับเย็นเยียบผิดปกติ

“พร้อมมั้ย?” เมย์ถาม ใจเต้นแรง

“พร้อมแบบกลัว ๆ” ยุ้ยพึมพำ

ออยเงียบไป ก่อนหยิบกุญแจดอกเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า “ฉันแอบได้มาจากป้าแม่บ้าน”

เสียงประตูเหล็กกรีดร้องเบา ๆ เมื่อออยไขเข้าไป กลิ่นอับและความเย็นวาบเข้าปะทะ ทุกคนเดินเข้าโถงสุดทางอย่างช้า ๆ

ห้องปลายสุดไม่มีป้ายชื่อ มีรอยขีดข่วนบนประตู ออยลังเลก่อนเปิดออก—ภายในเงียบสงัดไร้เฟอร์นิเจอร์ มีเพียงหน้าต่างบานสูงที่มีรอยมือจาง ๆ ประทับบนกระจก

“ไม่มีอะไรเลย…” ฝนกระซิบ

ทันใดนั้น เสียงกระซิบดังขึ้นในห้อง ราวกับมีคนกระซิบข้างหูทุกคน

“ออกไป…”

ทุกคนหยุดหายใจ เงามืดในห้องขยับคล้ายจะเคลื่อนเข้ามาใกล้ อุณหภูมิลดลงจนหายใจเป็นไอ เมย์จับมือยุ้ยแน่น

“เราควรออกไป” ออยพูดเสียงสั่น

แต่ประตูปิดเองดังปัง ทุกคนผลักแต่ไม่เปิด ขณะเดียวกันเสียงร้องไห้แผ่วเบาดังจากมุมห้อง เงามืดยืดยาวราวกับผนังมีชีวิต

“มันอยากให้เราออก…หรืออยากขังเราไว้?” ฝนพูดเหมือนถามตัวเอง

เสียงกระซิบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ทุกคนยืนเกาะกันด้วยความกลัวสุดขีด ทันใดนั้น ออยทรุดลงร้องไห้

“ขอโทษ ฉัน…ฉันรู้เรื่องนี้ ฉันโกหกทุกคน…”

ทุกคนมองออยด้วยความตกใจ ออยสะอึกสะอื้น “สิบปีก่อน…พี่สาวฉันเป็นคนหายไปคนนั้น เธอถูกขังที่นี่ ฉันมาอยู่ที่นี่เพราะอยากรู้ความจริง”

ฝนเดินเข้าหาออย “งั้นเสียง…เสียงที่เราได้ยินทุกวันคือ?”

ออยเช็ดน้ำตา “คือเสียงขอความช่วยเหลือ เสียงที่ไม่มีใครฟัง…”

ทันใดนั้น เงามืดเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทุกคนต่างกรีดร้อง ประตูเปิดผางออกเอง ทุกคนวิ่งออกมาจากห้องนั้น หญิงชรารออยู่หน้าประตู

“บอกแล้วอย่าไปยุ่งกับมัน” หญิงชรากล่าวด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน

“ขอโทษค่ะ…แต่เราต้องรู้” เมย์พูดน้ำตาคลอ

หญิงชรามองไปที่ออย “เสียงพี่แก…เขาไม่อยากให้ใครลืม”

หลังจากวันนั้น เสียงกระซิบและเสียงร้องไห้ยังคงวนเวียนในหอพักหญิง ชั้น 8 กลับถูกปิดตายอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ส่วนออยย้ายออกไป แต่เมย์และยุ้ยยังคงเผชิญกับร่องรอยของอดีตที่ไม่เคยจางหาย

ในคืนหนึ่ง เมย์นั่งมองหน้าต่างหอพัก แสงไฟจากถนนสะท้อนเงามืดบนผนัง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง “อย่าลืมฉัน…”

เมย์น้ำตาไหล เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับความจริงที่ได้รู้ แต่รู้ดีว่าบางความเจ็บปวดไม่มีวันจากไป เหมือนเงาที่ฝังอยู่ในหอพักฟากฟ้า…ตลอดกาล