เสียงล้อรถสัมผัสผิวถนนหิมะเก่าแก่อย่างช้า ๆ หยาดหิมะโปรยฟุ้งล่องลอยรอบตัวรถวอลโว่คันเก่า นักขับรถแท็กซี่ชาวพื้นที่หันมาเหมือนหาคำพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ส่ายหัวเบา ๆ ขณะหยิบกระเป๋าของไอรีนออกมาวางบนถนนหน้าโรงเรียนมัธยมขนาดเล็กสีเทาหม่น เหล่ากิ่งต้นสนเรียงแถวอมความเงียบงัน ดวงตาไอรีนกวาดสำรวจอาคารขนาดสามชั้นที่ดูเหมือนถูกกลืนด้วยผืนหิมะ แล้วสูดหายใจลึกกลบแรงสั่นจากข้างใน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หญิงม่ายร่างบางและบุตรสาวเดินเคียงกันเข้าไปในสำนักงาน ผู้อำนวยการทักทายแบบพิธีและมอบกล่องไม้เล็ก ๆ ให้ “ของขวัญต้อนรับสำหรับคนกล้าที่ย้ายมาที่นี่” เธอว่า ไอรีนแอบขมวดคิ้ว ขณะที่แม่มองนาฬิกาและบอกเสียงเบา “แม่ต้องไปแล้วนะลูก ดูแลตัวเองดี ๆ” ความเงียบมวนท้องจนแม่เดินจากไป
สถานีของเมืองก็อยู่ไม่ไกล — หากแต่ดูโดดเดี่ยว ทันทีที่ไอรีนเข้าสู่ห้องเรียน เสียงกระซิบก็กรุ่นสร้างเปลือกหนา แน่นแฟ้นเหมือนหิมะกดทับ คนใหม่ คนแปลกหน้า ซุบซิบ ซ่อนเร้น ไอรีนจงใจหลบสายตาทุกคู่ และเลือกนั่งหลังสุด ผ้าม่านห้องเรียนปลิวไกวจากลมเย็น ไอรีนจุ่มดินสอลงในสมุดจด คำถามเดิม ๆ กลับมาอีก “เราจะอยู่รอดไหมในเมืองแบบนี้”
พักเที่ยง เพื่อนร่วมชั้นหญิงชื่อซากุระเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ “ไม่ต้องกลัว เราก็ไม่ใช่คนที่นี่เหมือนกัน ทุกคนที่นี่…มีเรื่องราว” เสียงเธอนุ่มแผ่ว รอยยิ้มบาง ๆ ทำให้ไอรีนนิ่ง สิบทิศของสายตายังคงบ่ายเบี่ยง แต่ซากุระดูเหมือนเข้าใจมากกว่าคำพูด
เย็นวันแรกเมื่อหิมะตกหนัก ไอรีนเดินกลับห้องเช่าเล็กข้างตลาด มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ — คุณยายเจ้าของบ้าน หอบถุงชาอุ่น ยื่นมาให้ “ได้กลิ่นกลัวน่ะ หนู เหงาใช่ไหม” ไอรีนรับมาพูดไม่ออก พวกเขานั่งดื่มชากันในความเงียบ วิญญาณข้างในดูเหมือนเปลี่ยนเบา ๆ จากการได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน
เช้าวันถัดมา ในขณะครูประจำชั้นแจกใบงาน ข่าวการหายตัวไปของเด็กหญิงชื่อโซระในโรงเรียนทำให้ทั้งห้องหยุดนิ่ง เพื่อนหญิงคนโตสุด เฟย์ สีหน้าหนักแน่น เอ่ยเสียงสั่นว่า “มันเป็นรายที่สามในปีนี้” ห้องเรียนเงียบราวถูกตัดขาดออกจากโลก ไอรีนเหลือบตาไปยังกล่องไม้เล็กที่ยังไม่ได้เปิด จู่ ๆ ก็รู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
กลางคืน ไอรีนทบทวนเรื่องราว เดินวนในห้อง เสียงหิมะกระทบหน้าต่างเบา ๆ เธอสังเกตไกล ๆ มีเงาเดินวนหน้าร้านเบเกอรี่ ใจเต้นเร็ว ขาหนีบขาเตียงแน่น ดวงตาจับจ้องไปที่กล่องไม้ ก่อนตัดสินใจเปิด ฝุ่นละอองและกลิ่นไม้เก่าลอยขึ้น ภายในมีแผ่นพับ ภาพถ่ายทีมสืบสวนรุ่นเก่า รูปโรงเรียนและจดหมายเขียนด้วยลายมือ “ถ้าเธออ่านถึงตรงนี้ แปลว่ากล้าพอจะรับมือกับความจริงในเมืองนี้แล้ว” ไม่มีชื่อผู้เขียน ไอรีนมือสั่น
