เสียงเคลื่อนของท้องฟ้าในยามเช้า แสงแดดสีทองอ่อนสาดผ่านผืนน้ำระยิบระยับ เหนือชายฝั่ง เกาะโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งยืนหยัดกลางทะเล เงากรีดกรายผ่านราวกับสายหมอก กลุ่มนักศึกษาห้าคนพร้อมสัมภาระและกล้องวิดีโอยืนเรียงรายอยู่บนโป๊ะหน้าชายฝั่งเกาะ—แต่ละคนสวมอารมณ์แตกต่างกันไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ศิลา นายก็ยังแบกกล้องใบเดิมอีกเหรอ” เสียงของพลอย เอ่ยแซวพร้อมยิ้มขื่น ศิลาพยักหน้า ท่าทางไม่มั่นใจ แต่ฝืนยิ้ม เธอเหล่มองรอบตัว รู้สึกถึงอะไรบางอย่างในอากาศที่แตกต่าง
“ช่างเถอะ เดี๋ยวถึงเวลา เราก็ต้องชนะอยู่ดี พวกนายมั่นใจไหม สารคดีของเราต้องเข้าเส้นชัยแน่นอน” เจ หนุ่มร่างสูง–ผู้มีไฟในตา เอ่ยขึ้นเสียงดัง คราวนี้แมว–เพื่อนร่างเล็กส่ายหัว
“เคยมีใครทำสารคดีบนเกาะนี้มาก่อนเหรอ ไม่รู้สิ ฉันรู้สึก… เอ่อ มันเงียบ ๆ แปลก ๆ ยังไงไม่รู้” แมวพูดเสียงเบาและก้มหน้าหลีกเลี่ยงสายตาของทุกคน
มิน เพื่อนหญิงอีกคนที่นั่งกอดอกเหมือนกำลังหนักใจ “เลิกล้อกันได้หรือยัง ขืนเราสายกว่านี้อีกหน่อย ฟ้าแรง กล้องพังแน่”
เรือแล่นออกจากโป๊ะ สู่แนวคลื่น ตลอดทางแทบไม่มีใครพูด ต่างจมหายไปในความคิด กระทั่งในที่สุดเรือก็มาถึงอ่าวน้ำตื้น เบื้องหน้าเป็นบ้านไม้หลังเก่า ๆ มีเถากุหลาบพันรอบ คละกลิ่นหอมจาง ๆ ผสมด้วยบรรยากาศรกร้างอย่างประหลาด
ขณะขนของเข้าบ้าน ศิลาเงียบสนิท พลอยเดินตามหลังเขาเงียบ ๆ
“นายคิดอะไรอยู่?” พลอยถามเบา ๆ
ศิลาชะงักกะทันหัน “ฉันแค่คิดถึง…แม่ ฉันเคยมาที่นี่ตอนเด็ก ๆ จำอะไรมากไม่ได้ แต่รู้สึกฝังใจแบบบอกไม่ถูก”
พลอยพยักหน้ารับรู้ กล้ามเนื้อใบหน้าเกร็ง กระนั้นเธอกลืนคำพูดบางอย่างกลับลงไป
คืนนั้น ท่ามกลางดวงจันทร์ใต้หมู่ดาว กลุ่มเพื่อนนั่งล้อมวงตรงขอบระเบียง เจเทมือกระดาษแผนการถ่ายทำออกมา
“พรุ่งนี้ถ่ายทิวทัศน์ก่อน แล้วไปสัมภาษณ์ชาวบ้าน”
แมวนิ่งไปนานจนเจสะกิด “ไง ตกลงมั้ย?”
