แสงสีขาวจากหลอดไฟบนเพดานสถานีอวกาศอัลมาน่ากระพริบเบา ๆ ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่กระพือไกลในฮอลล์หลัก ซามีนาเดินพลางเขี่ยสายตาไปยังจอคอนโซล กระเป๋าขนาดเล็กคล้องไหล่แนบอก เธอหยุดนิ่ง สูดหายใจลึก กลิ่นโลหะปะปนฝุ่นละอองจาง ๆ เธอพยายามไม่คิดถึงห้องขังแห่งนั้น ไม่คิดถึงดวงตาคู่นั้นที่จากไปก่อนวันขึ้นยาน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ซามีนา—เสียงอะไรน่ะ” เสียงของกาย ลูกเรือผู้มีรอยยิ้มติดหน้าตลอดเวลา เล็ดลอดออกมาจากทางเดินแคบ ๆ
ซามีนาชะงักหันไปทางต้นเสียง “อะไร? ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น” เธอตอบเสียงเรียบ พลางหลบสายตาไปที่หน้าต่าง มองเห็นดาวเคราะห์ก๊าซสีฟ้าลอยห่างออกไป
กายเดินเข้ามาข้าง ๆ มือหยิบเครื่องมือในกระเป๋าเสื้อ เขาเงียบไปครู่—เหมือนจับสังเกตบางอย่างในอากาศ—ก่อนจะแกล้งหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อน “อย่าเครียดเลยนะ ยังเหลือชาเขียวซองสุดท้ายอยู่นั่นไหม? เธอไม่ควรเก็บไว้นานเกินไปนัก”
เธอเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบโต้ กายทำท่าจะพูดต่อแต่หยุด สายตาเหลือบมองไปทางล็อกเกอร์ที่ปิดไม่สนิท เสียงลมหายใจของทั้งสองลอยวนในห้องแคบ ซามีนาเอื้อมหยิบแผงจอแล้วพิมพ์อะไรบางอย่างนิ่ง ๆ
ขณะนั้นเอง เสียงคลื่นรบกวนแปลกประหลาดแทรกเข้ามาในลำโพง สะดุดจังหวะการเคลื่อนไหวทุกคนในห้อง “ศูนย์ควบคุมรับทราบ สถานีอัลมาน่า โปรดระบุรหัส” เสียงใครบางคนต่ำ ๆ ดังก้องออกมาจากอีกฟากหนึ่งของจักรวาล
คลาร่า หัวหน้าฝ่ายวิศวกรวิ่งเข้ามา ผมดำสั้นยุ่งเหยิง “ใครเอาสัญญาณรับเข้า!” เธอกระแทกเสียง ทุกคนมองหน้าเหมือนหาคำตอบไม่ได้
ซามีนานิ่งไป เสียงนั้นไม่ใช่ของคนบนโลก เสียงนั้น—เหมือนเสียงใครสักคนที่เธอเคยได้ยินตอนเด็ก เสียงแผ่วแทรกอดีตเข้ามา กายสบตาเธอแต่ไม่ถามต่อ
สุดาทิพย์ นักสำรวจหญิงวัยกลางคน เดินมาถึงท่าจ้องมองจอภาพเดินวนรอบด้า “ทีมเราไม่ได้แจ้งขอเชื่อมสัญญาณใด ๆ นะ ซามีนา เธอแน่ใจหรือเปล่าว่ามันเป็นเพียงสัญญาณรบกวน?”
ซามีนากดปุ่มตัดสาย ทุกอย่างเงียบลงทันใด เสียงหัวใจเธอเต้นอื้ออึงอย่างควบคุมไม่ได้
ห้องนิ่งจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ กายแกล้งถอนหายใจเสียงดัง คลาร่าหันไปจ้อง “คืนนี้เราจะเฝ้าสัญญาณ แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร อย่าให้ใครอยู่ตามลำพังเป็นอันขาด”
กายหัวเราะเบา ๆ “ฉันโอเคกับการอยู่คนเดียว—”
คลาร่าแทรกทันที “คืนก่อนนายฝันร้ายจนสะดุ้งร้องลั่นห้องนู่น ใครจะไว้ใจ!”
