แสงไฟนีออนสีขาวอมฟ้าส่องเหลือบผนังกระเบื้องตรงโถงชั้นหนึ่งของหอต้นกล้า กระเป๋าเป้ใบขนาดกลางตกอยู่ข้างประตูหน้าหอ ไม่มีใครกล้าเดินเก็บจนเสียงตะโกนดังขึ้น — “เฮ้! กุ้ง หายไปไหนวะ?!” คำตะโกนของโน่ นักศึกษาศิลปะปีหนึ่งที่ชอบถ่ายรูป เขาวางกล้องเก่าไว้ข้างตัว สายตาสอดส่ายไปทั่ว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แพรว เพื่อนร่วมห้องกุ้ง เดินลงบันไดมาด้วยใบหน้าซีดเผือด เธอมองกระเป๋าของเพื่อนและยกมือถือขึ้นดู ก่อนเสียงเดียวกันจะถามซ้ำ — “เมื่อคืนเธออกไปหรือเปล่าแพรว?” คำถามของอาย ผู้มีเสียงเข้มแต่สายตาอ่อนโยนประจำชั้นปีหนึ่ง
แพรวพึมพำเบา ๆ ใต้ลมหายใจ “ไม่รู้… กุ้งกลับห้องตั้งแต่สี่ทุ่ม บอกจะวาดภาพให้เสร็จ… แล้วหายไป…”
คืนนั้นในห้องรวมของหอชาย ชั้นสาม ปาล์ม นักศึกษาเอกประติมากรรม นั่งพิงหน้าต่างถือบุหรี่แต่มือสั่น ไท เพื่อนสนิท ปล่อยมุกตลกฝืดเพื่อให้ทุกคนผ่อนคลาย “เออ บางทีเธออาจแปลงกายเป็นสีโปสเตอร์หายเข้ากำแพงแล้วก็ได้” ไม่มีใครขำ
เจ้าหน้าที่หอนอกเวรเดินมาตรวจแต่พอเห็นเด็กนั่งกอดเข่าสลับกันสามสี่คน ก็ถอนหายใจ เลี่ยงไปอีกทาง
ยามค่ำ ฮาวล์ ผู้หญิงผิวเข้มสูงสง่า ออกมายืนหน้าหอด้วยเทียนไขในมือ เธอตะโกนบอกทุกคน “อย่าออกนอกหอคนเดียว ใครเห็นอะไรก่อนกุ้งหายบ้าง” อายส่ายหัว โน่เดินมาใกล้ แววตาค้างคาใจ
คืนนี้ในห้องโถง พวกเขานั่งล้อมวง โต้เถียงที่ไร้คำตอบ ไทเสนอแจ้งตำรวจแต่แพรวน้ำตาคลอ “เดี๋ยวอาจจะกลับมาเองก็ได้” เสียงเงียบในห้องก็หนักแน่นกว่า เสียงลมหายใจถี่ของใครบางคน ปาล์มยกมือปิดหน้า “ฉันเห็นข้างหอเหมือนมีคนยืนเมื่อคืน…แต่คิดว่าตาฝาด” ไม่มีใครพูดต่อ
รุ่งเช้า ทุกคนช่วยกันค้นหาทั้งหอ พื้นสนาม ลานจอดรถ โน่หยิบกล้องมาดูภาพเมื่อคืน ไล่ย้อนดูทีละช็อต ภาพสุดท้ายก่อนกล้องดับคือเงาดำเคลื่อนผ่านหน้าต่างหอหญิง แล้วไฟดับวูบ
กลางวัน อาจารย์แมนนั่งคุยกับเด็กกลุ่มใหญ่ที่โรงอาหาร ถามถึงพฤติกรรมนิสิตที่หายไป ไม่มีใครอยากสบตาอาจารย์ ไทพูดเบา ๆ กับโน่ “ถ้าเรารู้ว่าสัญญาณอินเตอร์เน็ตกุ้งดับตรงไหน อาจจะช่วยหาได้” โน่หน้าเสีย สองคนเดินคุยจนถึงห้อง ICT