“อือ โอเค” แมวว่าแต่ตาไม่สบกับใคร มือบีบหัวเข่าแน่น
เสียงลมเฉือนผ่าน บ้านไม้โบราณสะท้านน้อย ๆ ในอากาศมีบางอย่างราวกับกลิ่นเก่า ๆ ที่ซ่อนอยู่ ทุกคนพากันแยกย้ายไปนอน
รุ่งเช้า ศิลาออกไปเดินเล่นริมหาด ภาพเด็กชายในเงากระจกของน้ำแวบผ่านสายตาราวกับภาพลวงตา เขารีบหลับตา กำลังใจหวิวเจียนหล่น
“เป็นอะไรหรือเปล่า?” มินเดินมาหยุดข้าง ๆ ศิลายกมือขยี้ตา “เปล่า เห็นอะไรแปลก ๆ ในทะเลน่ะ อย่าไปใส่ใจเลย”
“ถ้านายไม่พร้อม เราก็…” มินลังเล แต่ศิลาส่ายหน้ายืนยัน“ฉันโอเค ไปกันเถอะ”
ถ่ายทำผ่านเช้าไป เจไม่หยุดย้ำคำสั่ง ทุกคนเริ่มอึดอัด วินาทีที่ฟุตเทจแรกเสร็จ แมวก็มองไปยังเถากุหลาบปีนรั้ว แห่งเดียวกับที่ศิลาเคยเปรยถึงแม่ กลิ่นบางอย่างลอยมาแผ่วเบา
กลางวัน พวกเขาแยกกลุ่มสังเกตชีวิตประจำวันของชาวเกาะ บางคนสัมภาษณ์ บางคนถ่ายภาพ ศิลาตามรอยแม่เก่าของตัวเอง จนถึงบ้านไม้ริมผา
หญิงชราหลังงอออกมาต้อนรับ
“มาหาอะไรหรือจ๊ะ?”
“ผม…อยากถามเรื่องแม่ผม เคยมาที่นี่นานแล้ว” ศิลาวางเสียงหนัก
หญิงแก่เพ่งสบตา “แบบแม่เธอ ฉันเห็นในเงาอยู่เรื่อย ๆ บางคนจากไป บางคนยังเฝ้าคอย” คำพูดเหมือนรอยเลือนของฝัน ศิลาขนลุกวาบ
เสียงวิทยุสื่อสารของเจแทรกเข้ามาว่า “ทุกคนกลับที่พัก มีเรื่องด่วน!”
ในบ้าน เจหน้าซีด “แมวหายตัวไป! เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ตรงรั้วกุหลาบ”
บรรยากาศปกคลุมด้วยความตื่นตระหนก เจโยนสัมภาระทิ้ง เริ่มค้นทุกจุด ผ่านเสียงตะโกน ร้องเรียกว่า ‘แมว’ ไม่มีเสียงตอบกลับ
พลอยน้ำตาซึม “นี่มันอะไรกัน แมวแค่หนีไปหรือไม่…”
มินยึดมือศิลาหวังพึ่ง “นาย…เชื่อเรื่องนี้ไหม”
ศิลามองไปทางเงากุหลาบ ทุกอย่างมืดหม่น เขาพยักหน้านิด ๆ
ทั้งกลุ่มกระจายออกค้นหาแทบทั้งเกาะ ตะวันลับฟ้า เงามืดโรยตัวเงียบเชียบ เจยืนเหงื่อตกข้างศิลา “ที่บ้านฉัน ถ้าคนหาย อย่าเพิ่งนึกถึงเรื่องผี”
ศิลานิ่งคิด “แต่มันเหมือนมีคนคอยมองอยู่ตลอด”
ขณะเดินตัดผ่านดงกุหลาบ ศิลาเหลือบเห็นเงาวับ ๆ วิ่งแวบผ่านใบไม้
“เห็นไหม? อะไรตรงนั้น!” ศิลาเรียกพลอยและเจ
กลุ่มเดินตามเงาไปจนถึงบ้านเก่าหลังหนึ่ง พลันกลิ่นกุหลาบแรงผิดปกติ ศิลาขนลุก ขณะเดินเข้าไปข้างใน เสียงสะอื้นเบา ๆ ลอยออกมาจากในห้อง
“ได้ยินไหม?” พลอยถามเสียงสั่น เจสูดหายใจลึก “เรา…เราเข้าไปกันเถอะ”
ข้างในมืดสนิท มีเทียนด้ามเดียวส่องบรรยากาศสลัว ศิลาก้าวนำ เรียก ‘แมว’ แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ จู่ ๆ เสียงประตูด้านหลังตึงอย่างแรง
ทั้งกลุ่มผงะพลัน ใจเต้นระรัว มินมือสั่น “แมว! ถ้าอยู่นี่ ออกมาเถอะ เรากลัวจริง ๆ”
เสียงเพียงเงียบลงพลัน เทียนดับ เงาดำคลืบคลานใกล้เข้ามา
“อย่าเข้ามา!” เจตะโกนแผ่ว “เรามาค้นหาเพื่อน ไม่ได้จะรบกวนอะไรทั้งนั้น!”
