เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วเมือง พลอยรีบเร่งฝีเท้าพร้อมร่มสีชมพูจาง ฝนโปรยเม็ดหนาหนัก เธอก้มหน้าหลบละอองฝน เดินฝ่าพายุเข้าไปในตึกกระจกที่ซ่อนตัวอยู่หลังซอยเล็กๆ ที่นั่น บริษัทย่อยเล็กๆ อย่างบีทโค้ดคือจุดหมายของเธอในเช้าวันแรก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในล็อบบี้โล่ง เรืองแสงฟ้านวล รัตน์นั่งกอดอกหน้ามอนิเตอร์ ใครคนหนึ่งเดินเข้ามา พลอยยิ้มขยับแว่น รัตน์แค่เหลือบมอง ไม่พูดอะไร—กลับสู่งาน วางหน้าที่ให้ตัวเองคือ “โปรแกรมเมอร์เงียบ” ของบริษัทนี้
“สวัสดีค่ะ ฉันพลอย…การตลาดใหม่ ฝากตัวด้วยนะคะ” พลอยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม—ตอบรับเพียง “อืม” จากรัตน์ คล้ายละอองฝนกับกำแพงแก้ว เธอรับรู้ได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างเธอกับเขา
เสียงฝนกลบเสียงเครื่องพิมพ์ มือถือของพลอยสั่นพลิ้ว ข้อความจากพ่อ “ต้องสู้เพื่อให้ได้งานนี้นะลูก” พลอยสูดหายใจ ฮึดทุ่มเพื่องานใหม่ แต่ความรู้สึกแปลกๆ ในทีมรัดแน่นในอก
วันแรกผ่านไปด้วยความกระอักกระอ่วน พลอยพยายามคุยกับทุกคน ยกเว้นรัตน์ที่ไม่มีท่าทีสนใจ เธอล้มเหลวในไอเดียที่ประชุม รัตน์หัวเราะเบาๆ แบบไม่มีเสียง พลอยกัดฟัน สัญญากับตัวเอง “จะทำให้เขายอมรับให้ได้”
คืนวันนั้น ฝนยังตก พลอยนั่งหน้าโน้ตบุ๊กในคอนโดฯ เธอนึกถึงสายตารัตน์แล้วลอบถอนใจ งานวันแรก…เหนื่อยใจมากกว่าที่คิด
เช้าวันต่อมา พลอยครุ่นคิดจะชวนรัตน์คุย แต่เขานิ่งเฉย ปฏิเสธน้ำใจเธอด้วยประโยคสั้นๆ—“ขอบใจ ไม่ต้อง” เธอเลือกนั่งห่าง ทว่ามือกลับเผลอกำกระโปรงแน่น กลัวว่าจะไม่มีวันเข้ากับทีมนี้ได้
บ่ายวันหนึ่ง หลังประชุมที่เงียบงัน พลอยเดินไปชงกาแฟ รัตน์เดินมาในห้องน้ำตา เธอถอนหายใจ เดินออกมาเห็นเขาเงยหน้าจากอ่างน้ำล้างมือ ทำท่าจะพูดอะไรแต่กลับนิ่ง…เสียงฝนซ้ำเติมความอึดอัด
คืนนั้น พลอยได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงรัตน์ เบาๆ ว่า “เขากลัวผิดหวัง หลังมีเรื่องกับบริษัทเก่า” พลอยกลับห้อง อิงโซฟา คิดถึงความปิดกั้นของรัตน์ “หรือเราควรเข้าใจเขามากกว่านี้?”
วันใหม่ พลอยตัดสินใจพูดกับรัตน์ตรงๆ “รัตน์ ฉันรู้ว่าอาจไม่ได้เรื่องเท่าคุณ แต่…ฉันจะทำให้ได้” เธอส่งยิ้มน้อยๆ เขาไม่ตอบแค่มองตาแน่นิ่ง ก่อนจะเดินผ่านเธอไป พลอยกัดริมฝีปาก เสียใจ–แต่เธอไม่ยอมแพ้
หลายวันถัดมา พลอยช่วยทีมแก้ปัญหางาน รัตน์แวะมาดู “เธอคิดว่างี้จะได้จริงเหรอ” พลอยเงยหน้ามองเขาตรง “ไม่รู้สิ ลองดูไหม?” ความอึมครึมแผ่วเบา—กลายเป็นการทำงานด้วยกันโดยไม่ตั้งใจ
หลังทำโปรเจคต์เล็กสำเร็จ ทุกคนดีใจ พลอยสบตารัตน์ขณะหัวเราะกับเพื่อน เขานิ่งเฉย-แต่ยิ้มนิดๆ แว่วให้เห็น พลอยใจเต้น เหมือนฝนพรำเบาในใจ
ค่ำวันหนึ่ง รัตน์ยื่นมือมาช่วยถือแฟ้มเอกสาร พลอยมองเขาอย่างเหลือเชื่อ “เปล่าสะดวก ก็แค่ช่วย” รัตน์กล่าวเบา เธอหัวเราะ พลอยค่อยๆเริ่มมองเห็นมุมนุ่มลึกของเขา
