บันไดเหล็กส่งเสียงกึกก้องทุกครั้งที่เท้าของยูแคนสัมผัส เข็มนาฬิกาเพิ่งชี้เลขสิบเอ็ดตรงเมื่อยูแคเดินเข้าหอพักสีน้ำเงิน—ตึกเก่าสูงสามชั้นที่เป็นที่พักของเด็กศิลปะในมหาวิทยาลัยริมแม่น้ำ อากาศกลางคืนอบอ้าว ยูแคยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ริมฝีปากเม้มแน่นขณะเงี่ยหูฟังเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากชั้นบน เขาตัดสินใจเดินเข้าทางเดินแคบๆ ตรงไปยังห้องหมายเลขสิบสี่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในห้องที่เต็มไปด้วยผลงานศิลป์แคบคับ อันตญ่กำลังโยนเสื้อผ้าเข้าเครื่องซัก หันมามองยูแคด้วยสายตากึ่งระแวง “กลับมาซะดึกนะ” เธอกระซิบเบาๆ นิ้วมือรูดล็อคประตูโดยอัตโนมัติเมื่อยูแคเดินเข้ามา
ยูแควางกระเป๋าลงโดยไม่สบตาอันตญ่ “มีโครงการกลุ่ม เหลืองานนิดหน่อย” เขามองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นขวดสีวางระเกะระกะหน้าต่าง
อันตญ่าถอนใจเช่นกัน “ดึกๆ แบบนี้อย่าออกไปคนเดียวอีก เข้าใจไหม” เธอมองเหม่อไปที่กองผ้าเหมือนไม่อยากเอ่ยถึงเหตุผลจริงจังที่เก็บงำ
เสียงโวยวายจากทางเดินหน้าห้องดังขึ้นทันที “ใครเอาไฟฟ้าไป!” เสียงพะเยาว์ชั้นสองดังลั่น ตามด้วยเสียงของสิปปกร “ห้องเราก็ไฟดับหมดเลยว่ะ!”
ยูแคแลกสายตากับอันตญ่าก่อนขยับไปเปิดม่านหน้าต่างออก เงาดำๆ เลื่อนผ่านทางเดินด้านหน้าอย่างเร็ว วูบหนึ่งยูแคคิดว่าตนเองเห็นใครบางคนยืนอยู่ริมสวน—เงาร่างสูงผอม สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเหมือนเขาเอง
“มีคนอยู่ข้างล่าง…” ยูแคกระซิบ พลันเงาสายนั้นหายไปเหมือนไม่เคยอยู่
อันตญ่าขยับมาจนชิดยูแค “ไม่สบายใจเลย ทำไมไฟดับทั้งตึก? มีใครเล่นอะไรแปลกๆ อยู่รึเปล่า?”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ทุบหนักจนผนังสั่น ยูแคกับอันตญ่าชะงัก เสียงหอบหายใจดังลอดเข้ามา
“เฮ้ เปิดหน่อย!” เสียงคุ้นเคย—แพรวา เพื่อนข้างห้อง เธอถือไฟฉายมือถือระเรื่อ ส่องหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
“มีอะไร?” อันตญ่าถาม สีหน้าเป็นกังวล
แพรวาลอบมองยูแคกลั้นหายใจสั้นๆ “เห็นคนเดินขึ้นดาดฟ้าตอนดับไฟ ชั้นไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย?”
ยูแคละสายตาหนี “คงมีคนแกล้ง… หรือไม่ก็ช่างไฟ” เขานั่งลงโดยไม่กล้าสบตาสองสาว
“แต่ไม่มีเสียงขยับสายไฟเลย ทั้งตึกเหมือนโดนตัดทีเดียวหมด” แพรวาวางไฟฉายบนโต๊ะ อากัปกิริยาดูลนลาน เธอกอดตัวเอง ช่วยกดความกลัวในใจไม่ให้ล้นออกมา
เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งมาจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงชุลมุน ฝ่ายรักษาความปลอดภัยตะโกนขึ้นมา “ใครอยู่บนนั้น! ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด! กำลังตรวจสอบไฟฉุกเฉิน!”
