เสียงรถเมล์คันเก่าๆ แล่นผ่านซอยวัดในเช้าวันเปิดเทอม ภูผาเดินแบกกระเป๋าหนักอึ้ง ก้าวลงจากรถโดยที่เหงื่อตกแผ่นหลัง เขามองตึกสูงใหญ่ของมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ ด้วยสายตาประหลาดใจและหวาดระแวง ริมฟุตบาทแคบๆ เต็มไปด้วยนักศึกษาใหม่แต่งชุดขาว-ดำมากมาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มึงจากบ้านมาหาอะไรนักหนาวะ” เสียงภูผาคุยกับตัวเองพลางหยิบจดหมายทุนจิตอาสาออกมาดู ซองขาวซีดเป็นหลักประกันเดียวว่าเขาอยู่ที่นี่อย่างถูกต้อง
ขวัญข้าวกำลังยืนส่งต่อขวดน้ำให้คนแปลกหน้าหน้าประตูมหาวิทยาลัย ยิ้มกว้างแบบคนมั่นใจ เธอสวมชุดนักศึกษาที่ดูจะตัดเย็บมาอย่างดี เว้นแต่รองเท้าสีน้ำตาลหม่นเก่าที่ทำให้โดดเด่นกว่าคนอื่น ข้างๆ มีป้ายกิจกรรมรับน้องจิตอาสา
“สนใจลงชื่อไหมน้อง?” ขวัญข้าวถามเด็กปีหนึ่งคนอื่นก่อนจะเห็นภูผาเดินมา
ภูผาเดินหลบสายตาทุกคน มือกำกระเป๋าแน่น เขาเผลอเดินชนโต๊ะรับสมัคร
ขวดน้ำหล่นตก กลิ้งมากระทบรองเท้าภูผา ขวัญข้าวก้มเก็บ “ขอโทษค่ะ พอดีมือไวไปหน่อย”
“เอ่อ ไม่เป็นไรครับ” ภูผารับขวดน้ำคืน เงียบไปพักหนึ่งจนขวัญข้าวต้องมองหน้า
“ปีหนึ่งใช่ไหม ลงชื่อสิ กิจกรรมจิตอาสาทำให้รู้จักเพื่อนได้เยอะนะ”
ภูผาลังเล เขามองซองทุนในมือก่อนเดินไปใส่ชื่อในกระดาษ “ครับ…”
ขวัญข้าวยิ้มนิดหนึ่ง บ่นเบาๆ “แบบนี้สิ เราต้องการคนแบบนี้”
บ่ายวันนั้น ภูผาลากกระเป๋าเดินเข้าไปในหอพักเก่าข้างมหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แม่โทรมา
“ถึงแล้วลูก เป็นยังไงบ้าง?” เสียงแม่ฟังดูห่วงแต่ก็หวัง
“ห้องเล็กแต่โอเคครับแม่” ภูผามองฝ้าเพดานที่มีรอยน้ำซึม
“เก็บเงินไว้ดีๆ นะลูก อย่าทำของหาย แม่อยู่ทางนี้เป็นห่วงนะ”
เขานั่งเงียบไปนาน สูดหายใจลึกก่อนจะตอบ “ครับแม่ ผมไม่ลืมหรอก”
“ไว้แม่จะส่งเสื้อกันหนาวมาให้” สายตัด ภูผายิ้มเศร้า รู้สึกได้ถึงความโดดเดี่ยวในมหานคร
วันถัดมา ในห้องเรียนวิชาแรก ขวัญข้าวมาสาย เธอหอบแฟ้มเอกสารใหญ่ ก้มหน้าค้นสมุดจด วางแฟ้มโครมบนโต๊ะข้างๆ ภูผาโดยไม่ได้ตั้งใจ
“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ” เสียงขวัญข้าวดังจนคนทั้งห้องหันมามอง เธอขอโทษรัวๆ ลากเก้าอี้นั่ง เงียบไปแวบหนึ่ง “เจอกันอีกแล้ว”
ภูผายิ้มแห้ง “ใช่ครับ…วันก่อนก็ขูดรองเท้าพี่ด้วย”
“เอ้า คุณเองเหรอ! ขอโทษอีกครั้ง แต่ขอช่วยลืมภาพนั้นเถอะ”