กายทำท่าตลกเล็กน้อย แต่สายตาเหมือนซ่อนอะไรไว้
ซามีนาเดินออกไปเงียบ ๆ แตะประตูสไลด์ เหลียวกลับมามองล็อบบี้ ทุกอย่างราวกับเวลาหยุดเดิน ชั่วขณะ ภาพในอดีตผุดวาบ—เด็กหญิงกับผู้หญิงคนหนึ่งยืนโบกมือลาใต้ท้องฟ้ามืดดำ ว่างเปล่า คลื่นเสียงซ้อนทับกับดวงตาเศร้า ๆ ที่จำได้แต่ไม่กล้าหยิบมาใกล้
ซามีนาย่องไปนั่งริมกระจกส่องท้องฟ้า สัมผัสความเย็นเหน็บจากแก้วเงียบ ๆ หลับตา เสียงในหัวซ่อนลึก “เธอหนีอะไรไม่ได้หรอก” เสียงนั้นเตือนเบา ๆ
คืนนั้น ทั้งสี่คนเฝ้าดูจอภาพ พลัดเปลี่ยนเวร เสียงปริศนาเงียบไปพักใหญ่จนเกือบเชื่อว่าคงเป็นแค่ไฟฟ้ารบกวน กายง่วงจนหัวพิงโต๊ะ คลาร่ายืนเท้าเอว ขณะที่ซามีนาแอบจ้องข้อมูลในจอเล็ก ๆ ลอบบันทึกค่าความถี่ของสัญญาณเอาไว้ สุดาทิพย์นั่งนิ่งดั่งประติมากรรม เย็นชาเหมือนมีลมหายใจของใครสักคนวนเวียนอยู่ที่นี่นานแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น สัญญาณนั้นดังอีก คลื่นเสียงวนซ้ำเดิม ประโยคไม่สมบูรณ์ เหมือนคนใช้ภาษาผิด ๆ เสียงกระทบกันของโลหะดัง “อย่าไป—อย่าปล่อยให้เธอหลบ หุบเขา…ดาว…”
คลาร่าสบถในลำคอ รีบเคาะคีย์ หันไปมองกายและสุดาทิพย์ “เราต้องตามสายนี้ไปต้นทาง—ถ้ามันเรียกหาเรา ก็อย่าให้ใครต้องหลงเหลือไว้เป็นอดีตอีก”
กายนิ่ง ไม่กล้าพูดอะไร ซามีนาหลุบตา ท่าทางเหมือนกำลังต่อสู้กับเงาในใจตนเอง
ซามีนาลังเล แต่สายตาที่คลาร่ามองมานั้นเข้มแข็ง ราวกับไม่ได้ถามแต่บังคับให้ร่วมเดินไปด้วย เสียงในหัวเงียบนิ่งจนได้ยินแต่การเต้นของหัวใจ
ทั้งสี่ลงไปยังเก็บของ ยานลูกเล็กพร้อมถูกถอดออกจากสถานี กายพูดคุยเบา ๆ ระหว่างใส่ชุดอวกาศ “ถ้าเราต้องพลัดกันระหว่างทาง นายจะเลือกอยู่กับใคร ซามีนา?”
เธอไม่ตอบ เพียงยิ้มเศร้าแล้วหยิบเสื้อกันหนาวสีขาวขึ้นมา ลูบเบา ๆ ก่อนใส่ คำว่า ‘จากลา’ ซ่อนอยู่ในเนื้อผ้า ทุกคนแยกย้ายเตรียมตัว สุดาทิพย์เอ่ยช้า ๆ “เราทุกคนเคยหนีอดีต…แต่เจอที่ใหม่แล้วอย่าปล่อยให้มันไล่ทันตัวอีก”
เสียงประตูยานลูกปิดลง ทุกคนประจำที่ คลาร่าขับพายานออก รอยยิ้มจาง ๆ ของกายจางหาย เหลือเพียงดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม เสียงระบบนำทางดังกลบทุกอย่าง “ป้อนรหัสสัญญาณ”
ซามีนาพิมพ์ค่าตัวเลขที่จดไว้อย่างไม่แน่ใจ ทุกครั้งที่สัมผัสจอเหมือนสัมผัสบาดแผลลึกในใจ—เธอกลัว กลัวว่าจะพบใครบางคน หรือกลัวว่าจะไม่พบใครเลย
คลาร่าเงียบ มองไปนอกหน้าต่าง “ถ้าปลายทางคือกับดัก…เราจะต้องกล้าพอจะปล่อยบางอย่างไว้เบื้องหลัง”
เสียงคลื่นสัญญาณดังแรงขึ้น ดึงยานเข้าสู่การสั่นสะเทือนฉับพลัน ทุกคนจับเบาะแน่น เชือกนิรภัยรัดลำตัว กายตะโกนฝ่าวงสัญญาณ “เราจะถูกดูดเข้าไปจริง ๆ หรือเนี่ย! ซามีนา—ใจเย็น ๆ!”