ยูแคยืนนิ่ง อันตญ่าขบริมฝีปากแน่น แขนทั้งสองพันอกแน่น แพรวาหลบตาคนอื่นเหมือนรู้ดีว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ในหอพักมาตลอด
ความเงียบอึดอัดแทรกกลางห้อง จนยูแคต้องยกมือขึ้นเกาหัวแรง ๆ “ใครจะทำอะไรเล่นไม่เข้าท่าแบบนี้เพื่ออะไร?”
อันตญ่าลังเล “แล้ว…ถ้าไม่ใช่เรื่องเล่นล่ะ?”
ยูแครู้สึกเหมือนคอแห้งผาก สะกดความกลัวไว้ใต้รอยยิ้มฝืด “ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ… เราต้องรอให้ไฟกลับมาก่อน”
แพรวาพยักหน้า เบี่ยงสายตาไปทางกระจก มุมปากกระตุกเหมือนข่มความจริงบางอย่าง เงาในกระจกไหววูบ ยูแคขยับเข้าใกล้โต๊ะมากขึ้น
เสียงโทรศัพท์เงียบกริบ—สัญญาณขาดเหมือนโดนตัด พวกเขามองหน้ากันอย่างแปลกใจแต่ยังไม่มีใครพูดอะไรเพิ่ม
เวลาผ่านไปราวกับยืดยาวไม่สิ้นสุด เสียงหัวใจแต่ละคนเต้นแรงในความเงียบ เงาดำกลับมาอีกครั้ง คราวนี้อยู่ตรงหน้าห้อง 12 ทุกคนลุกพรวดเมื่อได้ยินเสียงคล้ายของหล่นจากชั้นบน
“โชติกานต์!” แพรวาวิ่งออกจากห้องก่อนใคร อันตญ่าตามติด ยูแครีรออยู่ครู่แต่สุดท้ายก็ต้องออกตาม เขาใช้แฟลชมือถือส่องนำทาง ทั้งสามคนวิ่งไปยังบันได สัมผัสถึงลมหายใจที่ตัดกันฉับๆ ในอากาศ
หน้าห้อง 12 ประตูเปิดกว้าง กระเด็นอ้าซ่า โชติกานต์นั่งชันเข่าอยู่ในความมืด ดวงตาเบิกค้าง ร่างสั่นน้อยๆ มือกำจดหมายฉบับหนึ่งแน่น ยูแคละสายตาไปเห็นเศษกระจกแตกที่พื้น
อันตญ่าโน้มตัวลงข้าง ๆ “เกิดอะไรขึ้น?” เธอกุมมือลูบหลังโชติกานต์เบา ๆ
ไม่มีเสียงตอบ โชติกานต์เบนหน้าไปทางหน้าต่าง “ผะ…ผี… เห็นมันจริงๆ…”
แพรวากลืนน้ำลาย “อย่าพูดเล่นตอนนี้!”
ยูแคตัดใจหยิบจดหมายในมือโชติกานต์ออกมาอ่าน ทันทีที่เขาเปิดจดหมาย เสียงลมผ่านหน้าต่างดังเหมือนเสียงครางเศร้า จดหมายนั้นเป็นกระดาษขาดวิ่น มีแต่ประโยคสั้นๆ รายชื่อคนในหอแต่ละห้อง พร้อมเครื่องหมายกากบาทข้างชื่อ 3 คน
อันตญ่าหน้าซีด “ใครทำแบบนี้?”