บทเรียนดำเนินไปอึดอัด ต่างคนต่างเงียบ ไร้บทสนทนา จนเลิกคลาส
ขวัญข้าวถาม “ชื่ออะไรยังไม่ได้บอกใช่ไหม”
“ภูผา”
“ขวัญข้าว” เธอยื่นมือไป ภูผาลังเลที่จะจับแต่ก็ยินยอมในที่สุด
วันค่ายอาสาครั้งแรกของมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลากคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุม กระเป๋าใบใหญ่กับข้าวกล่องในมือแต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง ขวัญข้าวพาเพื่อนๆ จัดข้าวของ ภูผานั่งเงียบมุมห้อง ไม่รู้จะคุยกับใคร
“เป็นอะไรหรือเปล่า?” ขวัญข้าวเดินเข้ามาคุย
ภูผาส่ายหน้า “เปล่าครับ…ไม่ค่อยชิน”
ขวัญข้าวนั่งลงข้างๆ เงียบสักพัก “เราเคยไม่กล้าเหมือนกัน ช่วงขึ้นม.ปลาย ตอนนั้นสูญเสียพ่อ เลยไม่รู้จะเข้าหาคนยังไง”
ภูผามองหน้าเธอเงียบๆ ก่อนพูดเบา “ขอโทษนะครับ”
“ไม่เป็นไร…แค่หมายถึงมันต้องใช้เวลากับคนใหม่ๆ ทุกคนแหละ”
วันถัดมา ติดป้ายโปรเจ็กต์หน้าตึกเรียน “กิจกรรมซ่อมแซมห้องเรียนโรงเรียนริมคลอง” ขวัญข้าวเสนอให้ภูผาช่วยออกแบบโปสเตอร์
“ผมวาดไม่สวย” ภูผาลังเล แต่สุดท้ายก็รับหน้าที่เพราะใครๆ กดดัน
ค่ำคืนวันศุกร์ในหอกิจกรรม ขวัญข้าวยื่นขนมโมจิให้ภูผาขณะนั่งวาดรูป โคมไฟส่องแสงอ่อน
“สีนี้เหมาะไหม?” ภูผาถาม พลางเงยหน้ามอง ขวัญข้าวหัวเราะ “ฉันแต่งภาพแย่บริหารสีอะไรไม่ได้หรอก”
“ทำไมเธอดูมั่นใจดีนะ”
ขวัญข้าวมองออกไปนอกหน้าต่าง “ต้องมั่นใจไว้ ไม่งั้นใครจะให้โอกาสเรา”
ภูผาพยักหน้า เงียบไปพักหนึ่ง “ผมไม่เคยคิดจะกล้าอะไรแปลกๆ แบบนี้”
ขวัญข้าวขำเบาๆ “นี่มันไม่แปลกหรอก แค่ไม่ได้มีใครทำ”
ระยะต่อมา ทั้งสองได้ใช้เวลาทำกิจกรรมร่วมกันมากขึ้น เดินทางไปโรงเรียนที่ปริมณฑล ขวัญข้าวขยันพูดกับทุกคน สร้างเสียงหัวเราะในรถ ภูผานั่งข้างๆ สังเกตเธอเงียบๆ
วันหนึ่ง ขณะซ่อมแซมห้องเรียนเก่า ฝุ่นตีขึ้นเต็มพื้น ภูผาหยิบกระดานไม้พลาด เศษไม้แทงนิ้วเลือดซึม ขวัญข้าวรีบควักพลาสเตอร์จากเป้ “ให้ฉันดู” เธอล้างแผลให้อย่างประณีต
“ขอโทษที่ซุ่มซ่าม” ภูผากระซิบ
“นิ้วคน ทำไมจะต้องแข็งแรงเสมอไป”
สายตามองสบกันสั้นๆ ก่อนต่างหลบหน้า ความเงียบแปลกๆ ในอากาศ
คืนนั้น ขณะนั่งรอรถกลับหอ ภูผาถามขึ้น “เธอไม่กลัวอะไรเหรอ”
ขวัญข้าวนิ่งสักพัก “กลัวว่าคนอื่นจะเห็นว่าเราอ่อนแอ”
ภูผาก้มหน้า “ผมกลัวแม่ผิดหวัง…กลัวจะล้มเหลว”
ขวัญข้าวพยักหน้าแล้วยิ้ม “งั้นเรากลัวเหมือนกันนะ”
