เช้าวันอาทิตย์ ฟ้าที่กรุ่นด้วยหมอกเบาบางเปลี่ยนเหล่าสีเขียวของป่าให้ซีดจาง บ้านไม้กระทัดรัดริมหน้าผาเงียบงัน โขดหินเย็นใต้ปลายเท้าขุน หนุ่มวัย 20 ปี เสียงป้าเล็กกำลังตำข้าวดังไกล ๆ ขุนสูดลมหายใจลึกก่อนเดินลงบันไดไม้หน้าบ้าน แล้วกำลังจะก้าวไปที่สวนเล็ก ๆ ใกล้ริมหน้าผา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงสนทนาแผ่วเบาจากในบ้านทำให้เขาชะงัก “วันนี้จะมีคนแปลกหน้ามาเหรอ” ป้าเล็กร้องบอกกับแม่ขุน ขุนทำทีไม่ได้ยิน ชายหนุ่มหันหลังมองยอดดอยฟากฟ้าซึ่งหมอกคลอเคลียยอดไม้ราวกับมีมือใดเก็บทักทาย โลกของขุนไม่มีที่พึ่งพา ไม่มีที่ใดอบอุ่นตั้งแต่วันที่พ่อจากไป ทิ้งช่องว่างที่แม่เติมไม่เต็ม
กลิ่นหมอกผสมกลิ่นดินเปียก ขุนเดินพร่ำคิดเรื่องเงินที่จะต้องส่งให้แม่ เขายื่นหน้าดูริมหน้าผา เสียงน้ำกระทบหินลอยมาเป็นระยะ ถนนดินแดงด้านล่างมีเพียงรอยเท้าเด็ก ๆ ซ้อนทับรอยล้อจักรยานคันเก่า ทุกอย่างดูซ้ำซาก น่าเบื่อและไร้ความหมายสำหรับขุน
ขึ้นไปอีกนิดเป็นทางเลียบเชิงดอยสู่ทะเลสาบเก่า เล่ากันว่ามีวิญญาณในเงาน้ำ แต่ขุนไม่เคยเชื่อ เรื่องพวกนี้เขาทิ้งไว้ข้างหลังเหมือนรองเท้าขาดที่เบื่อบูรณะ
ขุนเอามือล้วงกระเป๋า ก้อนหินเล็ก ๆ เย็นเฉียบที่เขาหยิบมาแต่เช้าราวกับเป็นเครื่องรางไร้ค่า เสียงฝีเท้าอีกคู่ โดยไม่รู้ตัว หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ริมทะเลสาบ ผมยาวธรรมชาติ สวมเสื้อหนาวหนาแต่หน้าตาไม่คุ้นตา เธอยืนนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของภูเขา จ้องเงาน้ำราวกับฟังเสียงของมัน
ขุนลังเลจะทัก เขาล้วนเคยชินกับการหลีกหนีไม่พูดคุยกับคนใหม่ ๆ สุดท้ายเขาโยนหินลงไปในน้ำ เสียงกระทบผิวน้ำทำให้หญิงสาวหันมาสบตา คลื่นความเงียบทอดยาว ท่ามกลางหมอกและกลิ่นหญ้าเปียก
“ชื่อขุน” เขาปรายตามองยังไม่กล้าสบตานาน “เธอมาทำอะไรตรงนี้”
หญิงสาวยิ้มอ่อน ผิวขาวอมชมพู “ฉันชื่อจันทร์ มารอใครบางคน” เสียงเธอนุ่มราวกับลมฟ้าก่อนพายุ
ขุนงุนงง – รอ? “รอใคร” เขาถามเบา ๆ ขณะจับก้อนหินอีกก้อนในมือ
“บางคนที่เคยลืมตัวเองไว้ที่นี่” จันทร์หันกลับมามองเงาน้ำอีกครั้ง ดวงตาเธอส่องสะท้อนบางอย่างเกินวัย รอยสั่นไหวในเสียงของเธอทิ้งปริศนาไว้กลางหมอก
คืนแรกที่ขุนกลับสู่บ้าน เสียงลมเสียดผนังไม้เหมือนเสียงกระซิบ ตาแม่ทอดมองขุนอย่างรู้ทันแม้ไม่ได้เอ่ยปาก “มีอะไรหรือเปล่าขุน”
ขุนหยิบผ้าห่มคลุมบ่า ไม่ตอบ มองเงาตัวเองบนฝาผนังห้องอย่างชาชิน แม่เดินเข้ามาใกล้ ขุนเมินหน้าหนี “ผมแค่เหนื่อย” เขาพูดเบา ๆ
แม่ลูบไหล่ “ต่อให้ภูเขาสูงแค่ไหน ใจคนปีนไม่ถึง ถ้าไม่ยอมขอใครช่วย”