ขณะนั้นเอง ไฟฉายดับลงโดยไม่ทราบสาเหตุ ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักพลันดังขึ้นใกล้ๆ จากทางบันไดหลังห้อง ความกลัวกัดกินหัวใจจนบรรยากาศหนักหน่วงจวนระเบิด
ยูแคก้าวขาออกไปช้า ๆ ฝืนกลัวในใจ กวาดสายตาไปที่หน้าต่างเห็นเพียงแสงไฟบางเบาจากตึกข้างเคียง ก่อนที่เสียงประตูจะดังปึง! จากชั้นล่างและเสียงกรีดร้องของพรภิรมย์ กระทบขึ้นฟ้า ทุกคนตระหนก พากันวิ่งลงไปชั้นล่างตามเสียง
ไฟฉุกเฉินห้องโถงชั้นล่างติดขึ้นเพียงดวงเดียว เผยให้เห็นพรภิรมย์นั่งทรุดร้องไห้ ตรงหน้าเธอมีซองจดหมายขาดๆ วางอยู่ด้านข้าง มือเธอสั่นขณะยกนิ้วชี้ไปยังตู้จดหมายของตึกที่เปิดแง้มอยู่ โดยข้างในตกกระดาษใบเล็กๆ สีเลือดซึม
อันตญ่าดึงยูแคไว้กระซิบ “ใครกำลังขู่เรา…”
แพรวาเดินเข้าไปหยิบกระดาษในตู้จดหมาย ปรากฏเป็นข้อความ “คืนนี้… เหลือเพียงเงา” เธออ่านแล้วตัวแข็งทื่อ
เด็ดเดียว ฝ่ายรักษาความปลอดภัยสองคนวิ่งเข้ามา เบียดตัวแทรกฝูงรุ่นพี่ที่เริ่มลงมารวมกลุ่มกลางโถง ทุกคนต่างมองหน้ากันอย่างหวาดระแวง ราวกับไม่แน่ใจว่าเพื่อนข้างห้องคือมิตรหรือศัตรู
เจ้าหน้าที่ตะโกน “ทุกห้อง! ให้รวมตัวตรงนี้ ใครหายไปบ้าง?”
การสำรวจไวกว่าใจคิด พรภิรมย์ก้มหน้า “จันทรา ห้อง 6 ไม่อยู่ค่ะ” สีหน้าดูหวั่นและเจือความโกรธปนตกใจ
ยูแคสบสายตากับอันตญ่า แพรวา และโชติกานต์ ต่างจ้องหน้าอย่างลอบสำรวจราวกับสงสัยกันเอง
“ใครเจอจันทราบ้าง!” เจ้าหน้าที่ตะโกนขึ้นอีก ทุกคนนิ่งเงียบ บรรยากาศกดดันสุดขีด ต่างหลบสายตากันและกัน
อันตญ่าจับข้อมือยูแคแน่น “ฉันเห็นจันทราเดินขึ้นหลังคาตอนไฟดับ” เธอพูดเสียงเบาเฉพาะกลุ่ม
ยูแคลังเล สายตาเต้นไหว “ไม่ใช่แค่จันทรา… ฉันเห็นอีกคน… เหมือนตัวเอง” ความลังเลกัดกินใจเขาจนเสียงแผ่วลงเหลือเพียงลมหายใจสวนกัน
สิปปกรเพื่อนชายเดินใกล้เข้ามา ชำเลืองมองยูแคและกลุ่มเพื่อน “เมื่อกี้พวกเธออยู่ไหน?” น้ำเสียงแข็งกร้าว
“อยู่ตรงนี้หมดนะ ไม่มีใครหนี” แพรวาตอบ จงใจปกป้องเพื่อนแต่แววตามีอะไรซ่อนอยู่
สิปปกรขมวดคิ้ว “แต่จดหมายใบนั้นใครเขียน? หรือเป็นใครในกลุ่ม?” เขาหรี่ตามองจ้องยูแคเต็มๆ
อันตญ่ากลืนน้ำลาย รู้สึกกลัวคำตอบมากกว่าสิ่งลึกลับ เธอหันไปถามโชติกานต์ “เธอเห็นอะไรบ้าง…”
โชติกานต์หลบตา มือสั่น เงียบอยู่นานก่อนเปล่งเสียงเบาลง “เมื่อปีก่อน… บนดาดฟ้า มีคนเคย…หายตัวไป”
บรรยากาศระอุทันที ทุกคนนิ่งมองไปที่โชติกานต์
“พูดอะไรเนี่ย” พะเยาว์แทรกขึ้น เสียงแข็งแต่ท่าทางขยาด “ไม่จริงหรอก…”
ยูแคถามต่อ “แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไฟดับแปลกแบบนี้?”
