เสียงฝนตกกระทบหลังคาตึกเรียนดังกังวาน เสียงคนพูดคุยจอแจเกือบกลบเสียงฟ้าร้อง กลุ่มนักศึกษานัดกันโรงอาหารชั้นสาม คืนนี้คือวันประชุมเตรียมโปรเจ็กต์ใหญ่ภาคฤดูร้อนห้องนิเทศศาสตร์ วีณาต้องนั่งตรงมุมหน้าต่าง บนโต๊ะวางสมุดเก่า ๆ และปากกาศิลป์สีจาง เธอทำท่าเมินโลกขณะวาดอะไรสักอย่างลงสมุด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ใกล้กันนั้น เจตน์ กางกระเป๋ากล้อง ผลักประตูวิ่งเข้ามาหลบฝนแต่เสื้อนักศึกษากลับเปียกชุ่ม เขามองหาที่นั่ง วีณาเหลือบตามองแวบเดียว ก่อนก้มหน้าวาดต่อ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและบทสนทนาอึกทึก ไม่มีใครทักเขา
“ขอโทษนะ…” เจตน์เอ่ยขึ้นเบา ๆ ตรงหน้าวีณา “ตรงนี้มีคนนั่งหรือยัง”
วีณาชะงัก ลังเลครู่หนึ่ง กำลังจะปิดสมุดแต่ก็ยังเว้นพื้นที่ “นั่งได้” เสียงของเธอราบเรียบ ไม่มองหน้าเจตน์
เขาหย่อนตัวนั่งลง เลิกคิ้วแบบไม่คาดหวังอะไร “ไม่ได้รบกวนใช่ไหม”
“เปล่า…” วีณาตอบ สายตาไม่ยอมเปลี่ยน เธอตั้งใจเหลือเกินจะกำแพงตัวเอง
บรรยากาศบนโต๊ะค่อนข้างอึดอัด ต่างคนต่างเงียบ เจ้าของโต๊ะขยับร่างอย่างไม่สบายใจ เจตน์เหลือบมอง เงียบ แล้วค่อย ๆ หยิบกล้องขึ้นเช็ดด้วยผ้าขนหนู ปากครางเบา ๆ “เสียดาย กล้องโดนน้ำอีกแล้ว”
วีณากระตุกคิ้ว หรี่ตา เหลือบชำเลืองกล้องอย่างแปลกใจ “เอากล้องมาเรียนเหรอ”
เขาพยักหน้าหวิว ๆ “อยากฝึกถ่ายงานวิชาโฟโต้ฯ อาจารย์ให้ลงพื้นที่หา story จริง…แต่ไม่รู้จะถ่ายอะไร เลยเดินวนทั้งคณะ”
บทสนทนาขาดเป็นระยะ แต่เจตน์พยายามหันไปยิ้มให้วีณาอย่างเงียบ ๆ เสียงฝนพัดใส่หน้าต่างเบา ๆ วีณาค่อย ๆ ปิดสมุดวาด ส่งสัญญาณเล็ก ๆ ว่ายินดีจะคุยนานขึ้น
“ไปถ่ายอะไรมาบ้างล่ะ”
“ยังไม่มีอะไรชัด… คือแบบ บางทีมันเหมือนเราไม่อยู่ในที่ที่ใช่” เจตน์พูด อ้อมแอ้ม แล้วเงียบอีก
วีณามองเขานิ่ง ๆ ก่อนหันไปมองผืนฝนผ่านกระจก เธอพึมพำเหมือนพูดกับตัวเอง “ฉันก็รู้สึกแบบนั้นบ่อย ๆ เลย”
วินาทีนั้นต่างคนต่างนิ่ง สายฝนเหมือนช่วยสร้างเขตแดนแปลกใหม่ระหว่างพวกเขา — ใกล้แต่ยังห่าง ความไม่สมบูรณ์บางอย่างล่องลอยบนโต๊ะที่เปียกน้ำฝน
คืนนั้นประชุมจบช้ากว่าปกติ กลุ่มเพื่อนแยกย้ายกันกลับ วีณาหิ้วสมุดออกหน้าตึกแต่ฝนยังไม่หยุด เจตน์ยืนมองหาทางจะแวะป้ายรถเมล์
“ให้เดินไปด้วยไหม” วีณาเอ่ยขึ้นแบบไม่ตั้งใจ สายตายังมีระยะห่าง เจตน์ยิ้มแห้ง เอ่ยเบา ๆ ว่าอยากคุยต่อแต่ก็ไม่รู้จะชวนเรื่องอะไร
ทั้งคู่เดินออกจากตึก ร่มเล็กคันเดียวกัน มีช่องว่างระหว่างร่างกายที่แน่นด้วยความประหม่า ไม่มีใครพูดอะไรจนถึงป้ายรถเมล์ ฝนยังซัดแรง
“บ้านนายอยู่ไหน”
“ลาดพร้าว… บ้านเช่าเก่า ๆ” เขาตอบเรียบ ๆ “แล้ววีณาล่ะ?”
