เสียงนาฬิกาแขวนตีกังวานเจ็ดครั้ง ด้านล่างของหอพักหญิง ‘ราตรี’ ใหญ่สุดของมหาวิทยาลัย เงียงเสียงพูดคุยและหัวเราะคิกคักของนักศึกษากลุ่มหนึ่งลอยแว่วมาจากห้องนั่งเล่นกลาง โดยในกลุ่มนั้นมีอิงฟ้า อร ดาต้า และเจน สี่สาวเพื่อนสนิทกำลังพูดถึงสัมมนาในวันรุ่งขึ้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คืนนี้อย่าลืมเตรียมชีทนะ เดี๋ยวอิงฟ้าจะลืมอีกเหมือนวันก่อน” เจนแซวขำๆ พลางชำเลืองมองถุงขนมในมืออิงฟ้า
“โอ๊ย พูดเป็นเล่น นี่ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว! ไม่ได้นอนดึกเหมือนวันนั้นแน่นอน” อิงฟ้าแกล้งเบ้ปาก หันหาอรที่นั่งเหม่อลอยอยู่ขอบโซฟา “อรโอเคหรือเปล่า เห็นเงียบๆ ไป?”
อรยิ้มน้อยๆ ตอบเบา ๆ “เปล่าหรอก แค่คิดถึงบ้านน่ะ” เสียงอ่อนนั้นคล้ายมีบางอย่างค้างคาในใจสายตาคล้ายจะมีน้ำตา แต่เธอกลับฝืนยิ้มกลบเกลื่อน
ไฟในห้องกระตุกพรึ่บหนึ่ง ก่อนดับวูบลง เสียงกรี๊ดดังขึ้น เจนกับดาต้าโผกอดกันแน่น
“ไฟดับเหรอ” ดาต้าพึมพำ พยายามยืนขึ้นในความมืด พลางเอามือควานหาโทรศัพท์มือถือ มือของเธอสั่นเล็กน้อย
“ทุกคนออกไปหน้าห้องก่อน เราเอาไฟฉายมา” อิงฟ้าเสนออย่างกล้าๆ กลัวๆ พวกเธอรีบเกาะแถวกันเดินออกไปที่โถงกลาง
เด็กสาวคนหนึ่งเดินสวนมา เธอชื่อ ‘เปียโน’ ตาโตเหลือบมองกลุ่มเพื่อน “ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ไหม เหมือนคนร้องไห้ข้างบันได”
เจนขนลุก “อย่าเล่นแบบนี้สิเปียโน!”
อรหน้าเสีย เธอกัดริมฝีปาก แน่นิ่ง ไฟฉายมือถือสองสามกระบอกสั่นไหว สาดแสงไปทางบันได เสียงร้องจากชั้นสองดังมาแผ่วเบา ทุกสายตาเบิกกว้าง
ดาต้าทนไม่ไหว “ไปดูเถอะ ถ้าเป็นใครเจ็บอยู่ก็แย่สิ” กลุ่มสาวรีบเดินตามเสียง ทุกย่างก้าวไปสู่ความมืดทึบ ค่อย ๆ ดีดขึ้นสู่จุดกำเนิดเสียง – ห้อง 208
กลิ่นอับลอยออกจากประตูที่ปิดแง้ม องค์ประกอบในห้องกระจัดกระจาย มีเพียงกระเป๋าสีแดงตกอยู่กับพื้น เปียโนค่อยๆ เอื้อมมือเปิดไฟฉายส่องเข้าไป ทุกคนนิ่งเงียบตะลึงแล้วจ้องสิ่งที่อยู่บนเตียง: โทรศัพท์ที่หน้าจอติดค้าง เปิดรูปที่เห็นใบหน้าหญิงสาวคนหนึ่งน้ำตาคลอ – เมย์
“เมย์ไปไหน?” อิงฟ้าออกปากถาม เหงื่อผุดซึมทั่วฝ่ามือ ความเงียบโรยตัวลงมาแน่นขนัด ทุกคนตะลึงงัน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในมืออร ปลายสายพูดด้วยเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน “ช่วยด้วย…ใครก็ได้…” อรรีบหันจอมาดู แต่ปลายสายตัดไป ไม่มีเบอร์โชว์
อิงฟ้ามองหน้าเพื่อนๆ ใจตุ้มๆ ต่อมๆ “เราออกไปหากันดีกว่า เดี๋ยวฉันกับอรไปที่สวนหลังหอ เจนกับดาต้าช่วยดูในห้องน้ำทุกชั้น ใครเจออะไรโทรบอกได้เลย”
กลุ่มแบ่งงานทันควัน เสียงฝนปรอยนอกหน้าต่าง (แต่ไม่ใช่ต้นเรื่อง – เป็นฉากที่สอง) เคล้าเสียงลมเย็น อิงฟ้ากับอรเดินออกหลังหอพัก ในมืออิงฟ้ากำผ้าพันคอแน่นกว่าปกติ ดวงตาอรหลุบต่ำ ไม่กล้าสบตาใคร
“เมื่อกี้ปลายสาย…เหมือนเมย์จริงๆใช่มั้ย” อรพูดเบาๆ ในความมืด เสียงเต็มไปด้วยความกลัว
“อร…ถ้ามีอะไรก็พูดนะ ฉันรู้ว่าเธอกับเมย์เคยขัดแย้งกัน เธอ—” อิงฟ้าพูดยังไม่ทันจบ อรกระชากแขนเพื่อน “เงียบ! ได้ยินมั้ย?!”