ขุนกลอกตา เขาไม่เชื่อ แต่กลิ่นน้ำมันยูคาลิปตัสจากมือแม่ทำให้รู้ว่าตัวเองคิดถึงอ้อมกอดนั้นมากกว่าที่กล้ายอมรับ
คืนนั้นขุนออกมาหน้าบ้าน มองดาวเต็มฟ้า เงาตัวเองทอดยาวบนพื้นหิน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่ว ๆ มาจากทางทะเลสาบ ลมเย็นวูบหนึ่งลูบไหล่เขา
ณ ทะเลสาบ เงาน้ำดำสนิทในคืนไร้พระจันทร์ ทั้งหมู่บ้านเงียบงัน ขุนยืนมองผิวน้ำ เห็นแสงวับแวมของเงาจันทร์และใบหน้าประหลาดในเงาสะท้อนที่ไม่ใช่ใบหน้าของเขาเอง ความเย็นเยียบไหลผ่านตัว ร่างจันทร์นั่งกอดเข่าอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ไม่กลัวเหรอ” ขุนถามข้ามน้ำ
“ฉันกลัวตลอดชีวิต แต่ตอนนี้ไม่เหลืออะไรจะเสีย” จันทร์ตอบ ทอดตายาวไกล แสงจันทร์ริ้วบนเปลือกตาเธอ
ขุนก้าวถอย หัวใจเต้นแรง มือกำก้อนหินแน่น – เขาคิดไปเองหรือเปล่า ว่าเงาของจันทร์บนผิวน้ำนั้นเคลื่อนไหวช้ากว่าตัวจริง?
รุ่งเช้าในหมู่บ้าน ป้าเล็กและคนในชุมชนรวมตัวกันพูดถึงข่าวลือเรื่องหญิงสาวปริศนา ขุนเดินผ่านอย่างไม่แยแส แต่แววตาคนแก่สาวึงวาบด้วยความระแวง “อาถรรพ์เงาชนเงา ทะเลสาบนั้นใครแตะต้องมากเกินมักมีอันเป็นไป” ป้าเล็กกระซิบให้แม่ขุนฟัง
ขุนเห็นสายตาเหยียดจากคนในหมู่บ้าน เขาอดจะเงยมองจันทร์ในตอนกลางวัน หญิงสาวคนนั้นเดินผ่านไร่ชา ชาวบ้านบางคนแสร้งไม่เห็น บางคนปิดประตูใส่หน้าเธอ แววตาจันทร์ยังสงบ “คนที่นี่กลัวอะไรกัน” ขุนถามครั้งหนึ่งเมื่อเจอเธอคนเดียวริมไร่ชา
เธอยิ้มบาง “คนกลัวในสิ่งที่ไม่เข้าใจมากที่สุด”
ความเงียบโรยแทรก ขุนอยากจะบอกว่าตัวเองไม่ได้กลัวอะไรเลย แต่ในใจกลับสั่นสะเทือน เขากำลังเปราะบางในแบบที่ไม่ชิน ร่างกายเขาชาไปทั้งข้าง เหมือนมีบางอย่างจมอยู่ในเงาน้ำและหัวใจพร้อมกัน
เย็นวันต่อมา ขุนเห็นเด็กหญิงสองคนหยอกล้อริมทะเลสาบ ขณะเดียวกันเงาของพวกเธอในน้ำกลับยืดยาวผิดธรรมชาติ จันทร์เดินเข้ามาข้าง ๆ “เคยเห็นเงาตัวเองแล้วหวาดกลัวไหม”
ขุนส่ายหัว “ไม่ ไม่เคย – ผมไม่เชื่อว่ามันจะทำอะไรเราได้หรอก”
จันทร์ขำเบา ๆ ก้มหน้า “ฉันเคยกลัวเงาตัวเอง เพราะมันซ่อนอะไรไว้เยอะกว่าที่คิด”
ขุนมองจันทร์อย่างไม่เข้าใจ แต่อะไรบางอย่างในดวงตาเธอเหมือนรู้จักขุนดีเกินไป
คืนต่อมา ขุนหลับฝันถึงเงาของตัวเองไล่ตามในหมอกที่ไม่มีปลายทาง เมื่อตื่นมา เหงื่อโชกตัว หัวใจเต้นแรง ภาพจันทร์ยังวนเวียนในหัว
เช้าวันนั้น ชาวบ้านบางคนเริ่มบอกว่ามีเสียงประหลาดดังจากทะเลสาบ หมาเห่ากลางดึก ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ขุนยังดื้อดึงไปทุกวัน พบจันทร์ยืนอยู่เสมอ
ขุนถาม “ทำไมไม่ไปจากที่นี่ ถ้าคนที่นี่ไม่ชอบหน้าคุณ”
จันทร์ยิ้ม ด้วยนัยน์ตาความเศร้าลึก “ฉันต้องรอ บางอย่างที่เป็นของฉัน ถึงจะไปได้”
