เสียงลมหวิวแรกของฤดูใบไม้ร่วงในกรุงเทพฯ ปะทะใบหน้าวาด ชายหนุ่มเจ้าของเสื้อเชิ้ตยับบาง สีขาวอมเหลืองจากคราบสีสันที่ไม่ทันล้างออกหมด วาดนั่งอยู่มุมริมของร้านกาแฟเล็กที่ติดกับเวิร์กช็อปศิลปะ ถัดไปไม่ไกล ปุ่น ผู้หญิงผมสั้น หน้าตาเรียบเย็นในเสื้อสูทสีกรม นั่งกวาดสายตาไปบนบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวัน เธอเหลือบมองรูปวาดทิวทัศน์ของวาดที่ติดบนผนังด้วยสายตาแบบคนสงสัย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คุณวาดเสร็จเมื่อคืนหรือเปล่านั่น” เสียงเย็น ๆ ของปุ่นถามทั้งที่สายตายังไม่ละจากสมุดบัญชี
วาดพยักหน้า ปากขยับอย่างลังเล “เมื่อคืนครับ ปั่นจนตีสอง…”
“ทีงี้ล่ะขยันนะ” ปุ่นว่า แล้วยิ้มมุมปากแบบเสียดายเงิน
ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ ก่อนความเงียบจะเข้าครอบงำ ปุ่นกลับไปจดตัวเลข วาดตวัดแปรงบนกระดาษน้ำหนักเบา สีฟ้าดูจางไปนิดเพราะมือสั่นเล็กน้อย นั่นคืออาการประจำยามต้องพูดคุยกับใครที่ไม่สนิท
วาดแอบสังเกตปุ่น หน้าดุ เงียบ ไม่ค่อยยิ้ม แต่มีรอยคล้ายขุ่นใจลึก ๆ ที่แอบบดบังไว้ใต้กรอบแว่น
เสียงมอเตอร์ไซค์ห่าง ๆ ทะลุเข้ามาพร้อมประชุมเล็กในชมรมศิลปะ วาดค่อย ๆ เก็บของแล้วหันไปสบตาปุ่นอีกที “เดี๋ยวเย็นนี้ ร้านปิดช้ากว่าปกติ…ถ้าอยากวาดต่อ กลับมาได้นะ”
ปุ่นเงยหน้าขึ้น แววตาแข็งนุ่มลง “ฉัน…จะพิจารณา”
คืนวันนั้น ปุ่นวนลูปคำพูดสั้นของวาดอยู่ในหัวขณะรับโทรศัพท์จากแม่ “จะกลับบ้านเมื่อไหร่ลูก งานบัญชีได้เงินเยอะนะ แม่เห็นเด็กศิลป์ตกงานเยอะแยะ…”
ปุ่นอึกอัก ไม่โต้แย้ง ย้ำเพียง “ยังไงก็ต้องรอดูก่อนว่าเขาต้องการคนอีกไหม”
ขณะเดียวกัน วาดนอนจ้องเพดานฝ้า มีรอยด่างและเศษกลิตเทอร์สีน้ำเงินติดอยู่ คำพูดของปุ่นวันนี้ติดหู “ทีงี้ล่ะขยันนะ…” เขายิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว แล้วพลิกตัวหยิบโทรศัพท์ พิมพ์ ‘Poon’ ในช่องค้นหาแชทแต่เก็บนิ้วไว้บนปุ่มส่ง ก่อนลบข้อความทั้งหมด
เช้าวันถัดมา ปุ่นเดินเข้าร้านเร็วผิดปกติ เห็นวาดนั่งซ้อนสีอยู่ชั้นวาง ปุ่นวางขวดนมถั่วเหลืองกระแทกลงข้างเขา “กินนี่แทนกาแฟบ้าง” สีหน้าเธอดูง่วงกว่าทุกวัน
“เมื่อคืนทำงานดึกอะดิ” วาดหมายถึงงานบัญชี ปุ่นพยักหน้านิดหน่อย ต่างคนต่างเงียบ สายตาค่อย ๆ คลายความเก้กังทั้งคู่