ยานทั้งลำปะทะกับแรงดึงมหาศาลแว็บหนึ่ง แต่แล้วทุกอย่างก็เงียบลง ราวกับตกลงมายังอีกฟากฝั่งของความจริง
เบื้องหน้าคือทุ่งร้างเวิ้งว้างบนดาวเคราะห์ไร้เครื่องหมายชีวิต สีเทาอมฟ้าปกคลุมไปด้วยหมอกหนา สุดาทิพย์กะพริบตา ถามเสียงกลัวแต่พยายามกลบเกลื่อน “เงียบชะมัด — ถ้ามันเป็นกับดัก ฉันจะโกรธมากนะ”
ซามีนามองออกไป มุมปากแข็งกระด้าง “ที่นี่…เหมือนกับความฝันฉันตอนเด็ก ถ้าสัญญาณนั้นเริ่มจากที่นี่…”
คลาร่าไม่รอช้า หยิบเครื่องสแกนสารพัดใช้งาน ทุกคนเดินจับกลุ่มฝ่าหมอกออกมา ท่ามกลางเงียบสงัด เสียงฝีเท้าสะท้อนเหมือนเสียงวิญญาณเดินวนในหุบเขา
แล้วพวกเขาก็พบกับซากโบราณวัตถุ รูปร่างคล้ายเครื่องส่งสัญญาณขนาดใหญ่แต่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตผสมกับโลหะ สนิมสีเขียวเคลือบผิว กระจกแตกร้าวออก ซามีนาเดินเข้าไปใกล้ สัมผัสกับเมทัลเย็นเยียบ ภาพบางอย่างซ้อนเข้ามาในหัว—หญิงชราคนหนึ่งร้องเรียกชื่อเธอ และโอบกอดด้วยเสียงกระซิบว่า “ลูกไม่เคยหายไปจริง ๆ”
กายลังเล ก้าวถอยหลังเล็กน้อย “เราจะเปิดมันจริงเหรอ นี่อาจเป็นที่มาของ…”
คลาร่าไม่ลังเล เธอกดปุ่มบนเครื่อง ภาพแสงไฟกะพริบตรงหน้าทำให้ทุกคนผงะ ถ้อยคำประหลาดแทรกผ่านอากาศ “เราคือ—อดีต เราคือ—ความทรงจำ…”
ซามีนานิ่ง น้ำตาคลอเบ้า มือสั่นจ้องไปที่กล่องไฟ ฉับพลันความทรงจำก็ไหลบ่า เธอมองเห็นวันเก่า ๆ วันที่ยืนข้างแม่ วันนั้นที่เธอไม่ทันได้ขอโทษ วันที่ไม่มีเวลาพูดลา
สุดาทิพย์พูดเบา ๆ “บางที…สิ่งเดียวที่เราต้องการจากจักรวาล คือคำตอบว่าเราจากมาหรือเราเหลืออยู่”
สถานีส่งสัญญาณค่อย ๆ ชำรุดลง เหลือแต่ความเงียบ กายเดินมากุมมือซามีนา ส่งยิ้มเศร้า “กลับบ้านกันเถอะ”
ทุกคนเดินกลับยานลูก ทิ้งเครื่องส่งสัญญาณไว้ข้างหลัง—ทุกคนแบกอดีตของตัวเองแต่เบากว่าเดิม
ตลอดทางกลับอัลมาน่า ไม่มีเสียงประหลาดอีก ซามีนานั่งริมหน้าต่าง ยิ้มเศร้า ๆ ไปที่ภาพดวงดาว เธอรู้แล้วว่าเสียงที่ไล่ล่าเธอมาตลอดไม่ใช่สิ่งมีชีวิตใด—แต่คือเงาในใจเธอเอง
ที่สถานีอัลมาน่า คลาร่าเดินมาตบบ่าทุกคน “เราอาจยังหนีอดีตไม่ได้ทั้งหมด…แต่เราก็เดินต่อได้แล้ว” เสียงหัวเราะแผ่วเบาหวนกลับมาในฮอลล์เป็นครั้งแรก ทุกคนแยกย้ายไปยังห้องตนเอง—และในที่สุด ซามีนาก็เขียนจดหมายฉบับใหม่ถึงแม่ เขียนอย่างเงียบ ๆ ใต้แสงดาว สัญญากับจักรวาลว่าจะกล้ารัก กล้าอภัยให้ตนเองอย่างที่ไม่เคยมาก่อน