เสียงกรอบแกรบพลันดังริมรั้วเพราะแรงลม อรเผลอปล่อยน้ำตาออกมาคลอๆ แม้พยายามปิดปังความรู้สึก
ขณะเดียวกันในห้องน้ำชั้นสาม เจนกับดาต้ารวบรวมความกล้าผลักประตูเข้าไปทีละบาน เสียงสลักประตูดังแกร๊ก ว่างเปล่า—มีเพียงกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดฉุน ๆ ดาต้าสบตาเจนแป๊บหนึ่ง “ถ้าทุกคนพูดความจริงตั้งแต่แรก…มันคงไม่เป็นแบบนี้…”
เจนชะงัก “หมายความว่าไง?”
ดาต้าส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” ความเงียบแปลก ๆ คืบคลานเข้ามาระหว่างพวกเธอ
เสียงมือถือสั่นดัง ดูเหมือนจะมีข้อความจากประกาศมหาวิทยาลัย: “โปรดอยู่ในที่พักอาศัย หอหญิงราตรีปิดปรับปรุงระบบไฟชั่วคราว งดออกนอกพื้นที่”
ไฟสำรองเริ่มติดทีละดวง แสงนวลจางๆ ช่วยคลายบรรยากาศน่ากลัวได้เล็กน้อย เจนถอนหายใจนั่งลงขอบอ่างล้างหน้า
ในขณะที่ทุกคนแยกย้ายหาข้อมูล เมฆดำเริ่มลอยเข้าสู่หัวใจแต่ละคน อิงฟ้ากับอรหันกลับมาที่โถงกลาง พบว่ามีเหล่ารุ่นน้องมุงกันอยู่หน้าห้อง 208
“เจออะไรหรือเปล่า?” อิงฟ้าเอ่ยถาม เสียงรุ่นน้องกระซิบกระซาบ “มีคนเข้าออกห้องนี้บ่อย ๆ เมื่อหลายวันที่แล้ว…แต่ละคืนได้ยินเสียงทะเลาะกัน”
จู่ๆ แม่บ้านสูงวัยเดินผ่านมา ได้ยินบทสนทนา เธอหยุดนิ่งมองกลุ่มสาวนานสองนาน ก่อนพูดเบา ๆ “หอหลังนี้…พึ่งจะมีย้ายเข้าตั้งแต่ต้นเทอมเลยนะ เห็นบอกเมย์เคยมาอยู่ด้วยกันกับอรใช่ไหม”
อรยืนแข็ง ดวงตาสั่นระริก อิงฟ้าสัมผัสถึงแรงตึงเครียดได้ชัดเจน
“เรา…ขอคุยกับอรเป็นการส่วนตัวได้ไหม” อิงฟ้ากระซิบ เจนกับดาต้าหลบสายตา เหมือนรับรู้ว่ามีบางอย่างฝังลึกกว่าที่คิด
อรยิ้มเจื่อนก่อนเดินตามอิงฟ้าเข้ามุมห้อง “ฉันเคยมีเรื่องกับเมย์ เรื่องนั้นมันผิดตั้งแต่แรก…ฉันโกหกทุกคนว่าทุกอย่างโอเค แต่จริง ๆ แล้ว วันนั้นเราทะเลาะกันแรงมาก ฉันผลักเมย์ เมย์ล้ม…แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากนะ…แล้วหลังจากนั้นเธอก็เหมือนเปลี่ยนไป”
อิงฟ้ามองเพื่อน ใบหน้าสะท้อนความกลัวสับสน “อรมันไม่ใช่ความผิดเธอทั้งหมด เธอไม่ได้ตั้งใจ…”
เสียงโทรศัพท์กระตุกดังลั่นอีกครั้ง ข้อความสั้นๆ “ออกมาเจอฉันที่ชั้นสี่ ห้องเก็บของ”