ขุนอดใจไม่ไหว “รออะไร รอใครกันแน่”
จันทร์หลบตา เงียบไปนาน ก่อนเอ่ยแผ่วเบา “รอวันที่เงาของฉันไม่ผูกติดกับอดีตอีกต่อไป”
วันหนึ่ง เย็นย่ำทางหมู่บ้านมีคนหาย เด็กชายเพื่อนรุ่นน้องของขุนชื่อโยธา ครอบครัวออกตามหาวุ่นวาย แม่ขุนถามขุนว่าเห็นโยธาครั้งสุดท้ายเมื่อไร ขุนส่ายหน้า แต่ในใจนึกถึงเงาเพื่อนตัวเองซ้อนในเงาน้ำ
คืนวันเดียวกัน ขุนไปทะเลสาบ เจอจันทร์น้ำตาคลอ เธอเอ่ยเสียงสั่น “ถ้าเงาคนที่หายไปยังอยู่ในน้ำ เขาจะกลับมาไม่ได้”
ขุนใจสั่น “คุณ…” เขาเอื้อมมือจะจับแขนเธอ แต่สัมผัสว่างเปล่า – ผิวของเธอเย็นเฉียบ
ขุนเริ่มสงสัยว่าจันทร์เป็นอะไรกันแน่ เขาเดินกลับบ้าน เงียบบนเตียง นอนไม่หลับ ภาพแววตาจันทร์กับรอยยิ้มคล้ายร้องไห้ไม่จางหาย
เช้าตรู่ขุนเห็นบ้านจันทร์ที่เชิงเขาปิดประตูเงียบ สนามหญ้ามีรอยเท้าแปลก ๆ เหมือนคนเดินวนไปมา แม่ขุนเตรียมของจะไปสวดขอพรที่ศาลวัด ชาวบ้านบางคนพูดเสียงต่ำว่าทะเลสาบต้องการคนสังเวย
คืนนั้นขุนรีบไปหาเงาที่ทะเลสาบ เขาเห็นเงาตัวเองไหววูบบนผิวน้ำ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงโยธาร้องเรียกแต่จับต้องไม่ได้ จันทร์สวมเสื้อสีขาวนั่งอยู่ท่ามกลางหมอก เธอกระซิบบอกขุนว่า “ถ้ากล้าส่องเงาของตนจนใจแตกละเอียด บางทีจะเจอความจริง”
ขุนลังเลแต่ตัดสินใจนั่งลงมองเงาตัวเองในน้ำ สายตาเขาพบความกลัว ความเศร้า อดีตที่เขาไม่อยากนึกถึง – เขานึกถึงวันที่ผลักพ่อออกจากใจตัวเองในคืนสุดท้ายก่อนจาก
ขุนร้องไห้ เงาของเขากลายเป็นภาพเด็กน้อยในคืนฟ้าฟาด พ่อยืนอยู่ข้าง ๆ ในเงาน้ำพร้อมรอยยิ้มแสนเศร้า ขุนเอื้อมมือแตะผิวน้ำ น้ำเย็นจัดเหนือคาด เขาเอ่ยเบา ๆ ว่า “ผมขอโทษ”
ทันใดนั้น คลื่นในน้ำไหวแรง เงาทุกเงาลอยหมุนวนในแสงจันทร์ เด็กชายโยธาปรากฏกายขึ้นข้าง ๆ ขุนและเงาของจันทร์จางหายไป เหลือเพียงรอยยิ้มละมุน
ขุนลุกยืน โอบโยธาไว้ เสียงน้ำในทะเลสาบสงบลง หมอกค่อย ๆ เปิดทางสู่รุ่งอรุณใหม่
ขุนมองหาจันทร์ แต่ไม่มีใครเหลือ เขามองลงไปในน้ำ เห็นแต่เงาของตัวเองและเงาของเพื่อน รอยอดีตปะปนในสายตาเหมือนจะบอกว่า – การให้อภัยตนเอง คือการคืนชีวิตให้เงาที่เคยถูกลืม
รุ่งเช้า ขุนเดินกลับบ้านพร้อมโยธา คนในหมู่บ้านออกมาต้อนรับอย่างประหลาดใจ เด็กชายเล่าว่าเขาหลงทาง วิ่งเข้าไปที่ริมน้ำแล้วเหมือนทุกอย่างเวียนวนในหมอก ไม่มีใครสงสัยว่ามีใครอีกคนช่วยโยธากลับมา
ขุนเงยหน้ามองฟ้า รู้สึกว่าหัวใจเบาขึ้น คล้ายการปล่อยวางอดีตได้จริง ๆ ครั้งแรกในชีวิต เขาไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แม้จันทร์จะหายไป – แต่เงาของเธอยังคงอยู่ในใจขุนตราบใดที่มีฟ้าให้สะท้อน