พรภิรมย์พูดเสียงสั่น “หลายปีก่อน พี่ที่จบไปแล้ว… มีคนตกจากดาดฟ้า แต่สาเหตุไม่ชัดเจน”
สิปปกรเบิกตาคม “เฮ้ย อย่าทำเป็นเรื่องขำๆ” เขามองหน้าทุกคนเหมือนหาจุดเชื่อมโยง
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของฝ่ายรักษาความปลอดภัยดังขึ้น ทุกคนหยุดฟังด้วยใจเต้นรัว “เจอตัวจันทรา… อยู่ที่ดาดฟ้า”
กลุ่มนักศึกษาสับสนและแตกตื่นตามกันขึ้นไปที่บันไดหลัง ระหว่างวิ่งหลังบรรยายเสียงเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะ เคล้ากับเสียงเรียกชื่อจันทราดังสะท้อน “จันทรา! อยู่ไหน?”
เมื่อถึงดาดฟ้า กลุ่มคนหยุดชะงัก เบื้องหน้าผู้หญิงร่างเล็ก—จันทรา ยืนหันหลังให้แสงดาว ร่างกายสั่นเทิ้ม มือกำกระดาษแผ่นเดียวกับในจดหมายก่อนหน้านี้ หน้าตาเคร่งเครียด
อันตญ่าตะกุกตะกัก “เธอทำใช่ไหม? เรื่องนี้… ไฟดับ จดหมาย เงา…”
จันทราหันช้าๆ ดวงตาสว่างวาบในความมืด “หยุด! อย่าเข้ามา…” เสียงเธอสั่นเบา หากแฝงแรงสะเทือนอารมณ์
ยูแคยื้นมือออกไป พยายามใจเย็น “เฮ้…จันทรา เธอกลัวอะไร—หรือโกรธใครกันแน่?”
จันทราสะดุ้งถอยหลัง “ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครในนี้สนใจจริงๆ ทุกคนมองแต่ตัวเอง…”
แพรวาเอื้อมห้ามเพื่อน “อย่าทำร้ายตัวเองนะ เดี๋ยวคุยกันได้”
จันทราแน่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนหลั่งน้ำตา “ไฟดับคืนนี้… เหมือนได้โอกาสแก้แค้น… ฉันแค่… อยากให้ทุกคนรู้ว่าความกลัวมันเจ็บปวดแค่ไหน”
ยูแคกัดฟัน เผลอตะโกน “แต่เธอทำแบบนี้เราก็จะกลัวไปตลอด แบบนี้ดีเหรอ?”
จันทราเป่าลมหายใจลึก ละสายตาไปทางขอบตึก “หรือเราควรยอมรับว่า พวกเราเองก็เคยทำร้ายกันโดยไม่ได้ตั้งใจ…”
อันตญ่าก้าวเข้าช้าๆ “เราขอโทษ… ที่เคยไม่สนใจเธอ ช่วยกลับไปด้วยกันได้ไหม?”
จันทราค่อยๆ คลายมือจากกระดาษ น้ำตาอาบแก้ม มองหน้าเพื่อนทีละคน เสียงสั่นเครือ “ฉันก็กลัวเหมือนกัน…”
ความเงียบปกคลุมสักพักก่อนแพรวาจะค่อยๆ เดินเข้ากอดเพื่อน ทุกคนหอบหายใจเหมือนผ่านราตรีหนักหน่วงที่สุดในชีวิต
ไฟสว่างขึ้นทั่วตึก ช่างไฟปรากฏบนดาดฟ้า สีหน้าเหนื่อยแต่โล่งใจ “แก้สายไฟได้แล้ว” เขาถาม “มีใครเป็นอะไรรึเปล่า?”
แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือสายตาของทุกคน—ไม่ใช่เพียงความระแวง หากเป็นความเข้าใจและรอยร้าวที่ต้องค่อยๆ ซ่อมต่อกันเอง
ยูแคนั่งกับพื้นข้างอันตญ่า มือทั้งสองสั่น รอยยิ้มจาง “ที่สุดแล้ว…เงาในใจเราน่ากลัวกว่าเงาไหนๆ…”
จันทรายืนนิ่ง ซึมซับคำขอโทษจากเพื่อนเป็นครั้งแรก รังสีอาฆาตในแววตาจางหายเหลือเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้มีบาดแผล
คืนที่ไฟดับในหอพักสีน้ำเงินจบลงด้วยแสงสว่าง แต่ความลับและบาดแผลของทุกคนยังต้องใช้เวลาเยียวยา ทว่าคือนี้ไม่มีผี มีแต่เงาในใจและเพื่อน… ที่พร้อมจับมือกันใหม่