วีณากระพริบตาช้า อ้ำอึ้ง “อยู่กับญาติ…บุรีรัมย์”
“อยู่หออยู่กับญาติ แล้วทำไมไม่กลับบ้าน— เอ่อ ขอโทษ ไม่ได้จะถามมากไป” เขารีบถอยคำ
“ไม่เป็นไร” เธอเอียงหน้า หลีกเลี่ยงตา มีบางอย่างในน้ำเสียงนั้น
รถเมล์มาถึง ต่างคนต่างพูดเบา ๆ ว่าขอบคุณ แล้วแยกจากกัน ประโยคที่ไม่เคยเอ่ยชัดเจนคล้ายแขวนอยู่ในอากาศระหว่างพวกเขา
วันต่อมา วีณาเข้าห้องเรียนช้า เจตน์นั่งอยู่มุมเดิม ใต้หน้าต่าง เธอวางกระเป๋าใกล้เขา พลางดึงสมุดออกมา พยายามตั้งใจดูบอร์ดหน้าชั้น
เจตน์วางกล้องลงอย่างระมัดระวัง “สมุดเล่มเดิมเหรอ”
“อืม” วีณาส่งเสียง แต่ไม่เงยหน้าขึ้น
เขาหันหัวกล้องมาหาเธอ “ให้ถ่ายมั้ย ไว้ดูเป็นแรงบันดาลใจ”
เธอยิ้มมุมปาก ไร้ถ้อยคำ ก่อนเขินจนต้องเปิดสมุด ใช้ปากกาบังหน้าตัวเองไว้ เจตน์ยิ้มบาง ๆ เหลือบตามองนิ้วมือเธอที่สั่นเล็กน้อย
“วันก่อน… ขอบใจนะ เรื่องที่แชร์ร่ม” เขาเริ่มบทสนทนาอีกครั้งเบา ๆ
“แค่ร่มเอง…”
ทั้งสองไม่รู้ว่าการแลกเปลี่ยนเล็กน้อยนี้ยิ่งขุดลึกให้ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้น วีณารู้ตัวว่าเริ่มอยากฟังเสียงเจตน์บ่อยขึ้น — ทั้งที่ไม่เคยสนใจใครก่อน
เวลาผ่านไปหลายเดือน ทั้งคู่ต้องจับคู่ทำโปรเจ็กต์ ภาพถ่ายกับบทสัมภาษณ์ หัวข้อ “ชีวิตที่เราไม่รู้จัก” วีณานึกไม่ออกว่าจะเลือกใครสัมภาษณ์ เจตน์เลยเสนอ “งั้นคุยกับลุงปรีชา เจ้าของร้านถ่ายเอกสารหลังคณะดีมั้ย เขามีเรื่องราวแนว ๆ นี้”
“เอาสิ แต่…อย่าถ่ายฉันนะ” วีณาเสริม
“กลัวกล้องเหรอ”
“เปล่า…แค่ไม่ชอบรูปตัวเอง” เธอยิ้ม เจื่อน ๆ
ตลอดกระบวนการต่างคนต่างเผยตัวตนทีละน้อย เจตน์กลายเป็นเพื่อนเรียบง่ายที่วีณาไว้ใจ เธอรู้ว่าเขามีน้องต้องดูแล ฐานะครอบครัวเรียบ ๆ มีฝันอยากเป็นช่างภาพอิสระ แต่ติดที่ครอบครัวคาดหวังให้สอบราชการ มันเป็นความเปราะบางแบบชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