เสียงเคาะประตูห้องเลขาฯ หอพัก ดังกังวาน อายเข้าไปเจรจา “ขอดูกล้องวงจรปิดนะครับ กุ้งเป็นเพื่อนพวกผม” เจ้าหน้าที่ทำสีหน้าลำบากใจ “กล้องตรงข้างหอมันเสียมาสามวันแล้ว”
เย็นนั้น แพรวส่องห้องกุ้ง เธอเห็นปกสมุดจดวางอยู่บนโต๊ะพลาสติก อาย หมุนกุญแจกดไหล่ประตูให้ ไทกับฮาวล์ยืนนิ่งตรงทางเดิน เสียงฝีเท้าสะท้อนว่างเปล่าในห้องที่ไม่มีใคร
สมุดบันทึกเปิดค้างหน้า “ฉันกลัวความมืด” ลายมือกุ้งบรรจงขีด “ถ้าฉันหายไป…อย่าโทษตัวเอง”
ไทเหงื่อซึม ปาล์มกระซิบถามฮาวล์ “แกคิดว่า…จะมีคนทำร้ายกุ้งจริง ๆ ไหม” ฮาวล์นิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนตอบช้า ๆ “ถ้าใช่…ก็ต้องหาความจริง”
คืนนั้นในห้องรวม หกคนเถียงกันเสียงสั่น เรื่องบาดแผลในอดีตของกุ้ง ไทหลุดปาก “เธอเคยมีแฟนที่บ้านเก่า เธอร้องไห้บ่อย สองอาทิตย์ก่อนยังทะเลาะกันเสียงดัง” โน่ชะงัก ความเงียบปกคลุมชั่วครู่ ก่อนทุกคนค่อย ๆ แยกย้ายไปห้องตัวเอง
เช้าถัดมา แพรวจมอยู่กับความรู้สึกผิด สารภาพกับอาจารย์แมนว่า ถึงเคยเห็นกุ้งร้องไห้คืนก่อน แต่เลือกไม่พูด ไทเดินมาสมทบ มือแตะไหล่แพรวอย่างลังเล “เราก็ผิดเหมือนกัน ไม่ควรปล่อยให้เธออยู่คนเดียว” แพรวร้องไห้ อายหันไปมองนอกหน้าต่างนิ่ง
กลางวัน อายได้ยินเสียงกระซิบในห้องสมุด เขาเดินไปตามหาต้นกำเนิดเสียง ได้ยินนักศึกษากลุ่มหนึ่งล้อเลียนเรื่องกุ้งหายตัวไป “สงสัยหนีตามแฟนไปแน่ ๆ” อายกำมือแน่น เงียบ
คืนนั้น โน่ตามสืบจากภาพถ่ายของตัวเอง เจอเงามืดประหลาดเดินผ่านกระจกห้องน้ำชั้นสอง มาพร้อมเสียงฝีเท้าแปลก ๆ เขาเหลียวมองรอบ ขณะถ่ายรูป แต่กลับไม่มีอะไรในกล้อง นอกเหนือจากสัญญาณไฟแฟลชสะท้อนบนเงาประตู
กลางคืน อายและฮาวล์เดินตรวจรอบหอแต่เบาะแสยังเป็นศูนย์ อายพูดช้า ๆ “เราไม่ควรปล่อยให้เพื่อนเราหายไปโดยไม่ทำอะไรเลยนะ”
แพรวฝันร้ายตื่นกลางดึก เหงื่อโทรม มือลูบที่นอนว่างข้างตัว เธอนั่งเหม่อ มือสั่น ไม่กล้าหลับตา
วันต่อมา ในห้องประชุมเล็ก ๆ ทั้งกลุ่มนั่งเงียบ เครียดสะสม ฮาวล์ชี้จุดให้นั่งกลางห้อง ถามแต่ละคนตรง ๆ “ใครเห็นอะไรก่อนกุ้งหายใจบ้าง มีใครรู้ความลับอะไรซ่อนอยู่ได้โปรดบอก” ความเงียบหนาวเหน็บสะท้อนในแววตาทุกคน