การประชุมใหญ่ใกล้มาถึง พลอยเครียดกับแผนโปรโมทใหม่ รัตน์แอบช่วยหาข้อมูล เธอสังเกตเห็นไฟล์เพาเวอร์พอยท์ในโฟลเดอร์ “ใครช่วยเรานะ?” พลอยหันไปรัตน์ เขาหลบตา “เจอพอดี เลยฝากไว้” พลอยยิ้มซึ้งๆ
ฝนยังไม่หยุดตก แม้ในห้องประชุมก็อึมครึม พลอยพรีเซนต์นโยบายใหม่ ทีมผู้บริหารลังเล เสียงหัวเราะเล็กๆ เปลี่ยนเป็นเสียงเชียร์ทีม รัตน์พูดในที่ประชุม “ผมคิดว่าไอเดียนี้มีศักยภาพครับ” ทุกสายตาหันมามอง พลอยแทบกลั้นน้ำตา
หลังประชุม เธอยืนเหม่อมองสายฝนผ่านหน้าต่าง รัตน์เดินมาใกล้ๆ “เมื่อกี้…ขอบใจนะ” เขาหันมาสบตา “เธอเก่งกว่าที่คิด” เงียบไปครู่ พลอยถามแผ่ว “เมื่อไหร่คุณจะเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังบ้าง” รัตน์นิ่ง ถอนหายใจ… “ยังไม่ถึงเวลา”
งานเลี้ยงทีมในร้านอาหารเล็กๆ พนักงานนั่งล้อมโต๊ะ พลอยหยอกล้อกับเพื่อน รัตน์แอบยิ้มเงียบๆ พลอยแกล้งถามเสียงเบา “วันนี้คุณยิ้มบ่อยผิดปกตินะ” รัตน์หันเชิดๆ “ฉันก็คน…” เขาพูดติดขัด ทุกคนหัวเราะ
วันหยุดฝนตกหนัก พลอยนั่งหน้าคอนโดฯ มือไล่หยดน้ำที่หน้าต่าง รู้สึกเหงาๆ รัตน์ไลน์หา “ฝนตก…ดูซีรีส์อยู่รึเปล่า” พลอยตอบกลับ “ทำงานนะ” รัตน์พิมพ์มาอีก “อย่าลืมพัก…เดี๋ยวล้า” พลอยอมยิ้ม เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยน
บริษัทเจอปัญหาใหญ่ ลูกค้าหัวใจสำคัญยกเลิกโปรเจคต์ เสียงทะเลาะดังไปทั้งออฟฟิศ พลอยใจเสีย—รัตน์เหมือนกลับไปเป็นคนเงียบอีกครั้ง ทุกคนเฝ้าลุ้น ผลสุดท้าย มีข่าวลือเรื่องการปลดพนักงานในบริษัท
พลอยเสนอแผนแก้ไขต่อผู้บริหาร รัตน์ไม่ได้เข้าพบ เธอแปลกใจ ไล่โทร.หาเขา เสียงรอสายยาวนาน รัตน์ไม่รับ ร้อนใจจนร้องไห้คนเดียว พลอยกระซิบกับตัวเอง “เราผิดอะไร…”
วันต่อมา รัตน์ไม่มาออฟฟิศ พลอยทรุดลงที่เก้าอี้ เมล์หัวหน้าประกาศทีมตกงานครึ่งหนึ่ง พลอยรู้สึกเหมือนโลกพัง เธอตามหารัตน์ไม่ได้
พลอยเจอรัตน์ที่สวนสาธารณะในเวลาคํ่า เขานั่งหลบฝนใต้เพิง เธอนิ่งไปนาน ก่อนเดินเข้าหา “คุณจะหลบไปเรื่อยๆ แบบนี้เหรอ” รัตน์มองหน้าต่างฝน ๆ “ฉันเคยทำพลาดกับบริษัทเก่า…กลัวซ้ำเดิม ฉันกลัวเฟลอีก”
พลอยนั่งข้างๆ เธอลังเล “คุณรู้ไหม…ฉันพลาดมาตลอดเหมือนกัน แต่ยังสู้เพราะ…” เธอหยุด รัตน์มองมา “เพราะ?” พลอยถอนใจ “เพราะอยากมีค่าในที่ที่ใครสักคนมองเห็น”
รัตน์กุมมือ พลอยชะงัก “ฉันเห็นเธอมาตั้งแต่วันแรก รู้ไหม เห็นความพยายาม เห็นรอยยิ้ม เห็นแม้เธอร้องไห้ตอนเข้าห้องน้ำวันนั้น…” พลอยขำทั้งน้ำตา “คุณแอบเห็นเหรอ”
ฝนเริ่มเบา รัตน์หันข้าง “ฉัน…ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เคยพูดแย่ๆ ฉันแค่…กลัวจะผูกพันแล้วเจ็บอีก” พลอยเงียบ…ก่อนค่อยๆ ซบไหล่เขา
“ฉันเองก็กลัว” พลอยกระซิบเบา รัตน์อมยิ้ม
เช้าวันใหม่ บริษัทประกาศแผนลดคน แต่รักษาโปรแกรมเมอร์และนักการตลาดหัวใจหลัก รัตน์กับพลอยรอด เขาหันมากระซิบ “สู้ละนะ” พลอยยิ้ม—สดใสกว่าทุกวัน ฝนหยุดแล้ว ท้องฟ้าสว่างขึ้น
ในออฟฟิศเล็กๆ เหลือแต่เสียงพูดคุย รัตน์กับพลอยนั่งกอดอก คนละมุม พลอยถามแผ่ว “คิดจะชวนไปกินข้าวเมื่อไหร่” รัตน์กลั้นยิ้ม “เธอจะตอบรับแน่เหรอ” เงียบ…แล้วทั้งคู่หัวเราะ หัวใจเหมือนได้เริ่มต้นอีกครั้ง