ตึง!—เสียงอะไรบางอย่างตกพื้น ตามด้วยกลิ่นหอมฉุน เจฉวยไฟฉายส่อง พบผ้าพันคอของแมวตกอยู่ ทุกคนยืนชะงัก ไม่กล้าขยับ
ศิลาเดินไปหยิบ ก่อนสายตาเหลือบเห็นเงาในกระจก—ภาพเด็กกับผู้หญิงคนหนึ่งจับมือกัน ภาพนั้นคล้ายแม่กับตนในวัยเยาว์
เสียงพลอยสะอื้น “ทำไมต้องเกิดกับเรา…”
บรรยากาศขุ่นมัว กระทั่งกลุ่มออกจากบ้านเก่า เงาลาง ๆ ในกระจกยังติดตาศิลา
เวลาผ่านไป ศิลานั่งนิ่งบนชานบ้านเก่า พลอยนั่งข้าง ๆ “นายกลัวอะไรอยู่?”
ศิลาส่ายหน้า “กลัวสูญเสียอีกครั้ง กลัวไม่ได้ให้อภัยแม่ในสิ่งที่เคยคิด…”
พลอยนิ่ง ก่อนกระซิบ “ฉันก็กลัวเหมือนกัน กลัวจะเสียใครไปอีก”
เจเดินมานั่งข้างกัน “เราต้องหาแมวให้เจอ คืนนี้ ทุกคนอยู่ด้วยกัน จะได้ปลอดภัย”
กลางดึก เสียงฝีเท้าเดินวนไปมานอกบ้าน ศิลาแง้มหน้าต่าง เห็นเงาดำผ่านแวบหนึ่ง มินขอร้อง “อย่าออกไปนะ”
เสียงนั้นเงียบ ทุกคนกอดเข่า กำมือ เจพูดเสียงแผ่ว “สารคดีงี่เง่า จะเอาชนะไปทำไมถ้ามันต้องเสียเพื่อนไป”
ศิลามองเจ “นายอยากชนะเพราะอะไร?”
“เพราะฉัน…ไม่อยากถูกบ้านดูถูกอีกแล้ว ไม่อยากเป็นตัวล้มเหลว คราวนี้ต้องทำให้เห็น!” เจพูดเสียงสะอื้นต่ำ ๆ
ต่างคนต่างหนีความกลัวของตัวเองไม่พ้น พลอยพูดเบา ๆ “นายคิดว่าถ้าเรา…ถ้าเสียใครไป นายจะให้อภัยตัวเองไหม”
เงียบไปครู่ ศิลากำหมัดแน่น “เคยคิดว่าความผิดของคนอื่นใหญ่จนต้องโกรธตลอดไป แต่จริง ๆ กลับเป็นความกลัวในใจเราต่างหาก”
รุ่งสาง เสียงเด็กชายเรียกทุกคนให้มองมาใต้ต้นกุหลาบ ศิลาได้ยินเสียงเบาจากอดีต—เสียงของแม่ จู่ ๆ แมวเดินโซซัดโซเซออกมาพร้อมน้ำตา
“ฉัน…เห็นเงาของแม่ กับเงาตัวเอง” แมวเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา
กลุ่มล้อมแมวไว้ในอ้อมกอด ความอบอุ่นแทนความกลัว มินพูดติดตลกกลบเกลื่อน “ต่อไปนี้ห้ามใครหลงป่าอีก!”
พวกเขาพากันเดินกลับบ้านไม้ แมวค่อย ๆ เปิดใจ “สารคดีที่เราทำ บางทีมันคือวิธีที่เราค้นหาคำตอบกับอดีตของตัวเองด้วย”
เจขยิบตาให้นิด ๆ “คืนสุดท้าย ลองถ่ายฟุตเทจตอนพลบค่ำ อาจได้ภาพดี ๆ”
ขณะถ่าย เจสังเกตเห็นเงาดำผอมบางที่เฝ้าดูอยู่ปลายสายตา ศิลาหยุดถ่าย ยกมือไหว้รำลึกถึงสิ่งที่สูญเสียและได้รับ พลางกระซิบบางอย่างกับสายลม
พวกเขากลับกรุงเทพฯ ด้วยสารคดีเสร็จสมบูรณ์ แมวเขียนข้อความปิดท้ายในฟุตเทจว่า “ทุกเงาในใจ ล้วนรอวันได้รับการให้อภัย”
ภาพทิ้งท้าย: ศิลาเงยหน้าขึ้นสู่ผืนฟ้ายามค่ำ เลือนภาพเงาเด็กกับแม่ที่จับมือกันใต้ร่มกุหลาบ ทุกอย่างคลายปม—เงาดำบนเกาะกลางทะเลกลายเป็นเงาใจที่ส่องสว่างในที่สุด