โน่กัดฟัน ยอมรับว่าตัวเองเคยหลอกให้กุ้งกลัวลองของในห้องเก็บของเมื่อเดือนก่อน เป็นเกมอำที่เลยเถิด “ถ้าเธอรู้สึกแย่ก็ขอโทษที…”
ปาล์มเปิดปากบ้าง “เราทะเลาะกับกุ้งเรื่องโปรเจกต์ เธอเคยถามว่าจะไหวไหม เราสวนกลับแรงไป” เสียงฮาวล์แทรกขึ้น “ทุกคนมีอะไรอย่าเก็บไว้ การเงียบมันอันตราย”
คืนนั้นไทลงมาชั้นล่าง ได้ยินเสียงก๊อกน้ำหยดในห้องน้ำหญิง เขาชะโงกเข้าไปดู ในกระจกเต็มไปด้วยรูปปั้นดูหลอน แขนกำแน่น ไทถอนหายใจหนัก ๆ
วันต่อมา ตำรวจสอบถามกลุ่มเพื่อนทีละคน อายลังเลจะพูดเรื่องเห็นกุ้งนั่งร้องไห้ในลานจอดรถเมื่อคืนก่อนเหตุการณ์ แต่เก็บไว้ในใจ เบื้องหลัง ทุกคนเฝ้าระวังว่าตัวเองจะโดนหรือไม่
ฮาวล์นั่งวาดรูปกุ้งลงโปสการ์ด แจกจ่ายในหอ โน่ถ่ายภาพนั้นเก็บไว้ ปาล์มกับไทขึ้นไปดูห้องเก็บของ พบแว่นสายตาของกุ้งตกใต้ขอบโต๊ะ ไทหยิบขึ้นมา สายตาค้าง “นี่ของกุ้งแน่ ๆ ทำไมเพิ่งเจอ”
กลางคืน ไทเคาะประตูแพรวเบา ๆ ส่งแว่นให้ แพรวหยิบไปน้ำตาไหลทันที “แว่นนี้สำคัญกับเธอมาก เธอใส่ตลอด…” แพรวหมดแรง
อายพูดกับโน่ยามดึก “ฉันรู้สึกแปลกใจที่ทุกคนคุยแต่เรื่องกุ้ง แต่พวกเราเพิ่งกล้ายอมรับความผิดพลาดของตัวเอง” โน่หลบสายตา
รุ่งเช้า เด็กนักศึกษายื่นใบปลิวประกาศหายบนบอร์ดหอพัก ใบหน้ากุ้งยิ้มเงียบ ๆ มองออกมาระหว่างแผ่นกระดาษใหม่สีสด
ไทเก็บสมุดบันทึกกุ้งไว้อก ทุกครั้งที่กลุ่มรวมตัว จะแบ่งข้อความในสมุดให้ทุกคนอ่าน “อย่ากลัวว่าความเศร้าจะทำให้หายไป เพราะถ้าทุกคนยอมรับแสงเงาในตัวเอง มันจะเบาขึ้น”
วันหนึ่งไทเห็นเด็กหญิงคนใหม่เดินผ่านโถงหอ เธอชะงักเมื่อเห็นภาพโปสการ์ดรูปกุ้ง อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฮาวล์เล่าเรื่องให้ฟังด้วยเสียงนิ่ง “เราเรียนรู้ว่าคนบางคนถึงไม่ได้อยู่ด้วย แต่ทิ้งบางอย่างไว้ให้เราเข้าใจตัวเอง”
เวลาเดินต่อไป ใบไม้เปลี่ยนสีในสนาม พวกเขายังถามหากุ้งบ้างในใจ แต่ไม่มีใครหวังเหมือนเดิมอีก ทุกคนเติบโตจากรอยแผลนั้น กล้าเผชิญกับเงาในตัวเอง บางค่ำคืนแสงนีออนในโถงยังสะท้อนเงารวมกลุ่มของเด็กปีหนึ่ง เหมือนหนึ่งในนั้นยังอยู่ครบ