และเมื่อวีณาละสายตาลงในคืนหนึ่งกลางร้านข้าวต้ม เธอกล้าพูดถึงอดีตลางร้ายที่ครอบครัวเธอล้มละลาย บ้านแตก ต้องมาเรียนด้วยทุนจนถูกมองเป็น “เด็กทุนไม่มีตัวตน” มีตำหนิในใจลึก ๆ ว่าเธอไม่คู่ควรกับใคร
“ใครมันจะไปสมบูรณ์ได้ตลอดวะ” เจตน์ว่า พลางง่วนยำกุ้งแห้งบนจาน “เราก็เปราะ ๆ กันทั้งนั้นแหละมั้ง” เสียงเขาหวิว ๆ มีอะไรซ่อนอยู่
“แต่บางทีคนก็ชอบตัดสินง่าย ๆ”
ต่างคนต่างนิ่ง แววตามีรอยลึกที่สะสมจากวันวาน เจตน์ยิ้มบาง ๆ ส่งถ้วยน้ำให้เธอ “เวลาฝนตกหนัก ต้นหญ้าก็โงหัวขึ้นได้นะ มันต้องมีวันแบบนั้นกับเราบ้างแหละ”
บรรยากาศระหว่างทั้งสองเริ่มคลี่คลายจนกลายเป็นความอบอุ่นในความเงียบ ไม่รีบร้อน แต่แน่นในความหมาย
เมื่อโปรเจ็กต์ใกล้จบ ทั้งคู่เริ่มใช้เวลาห่างกัน วีณาต้องสอบเยอะ เจตน์ไปรับงานพิเศษถ่ายรูปรับปริญญาเพื่อหาเงินให้บ้าน ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าชวนกันออกไปไหนนัก เกรงใจกันเอง ความเงียบและระยะห่างเริ่มต้นขึ้นเจือความค้างคา
จนวันหนึ่ง วีณาเห็นเจตน์โพสต์ภาพถ่ายตัวเองกับเพื่อนสาวในมหาวิทยาลัยบนโซเชียล เธอเหมือนถูกอะไรบางอย่างกรีดในอก ประโยคสั้น ๆ จากข้อความใต้ภาพ “คนสำคัญในวันที่เหนื่อย” ทำให้วีณาเริ่มตีความผิดว่าตัวเอง ‘ไม่ใช่’
เธอตัดสินใจถอนตัวจากการคุยกับเจตน์ด้วยการไม่ตอบแชท ไม่รับโทรศัพท์ หลีกเลี่ยงการเจอหน้าโดยเด็ดขาด
เจตน์พยายามตาม วีณาเดินหนี เขางง สับสน ไม่เข้าใจ เจ็บแต่ต้องเก็บปากเงียบ “มีอะไรทำไมไม่พูดวะ”
“มันไม่มีอะไร” วีณาหลบตา ตอบห้วน เย็นชาจนน้ำเสียงสั่น เจตน์จ้องเธอนาน ก่อนถอนหายใจ
“โอเค… ถ้ามันไม่มีอะไร ก็คงไม่ต้องพูดกันแล้ว”
หลังจากนั้นความเย็นชาก่อตัวเป็นระยะทาง วีณาไม่รู้จะกลับไปหายังไง เธอมองรูปโครงการจบที่เคยถ่ายกับเจตน์ทีละแผ่น เห็นร่องรอยรอยยิ้มในวันเก่า แล้วร้องไห้อย่างไม่รู้ตัว