หลังจากนั้น ศรัทธาและความไว้ใจค่อยๆ เติบโต ช่วงเวลาค่ายและกิจกรรมต่อยอดให้ทั้งสองใกล้ชิด พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตจริง นานวันภูผาเริ่มสบายใจที่จะเล่าความกลัวของตน เช่น รักการถ่ายรูปแต่ไม่กล้าแสดงผลงาน หรือเคยล้มเหลวตอนมัธยม ขวัญข้าวเองก็ยอมเปิดเผยอดีตครอบครัวแตกร้าวจากพ่อที่ไม่ยอมรับสิ่งที่เธอเลือกเรียน
คืนหนึ่งปิดกิจกรรมซ่อมแซมโรงเรียน ขวัญข้าวและภูผานั่งบนสะพานไม้ดูแสงไฟกรุงเทพฯ สะท้อนน้ำเบื้องล่าง
ภูผาขยับมือจับสายสะพายกล้องแน่น “ขอถ่ายรูปเธอหน่อยได้ไหม”
ขวัญข้าวหันมายิ้ม “จะโพสต์ลงเพจมหาวิทยาลัยใช่เปล่า”
“เปล่า…เก็บไว้ดูเอง”
ขวัญข้าวนิ่ง แล้วหัวเราะเบา “ขอเลือกภาพก่อนนะ”
ทั้งคู่หัวเราะพลางจ้องตากันแบบที่ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ช่วงเวลากิจกรรมวุ่นวายและการสอบผ่านไป ภูผาเริ่มกล้าพูดคุยกับเพื่อนคนอื่นมากขึ้น แต่ยังคงเก็บความรู้สึกพิเศษกับขวัญข้าวไว้ในใจ
ในงานค่ายครั้งต่อมา มีปัญหาว่าเงินสนับสนุนไม่พอ ขวัญข้าวพยายามประสานงานทุกทาง มีข่าวลือว่าเธอขอเงินพ่อแต่ถูกปฏิเสธและทะเลาะหนัก ภูผาเห็นเธอร้องไห้ในห้องน้ำด้านหลังตึกเรียน
เขาเดินเข้าไปนั่งข้างๆ โดยไม่พูดอะไร ยื่นผ้าเช็ดหน้าไป ขวัญข้าวรับมาเงียบๆ
“บางทีมันก็ลำบาก…ทำดีแต่ไม่มีใครเห็น”
ภูผาตอบเสียงเบา “เขาเห็นนะ แค่บางทีต้องรอเวลา”
ขวัญข้าวยิ้มเศร้า “ขอบใจ…ขอบใจจริงๆ”
ข่าวแพร่ไปถึงคณาจารย์ เงินทุนยังไม่เพียงพอ ขวัญข้าวเสนอจะลาออกจากตำแหน่งหัวหน้ากิจกรรมเพื่อให้โปรเจ็กต์เดินหน้าแต่ภูผาขอคุยส่วนตัว
“เธอไม่ต้องรับผิดชอบทั้งหมดหรอก มันเป็นทีมของทุกคน”
“แต่ฉันเป็นต้นเรื่อง ทุกคนมองฉันผิดหวัง”
ภูผานิ่งไปนาน “แล้วถ้าเราเดินหน้ายังไงดี…เราช่วยกันเถอะนะ”
ขวัญข้าวหายใจลึก พยักหน้า “จะลองดู”
ทั้งสองร่วมมือระดมทุนกับเพื่อนๆ แตกไอเดียงานเลี้ยงเล็กๆ และประสานงานกับศิษย์เก่า ท้ายที่สุดงานค่ายสำเร็จท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อย
ระหว่างคืนงานเลี้ยง ระหว่างทุกคนเต้นสนุกสนาน แสงไฟกระพริบ ภูผากับขวัญข้าวเดินหลบออกมาริมสนามฟุตบอล
ขวัญข้าวพูดขึ้นก่อน “วันนี้ดีเนอะ…ฉันนึกว่าไม่มีทางรอดซะแล้ว”
ภูผาหัวเราะเบาๆ “ก็เรามีกัน…ไม่ใช่เหรอ”
ขวัญข้าวนิ่งไปสักพัก “เกิดวันหนึ่งฉันต้องไปใช้ชีวิตที่นิวยอร์ก พ่อจะส่งเรียนต่อ…เธอจะยังเป็นเพื่อนฉันไหม”