“ฉันวาดต้นไม้ไม่ได้สวยเหมือนคุณนะ เคยลอง ลงสุดท้ายกลายเป็นกุดๆ ทุกที” ปุ่นพูด พยายามหาจังหวะหัวเราะกลบความเขิน
วาดยิ้มรับ “ผมเคยทำบัญชีเหมือนกัน…แต่เทพตัวเลขไม่เคยปัดมาเข้าข้างเลย”
บทสนทนาเบียดความเงียบ ความสัมพันธ์เบียดความเกรงใจ หลังร้านวันนี้วาดกับปุ่นนั่งเทียบกันบนตั่งไม้ ช่วยกันแพ็กตั๋วเวิร์กช็อป วาดส่งแปรงสีให้ปุ่น เธอรับไว้แบบไม่กล้าจับนาน ร่างกายใกล้กันมากจนเธอได้กลิ่นน้ำยาเคลือบกระดาษบนเสื้อวาด รู้สึกแปลก ๆ ในอก
“คุณไม่กลัวเปื้อนหรอ” เธอถาม วาดมองแปรงในมือปุ่นแล้วหัวเราะเบา ๆ “ชีวิตผมเปื้อนมาตั้งแต่ก่อนรู้จักสีน้ำซะอีก”
ปุ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเข้าใจบางอย่าง เธอยกแปรงขึ้นจุ่มลงน้ำอย่างตั้งใจมากกว่าการทำบัญชี รอยยิ้มเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ตรงหางตา
หลังเลิกงาน ปุ่นก้าวเท้ากลางสายฝนปรอยในถนนสุขุมวิท วาดวิ่งตามมาพร้อมร่มใสใบเก่า ๆ “จะกลับไง คนเดียว?”
“เดินไป MRT ได้ ขอบคุณ” เธอทำท่าจะเร่งฝีเท้า วาดเดินกรอม “ฝนตกแล้วพื้นลื่นนะ”
ปลายเท้าเกือบลื่นจริง ๆ ปุ่นจับแขนวาดมั่น ค้างอยู่สองวินาทีก่อนปล่อยมือ รีบขอโทษเสียงเบา “ขอโทษนะ”
วาดส่ายหน้าช้า ๆ ไม่พูดอะไร หลังจากนั้น เงียบทั้งคู่ เดินเคียงกันไปจนถึงสถานี ปุ่นหันกลับมา “คืนนี้คงไม่กลับมาวาดรูป คืนนี้…อาจจะคิดซะมากกว่า”
วาดอมยิ้มในสายฝน “ผมก็เหมือนกัน”
สัปดาห์ผ่านไป ปุ่นมาซ้อมวาดกับวาดทุกเย็น ความประหม่าแปรเปลี่ยนเป็นการหยอกล้อ เธอลองลงมือวาดรูปต้นไม้รูปที่สิบ แขนเสื้อเปื้อนสีฟ้า “แก้ยังไงก็ไม่ได้เหมือนของคุณ”
วาดจ้องไปที่รอยเปื้อน “มันไม่ต้องเหมือนก็ได้…บางอย่าง อยู่ในแบบที่มันเป็น ก็สวยแล้ว”
สายตาปุ่นสะท้อนรอยร้าวในใจ บางอย่างที่เธอไม่เคยบอกใคร “คุณพูดเหมือน…อะไรบางอย่างที่ฉันคิดกับตัวเอง”
ด้วยเวลาที่ผ่านไป ปุ่นค่อย ๆ เปิดใจให้วาด รอยยิ้มเริ่มชัดขึ้น แต่ความกลัวในอดีตยังวนเวียน
หนึ่งค่ำคืน ปุ่นกำลังจะเดินออกจากชมรม วาดเรียกไว้ “ปุ่น…วันเกิดผมสัปดาห์หน้าครับ”
“อ้อ…อยากได้อะไร” เธอพูดติดตลก
“ไม่รู้สิ…ถ้ามีใครสักคนจำวันเกิดได้ ก็พอแล้ว” เขาพยายามกลบเสียงอ่อนไหวใต้คำพูดเรียบ ๆ