หลายสัปดาห์ผ่านไป วีณามัวแต่หมกตัวอ่านหนังสือในห้องสมุด ไม่สนใจอะไรอีก เธอรู้สึกเหมือนชีวิตติดกับบางอย่าง เธอกลัว — กลัวถูกปฏิเสธ กลัวรัก กลัวว่าตัวเองไม่มีค่าพอ
ค่ำวันหนึ่งหลังสอบเสร็จ เจตน์มาเจอเธอนั่งอยู่ลำพังใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ในมหาวิทยาลัย ดอกไม้ร่วงหล่นปกคลุมพื้นเจิ่งน้ำ เขาเดินมาเงียบ ๆ หย่อนตัวลงข้าง ๆ
“เลิกหนีได้ยัง”
วีณาเงียบ
“ถ้ามีอะไรในใจ ก็บอก…เผื่อเราช่วยปลดล็อกอะไรได้”
เธอเหยียดมุมปากนิด ๆ “เราคิดว่า… เรื่องมันจบไปแล้ว เราต่างกันมาก ทั้งฐานะ ทั้งทุกอย่าง”
เจตน์นิ่ง มองดูสีหน้าวีณาแล้วพูดเสียงต่ำ “เราจน แต่ยังไงก็อยากทำเองได้ ทุกอย่างที่ชีวิตให้มา เราต้องเลือกเอง”
“แล้วเรื่องในรูป…”
“นั่นเพื่อน มันเศร้าไง เลยถ่ายไว้ ให้กำลังใจมัน แต่ไม่ได้ชอบ…”
วีณาชะงัก ของเหลวในตาเจือรินแวว “งั้นที่เราหนี…มันโง่ป่ะ”
เขาส่ายหน้า “คนเรากลัวได้ เข้าใจ แต่เรายังอยู่ตรงนี้ไง ถึงจะมีใครเดินผ่านเข้ามา ยังไง…เราก็ยังอยู่”
อึดใจนั้น ความเงียบกินเวลานาน วีณาหลุบตา สองมือเกร็งบนตัก ทุกสิ่งในอดีตค่อยละลายดั่งน้ำฝน
“ยังกลัวอยู่มั้ย”
“กลัวอยู่…แล้วนายล่ะ”
“กลัว…แต่จะลองอยู่”
สายลมเย็นผ่านเงาไม้ พวกเขานั่งข้างกันเนิ่นนาน ไม่จำเป็นต้องรีบตอบหัวใจตัวเอง แม้ความรักนี้ไม่สมบูรณ์ ไม่หวือหวา แต่มันสุกงอมผ่านรอยแผล ผ่านการรอคอย และการให้อภัย
ในคืนถัดมา ฟ้าบนหลังคาตึกเรียนปลอดฝน ดาวแข่งกันส่องแสง วีณายืนคู่เจตน์ที่ริมหน้าต่าง ต่างคนต่างหัวเราะเบา ๆ กับเรื่องเคยผ่าน เจตน์ยื่นกล้องให้วีณาถ่ายดู เธอหัวเราะจนตาหยี ภาพแรกปรากฏ ดาวในคืนเดียวกันที่แม้แต่ความกลัวก็ยังกลอกตามองแล้วยอมแพ้ต่อหัวใจ
พวกเขาไม่เอ่ยคำว่ารัก ไม่มอบคำสัญญา ไม่ต้องรีบจูบ… แค่จับมือกันไว้ ในวันที่กล้าพอจะอยู่ด้วยกัน ภายใต้ดาวเท่ากันในคืนเดียวกัน