ภูผาชะงัก ใจเต้นดังขึ้น แต่ตอบเพียง “เธอคงได้โอกาสดีนะ”
“บางทีมันไม่ใช่แค่โอกาสหรอก มันคือความคาดหวัง” ขวัญข้าวหัวเราะเจื่อน ๆ
ต่างคนต่างเงียบ เสียงดีเจงานเลี้ยงลอยมาแตะริมสนาม
ช่วงหลังจากนั้น ขวัญข้าวเริ่มห่างกับภูผา เธอวุ่นกับเอกสารเรียนต่อและขัดแย้งกับครอบครัว เธอแทบไม่ตอบแชท ภูผาเริ่มถ่ายภาพลงเพจมหาวิทยาลัยและทุ่มเทอ่านหนังสือ
วันหนึ่งภูผาเห็นรูปเก่าที่ถ่ายกับขวัญข้าวในมือถือ น้ำตาคลอ เขารู้สึกถึงการสูญเสียบางอย่าง
ขวัญข้าวผ่านค่ำคืนหนักๆ กว่าจะกล้าทักแชทภูผากลับ “ขอโทษช่วงนี้หายไปนะ…”
ภูผาตอบ “ไม่เป็นไร” เงียบยาว
“คิดถึง” ขวัญข้าวพิมพ์มาในที่สุด
“เหมือนกัน”
“แต่เราเดินไปด้วยกันไม่ได้หรือ?”
ภูผาพิมพ์กลับช้าๆ “ไม่รู้…เราอยู่คนละทาง”
คืนดังกล่าวขวัญข้าวนั่งร้องไห้ในห้องนอนที่บ้าน เธอทบทวนอดีต วันที่ภูผาช่วยซ่อมห้องเรียน วันที่คุยเรื่องกลัว วันที่หัวเราะใต้แสงสะพาน เธอรู้ว่าตัวเองก็กลัวการเปลี่ยนแปลงและอนาคตไม่แพ้ใคร
วันสำเร็จการศึกษา ฝนตกหนัก ขณะที่คนอื่นถ่ายรูปร่วมกัน ภูผานั่งหลบในโรงอาหารเก่า ขวัญข้าวเข้ามา
“เห็นโพสต์ภาพเราในเพจ…เก่งแล้วนะ” เสียงขวัญข้าวสั่น
ภูผาเงยหน้าขึ้น “ขอบคุณ…กิจกรรมปีนั้นถ้าไม่มีเธอก็คงไม่มีภาพเหล่านั้น”
ขวัญข้าวนั่งลงข้างๆ เงียบ วางมือลงบนโต๊ะ เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองไม่มีความรู้สึกอึดอัดแม้เงียบอยู่นาน
“พรุ่งนี้จะบินแล้ว” ขวัญข้าวเอ่ยเสียงเบา “กลัวเหมือนกัน…กลัวว่าจะลืมเธอไม่ได้”
ภูผาหายใจลึก “ก็ถ้าเธออยากลืมก็ลืมได้…”
ขวัญข้าวยิ้มทั้งน้ำตา “ฉันไม่อยากลืมหรอก…ขอแค่ยังมีภาพของเราบ้างในชีวิตก็พอ”
ภูผามองเธอ แล้วพูดเสียงเบา “เราเดินคนละทาง แต่บางความทรงจำไม่เดินจากกันไปง่ายๆ หรอก”
ฝนซาลง ขวัญข้าวลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปแตะไหล่ภูผา ทั้งสองสบตากันนิ่ง ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก
แสงเช้าวันใหม่ ภูผาลืมตาขึ้นในเมืองที่เงียบลงกว่าเดิม แต่เขาเดินออกจากหอพร้อมกล้องตัวเดิม ฝีเท้าแน่วแน่กว่าเดิม โลกไม่ได้ง่ายขึ้นแต่เขาแข็งแรงขึ้นเช่นกัน
ค่ำวันนั้น ภูผาส่งรูปบายศรีดอกไม้ที่เคยถ่ายกับขวัญข้าวในคืนค่ายแรกให้เธอ พร้อมข้อความ “ขอบใจ…ที่เคยอยู่ด้วยกัน”
ขวัญข้าวอ่านข้อความนั้นจากอีกซีกโลก น้ำตาซึม พร้อมรอยยิ้มบาง เธอตอบกลับ “เราจะโตไปด้วยกัน แม้จะอยู่คนละฝั่งฟ้า”