เช้าวันถัดมา ขณะกินขนมปังแผ่นเดียวหน้ากระจก ซากุระมาวนเวียนหน้าห้อง ดวงตาเคอะเขิน “เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรไหม? ใคร ๆ เค้าว่า…คนที่หายตัวไปมักจะได้ยินเสียงแปลก ๆ ก่อน” ไอรีนสับสน รีบเช็ดเศษขนมปังออกจากเสื้อเฉย ๆ ไม่รู้จะเริ่มเล่ายังไง
วันหนึ่งระหว่างชั่วโมงชมรม ไอรีนเห็นกลุ่มเด็กชายสามคนแอบคุยกันเป็นภาษาแปลก ๆ เธอหลบหลังชั้นหนังสือ พลันเสียงหนึ่งกระซิบในหัว “ช่วยด้วย…หนาว…ช่วยด้วย…” ไอรีนหลุดพูดเสียงดังจนทุกคนหันมามอง ซากุระรีบเข้ามาดึงแขนพาออกไป ไม่พูดอะไร แต่พลางมองแบบหวาดระแวง
คืนนั้นไอรีนหลับไม่ลง มือจับแผ่นพับในกล่องไม้พลิกไปมา เธอเริ่มรวบรวมข้อมูล รูปเด็กหาย ข่าวตัดจากหนังสือพิมพ์ เธอวาดผังเส้นสายโยงใยระหว่างชื่อพวกนั้น ความรู้สึกกลัวคละกับความอยากรู้ไหลวนไม่หยุด
วันต่อมา ขณะกำลังล้างมือในห้องน้ำหญิง ไอรีนเห็นแสงไฟสีเขียวริบหรี่ใต้ประตู หล่อนย่องไปแง้มประตู เห็นเงาเล็ก ๆ ขดอยู่ตรงมุม เสียงสะอื้นในลำคอดังแว่ว “อย่าให้ใครรู้…ขอร้อง”
หลังเลิกเรียน เฟย์เดินตามไอรีนไปถึงตลาด เธอยื่นบันทึกเปื้อนน้ำตาด้วยมือสั่น “ถ้ามีใครรู้ เขาจะมาหาฉันกับนายด้วย” เสียงเธอแผ่วเหมือนลม หนึ่งวินาทีที่ไอรีนลังเลแต่รับไว้ บรรยากาศรอบตัวขาวโพลนด้วยหิมะกำลังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกคืน ไอรีนฝันถึงเสียงสะอื้นนั้น เธอเริ่มสงสัย ทุกคนในโรงเรียนเหมือนซ่อนอะไรไว้ซักอย่าง ท่ามกลางความหนาวเย็น อารมณ์ในห้องเรียนตึงขึ้น เฟย์กับซากุระมีเรื่องขัดใจกัน เพราะเฟย์เชื่อว่าสาเหตุเด็กหายคือคำสาป แต่ซากุระไม่เชื่อ โต้กลับว่า “เราจะโทษอะไรก็ตามใจ แต่แก้ไม่ได้หรอก ถ้าไม่กล้าเผชิญหน้ากันจริง ๆ”
ข่าวคดีใหม่เริ่มสะพัด เด็กผู้ชายคนหนึ่งจากห้องข้างๆ หายไป ไอรีนเห็นแม่เขาร้องไห้กลางตลาด ซากุระดูท้อและเริ่มเก็บตัวมากขึ้น ขณะที่เฟย์พยายามตั้งกลุ่มสืบสวนเอง ชักชวนให้ไอรีนกับซากุระมาช่วย แต่ความหวาดกลัวทำให้พวกเขามีปากเสียงกันอีก
ไอรีนเริ่มกลับไปที่สนามเด็กเล่นเก่าข้างโรงเรียนและพบตุ๊กตาตัวเล็กขาดแขนหล่นอยู่ในหิมะ เธอหยิบขึ้น มือเย็นเฉียบไม่ใช่เพราะหิมะ แต่เหมือนมีสายตาซ่อนอยู่เบื้องหลังต้นสน ไอรีนสั่น มือปิดปาก เงียบสนิท
ค่ำนั้นระหว่างเดินกลับ ไอรีนได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อเธอจากเงามืดซอกตึก เสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวังและกลัวผสมกัน “อย่าปล่อยให้ความลับจมใต้หิมะ…ช่วยด้วย” เป็นเสียงแบบเดียวกับในหัวของเธอวันก่อน ไอรีนหยุด ยืนกัดริมฝีปากเจ็บ แล้วหันไปจ้องความมืดอย่างท้าทาย