เย็นนั้น ปุ่นไปซื้อเค้กก้อนเล็ก ๆ มาให้ แต่ไม่ได้ให้ เธอถือไว้ ทั้งลังเลทั้งสับสน กลับบ้านด้วยเค้กในถุงและใจที่หนักอึ้ง
เช้าวันเกิดวาด ร้านปิดเงียบ ผนังร้านโล่ง ไม่มีรูปวาดของเขาแขวน เด็กที่ช่วยงานร้านบอก “พี่วาดไปตั้งแต่เช้า เห็นว่าจะเข้าไปแจ้งข่าวที่บ้าน”
ปุ่นเดินตามรอยเท้าเปื้อนสีฟ้าบนพื้นทางเท้า เสียงโทรศัพท์จากเจ้านายดังขึ้น “ปุ่น เทอมหน้าฉันอยากให้เธอลองสมัครตำแหน่งใหญ่ขึ้น…ย้ายไปขอนแก่นนะ เงินเดือนขึ้นเกือบสามเท่า”
ปุ่นนิ่งไป รู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวโคลงเคลง เธอนั่งจมกับเสียงรองเท้าเปื้อนสีในความว่างเปล่า
วันต่อมา วาดกลับมาชมรม พบกระดาษโน้ตแปะไว้ที่โต๊ะ – ลายมือปุ่นอ่านยาก “ขอโทษที่เมื่อวานไม่บอก วันเกิดนะ” ส่วนล่างวาดเห็นรอยเปื้อนสีฟ้าเล็ก ๆ เขาหยิบเค้กที่เธอแอบทิ้งไว้หน้าประตูร้าน กล่องเค้กเย็นเฉียบแต่คำว่า ‘สุขสันต์วันเกิด’ ทำให้เขายิ้มทั้งน้ำตา
หลังจากนั้น ปุ่นเริ่มเว้นระยะจากการซ้อมวาดด้วยกัน ข้อความที่เคยแลกกันสั้นลง มีช่องว่างมากขึ้น “เห็นใบสมัครงานบนโต๊ะเธอ” วาดถามระหว่างดูแลงานศิลป์วันหนึ่ง
ปุ่นชะงัก มีแววลังเลในดวงตา “แม่อยากให้ไป…ฉันก็ตัดสินใจอะไรไม่ค่อยถูก ชีวิตบางอย่างคุมไม่ได้”
วาดถอนหายใจ เขาคิดถึงอดีตที่เคยวิ่งตามรักแล้วแพ้ เขากลัวซ้ำรอยเดิม
“ผมเคยคิดว่าถ้าวิ่งให้ทันอะไรสักอย่าง…จะไม่ต้องเสียใจ ทีหลังถึงได้รู้ว่าถึงเราวิ่งเร็วแค่ไหน ถ้ามันจะหลุดมือ มันก็หลุด”
ปุ่นเงียบ “ถ้าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่…จะวาดต่อไหม”
เงียบอีกครั้ง วาดฝืนยิ้ม “คงต้องวาด แต่ไม่รู้จะเหมือนเดิมไหม”
ค่ำคืนหนึ่งฝนตกหนัก ปุ่นเดินหลบฝนใต้ชายคาร้าน วาดยืนข้าง ๆ ต่างคนต่างไม่พูด ราวกับรอยร้าวในใจเริ่มแตกชัด “นายเองก็กลัวอยู่ใช่ไหม” เสียงปุ่นเบา
วาดสบตา “ผมกลัวว่าถ้าต้องอยู่คนเดียวอีกจะรับไหวไหม”
ปุ่นจับกันเปียกฝนระหว่างสายฝนที่ตกกระทบกระเบื้อง “ฉันเองก็ไม่เก่งเรื่องอยู่คนเดียว”
หลังฝนซาว ปุ่นส่งดอกโกสนใบเหลืองเล็ก ๆ ให้วาด “พ่อฉันปลูกไว้หน้าบ้าน…ไม่เคยออกดอกเลย นี่ครั้งแรก”
“เหมือน…อะไรที่เราไม่คิดว่าจะมีหวัง” วาดพึมพำเบา ๆ