เลือดในกายอรเย็นเฉียบ “เป็นเบอร์เมย์!” เธอรีบก้าวเร็วขึ้น อิงฟ้ารีบตามไปด้วย
ระหว่างทางบันได เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังแผ่วในความมืด ความเงียบอึดอัดแผ่ซ่าน ทุกสองสามก้าวยิ่งดูยาวนาน นอกจากเสียงหายใจถี่ๆ ก็บังเกิดเสียงสั่นเครือ “อิงฟ้า ถ้าเมย์โกรธฉัน—เธอจะ—”
อิงฟ้าจับมืออรแน่น “เราอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น”
เมื่อถึงชั้นสี่ ห้องเก็บของที่ไม่ค่อยมีใครใช้ ปรากฏเงาลางๆ จากไฟตกกระทบ อรใจเต้นโครมคราม เธอยกมือเคาะประตูช้า ๆ
ภายในสลัว มีกลิ่นฝุ่นลอยกระจาย เสียงบางอย่างขยับแว่วๆ อรส่งเสียงสั่น “เมย์…ใช่ไหม…”
ทันใดนั้น ประตูเปิดออก เสื้อคลุมสีดำสยาย พรานเงามืดโผล่มาแทนร่างเมย์เสียงหวีดว่างเปล่ากึกก้องขึ้นในห้อง ก่อนจะหมดสติไปชั่วขณะ
ไฟในตึกสว่างขึ้นอีกนิดหนึ่ง กลุ่มทุกคนรีบวิ่งมารวมกัน ชะเง้อหาอรกับอิงฟ้าด้วยความหวั่นใจ เจนพูดเสียงเคร่ง “เราต้องเล่าความจริง ทุกคนรู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าเล่า”
บรรยากาศตึงเครียด เปียโนพูดเสียงต่ำ “เมย์สารภาพกับฉันว่าเธอเกลียดหอหลังนี้ เธอกลัวความลับอะไรบางอย่างหลุด”
ดาต้ามีสีหน้าครุ่นคิด “ห้อง 208…ตอนฉันเคยแอบเข้าไปเห็นโน้ตปริศนาเขียนว่า ‘ไม่ต้องตามหา’”
ขณะนั้นอรค่อย ๆ ฟื้นขึ้นบนเตียงพยาบาลประจำหอ สายตาเบลอ เธอเห็นร่างเมย์นั่งอยู่ข้างเตียง รอยยิ้มจางปรากฏบนใบหน้า
“อร…เธอไม่ต้องกลัวอีกแล้ว ฉันให้อภัย…แต่ฉันจะไม่กลับมา” เสียงของเมย์แผ่วเบา ก่อนร่างนั้นจะลายหายไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งไว้เพียงผ้าพันคอผืนเดิมกับโน้ตสั้น ๆ วางบนอกอร “ขอบคุณที่กล้ายอมรับความจริง”
เช้าตรู่วันใหม่ ทุกคนกลับมาที่โถงกลาง หลังจากเหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืน ความตึงเครียดลดน้อยลง แต่ยังมีคำถามค้างคา อรยิ้มทั้งน้ำตาขณะเพื่อน ๆ โอบกอดให้กำลังใจ
เสียงนาฬิกาแขวนดังอีกครั้งหนึ่ง แต่คราวนี้ไม่มีเสียงหวีดหวิว มีเพียงแสงแดดส่องลอดม่านบาง ๆ ทุกคนพร้อมเดินหน้า แล้วความกลัวคืนวานก็กลายเป็นเพียงเงาสะท้อนของความผิดพลาดที่ได้เรียนรู้และให้อภัย