เฟย์เดินมาเจอในจังหวะนั้น ทั้งคู่สบตากันโดยไม่มีคำพูด เฟย์เอื้อมมือดึงแขน “กลัวมั้ย” ไอรีนนิ่งก่อนหลบตาลง “กลัว…แต่ไม่อยากกลัวอีกแล้ว” เสียงขาดห้วงแต่หนักแน่น เฟย์ถอนใจ “นายแตกต่างกับคนอื่น นายไม่หนี”
วันต่อมาซากุระไม่มาโรงเรียน ข่าวลือแพร่ไวและทวีคูณความหวาดหวั่น ไอรีนไปเยี่ยมห้องพักของซากุระพบว่าว่างเปล่า เธอนั่งลงบนเตียงของเพื่อน ซึมซับกลิ่นเหงาและฝุ่นละอองในอากาศ โทรศัพท์เงียบไม่มีสัญญาณออก ใจเธอหนักอึ้ง
เด็กชายสามคนจากชมรมก่อนหน้าเข้ามาเจอไอรีนในห้องซากุระ คนหนึ่งกระซิบว่า “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซากุระหายตัวไป ทุกปี…จะมีเด็กที่หายไปโดยไม่มีใครพูดถึง” สายตาพวกเขาเหลียวมองตามเงาบนพื้นอย่างชาชิน เงียบพลางเม้มปากกันคนละทิศ
คืนถัดมาไอรีนเดินวนออกจากที่พัก ท่ามกลางหิมะหนาที่ขาวโพลน เธอไปยืนหน้าประตูโรงหนังเก่าในเมืองที่ถูกทิ้งร้างหลายปี ทันใดไฟในโรงหนังวาบขึ้นเอง เงาวูบราวกับเชิญชวนในความเงียบ ไอรีนลังเลแต่ขาก้าวข้ามผ่านประตูอัตโนมัติ
ภายในโรงหนังอบอวลไปด้วยเสียงเย็นเยียบและเงาสะท้อนบนผนัง หน้าจอฉายรูปร่างเด็ก ๆ นั่งเรียงแถวด้วยดวงตาเศร้า เสียงสะอื้นโหยหวนเหมือนลมกรรโชก ไอรีนใจเต้นแรงกัดฟันแน่น
ทันใดนั้นซากุระปรากฏตัวในแสงสลัว เธอดูเศร้าสลาย มือกุมหน้า “ขอโทษ ฉันกลัว…กลัวจนไม่กล้าเล่าอะไรให้ฟังเลย” ไอรีนวิ่งเข้าไปกอดเพื่อน ซากุระสะอื้น “ทุกปี พวกเขาจะปรากฏในความฝันฉัน ขอให้ช่วย…ฉันกลัวจนหลบหนีทุกครั้ง คืนนี้…ฉันเลือกไม่หนีแล้ว”
เฟย์ตามเข้ามา ซากุระแลบมองไอรีนกับเฟย์ “เราทุกคนต่างมีเงาของตัวเอง แต่เงาเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องกลืนเรา” เฟย์พยายามลูบหลังซากุระอย่างอ่อนโยน สายตาเขาแดงก่ำ
เสียงแหลมของเด็กที่หายไปลอยออกจากจอ “เราหนาว…ช่วยเราด้วย…” ไอรีนตัดสินใจก้าวไปหน้าจอ หยิบตุ๊กตาขาดแขนจากกระเป๋าแล้วยื่นเข้าแสงไฟ เสียงทั้งหมดเงียบลงทันที ภาพบนจอหยุดนิ่ง เด็ก ๆ ทุกคนในภาพหันมามองเธออย่างขอบคุณ แล้วค่อย ๆ จางหายไปท่ามกลางแสงอ่อน
โรงหนังกลับมาเงียบสงัด ทุกคนออกมายืนกลางหิมะ เฟย์ปล่อยน้ำตา “บางสิ่งเราต้องกล้ารับความจริง ไม่มีใครควรหายไปอย่างไร้ร่องรอย” ขณะเดินกลับ ซากุระจับมือไอรีนแน่นด้วยรอยยิ้ม น้ำตาซึม “เธอสู้กับความกลัวได้จริง ๆ แล้ว”
คำสาปแห่งเมืองนี้ค่อย ๆ เลือนหาย วันต่อมาในโรงเรียน ทุกคนต่างพูดคุย เฟย์จัดประชุมเล็ก ๆ เล่าให้เพื่อนฟังเกี่ยวกับความกล้าที่จะเผชิญหน้าอดีตและช่วยกันไม่วางใจจนมีคนหายอีก
ไอรีนยืนมองหิมะตกจากหน้าต่าง เห็นเด็กหญิงชายวิ่งเล่นท่ามกลางหิมะขาว ทุกครั้งที่เสียงหัวเราะดัง ไอรีนนึกถึงเสียงสะอื้น เคยกลัวแต่เลือกไม่หนี เธอหลับตารับความเงียบและความอบอุ่นใต้ร่มผ้าขาวนั้น เมืองหิมะโอบรับเรื่องราวใหม่ — และชีวิตของไอรีน…ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