วันสุดท้ายก่อนปุ่นตัดสินใจ วาดชวนไปนั่งริมคลองในสวนสาธารณะ ใบไม้ร่วงปลิวข้างเท้าทั้งสอง ปุ่นนั่งเงียบ มีแต่เสียงจักจั่น
“จำวันที่เราคุยกันครั้งแรกได้ไหม” วาดถาม
ปุ่นหัวเราะในลำคอ “จำ…นายใส่เสื้อเปื้อนสี ฉันห่วงเงินมากกว่าศิลป์”
“ยังอยากให้อยู่…แค่รู้สึกว่าอยากพูดมากกว่าเงียบ…แต่อย่าฝืนอะไรที่ไม่ใช่ของตัวเอง” วาดเสียงสะท้อนความจริงจัง
ปุ่นสบตา “บางเรื่อง มันต้องยอมทิ้งเพื่อเหตุผลที่ไม่สมเหตุผล…นายจะเกลียดฉันไหมถ้าเลือกไปจริง ๆ”
วาดส่ายหน้า “ผมห่วงเธอมากกว่าตัวเอง…แต่ไม่เคยคิดจะโทษตรงนั้นเลย”
หลังจากวันนั้นเวลากลางคืนของวาดยาวนานขึ้น ปุ่นย้ายไปขอนแก่น ชีวิตใหม่ งานใหม่ ห้องเช่าเล็ก ๆ รูปต้นไม้ที่วาดวาดให้เธอปีก่อนแขวนอยู่บนผนัง เธออ่านข้อความ ‘มันไม่ต้องเหมือนก็ได้…ของแบบนี้ อยู่ในแบบที่มันเป็น ก็สวยแล้ว’ ที่วาดเขียนกำกับไว้ด้านหลัง
คืนหนึ่ง ปุ่นโทรหาแม่ที่บ้าน “แม่ หนูโอเค…แต่หนูคิดถึงอะไรบางอย่างที่กรุงเทพฯ เหมือนทิ้งอะไรไว้”
ขณะเดียวกัน วาดหยิบกล่องเค้กใบเดิมออกมาดูช้า ๆ ดูดอกโกสนแห้งที่ปุ่นเคยให้ เขาวาดภาพใหม่ เป็นต้นไม้ที่มีทั้งใบเหลือง ใบแห้ง ใบด่าง และใบสดในต้นเดียวกัน
เดือนต่อมา ปุ่นกลับมาเยี่ยมชมรมเงียบ ๆ ไม่มีนัด วาดกำลังวาดรูปเด็กผู้หญิงวิ่งเล่นใต้ต้นไม้สีทอง เธอเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ เปล่งเสียงเบา “ยังรออยู่ใช่ไหม”
วาดวางแปรง หันมา “ผม…ไม่เคยหยุดรอเลย”
ปุ่นหลบตา น้ำตาไหลซึม “ฉันเห็นอะไรในตัวเองขัดแย้งทุกวัน ฉันฝันอยากสำเร็จ แต่ก็กลัวไม่เหลือใครเลย…”
วาดยิ้มให้ “คนทุกคนกลัวหมดแหละ…แต่เวลารู้ว่ามีใครสักคนเข้าใจ มันก็ไม่เหงาขนาดนั้น”
ปุ่นเอามือแตะกระดาษวาด เธอไม่ได้สารภาพรัก แค่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่
วาดหยิบขวดสีน้ำ ฟ้า เหลือง เปื้อนมือทั้งคู่มองตากันผ่านเงาสะท้อนของผลงานศิลปะ วาดหัวเราะเบา ๆ “อยากวาดต้นไม้คู่กันไหม”
ปุ่นยิ้ม “กลัวมันจะเลอะ…”
“ลองดู – ไม่ต้องเหมือนก็ได้” มือทั้งสองจับแปรงวาด ลงสีใกล้กันเป็นครั้งแรก ทั้งคู่ไม่ได้บอกรักออกมา แต่สายตา เงียบ ความเปื้อน ความกลัว และความฝันถูกเล่าไว้ทั้งหมด
ฤดูใบไม้ร่วงในกรุงเทพฯ จบลง ทิ้งไว้แค่ภาพวาดสองใบที่ไม่เหมือนกัน – แต่สวยในแบบของตน
