เสียงนกร้องแว่วมาตามลมในยามเช้าที่หนาวชื้นของหมู่บ้านน้ำค้าง หมอกปกคลุมภูเขาปิดขอบฟ้าไว้ให้ดูคล้ายภาพวาด ซีดหม่น อิงฟ้าตื่นขึ้นกลางความสลัวของบ้านไม้เก่าหลังเล็ก มีฝุ่นจับตามขื่อ เธอมองหาแมวของตนแต่พบเพียงรอยอุ้งเท้าเล็ก ๆ ที่หน้าต่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กินข้าวหรือยังลูก?” เสียงป้าพิสมัยลอยมากจากครัว น้ำเสียงเรียบไม่มีความอ่อนโยน
อิงฟ้าเดินผ่านห้องโถง เรียบเรื่อย หญิงชรานั่งข้างเตาถ่าน เธอตักข้าวใส่จานตัวเองเงียบ ๆ จังหวะเงียบแทรกกลางบทสนทนา
“วันนี้หนูขอไปช่วยครูลัดดาที่โรงเรียนหน่อยนะคะ”
“ทำธุระคนอื่นเก่ง… แต่บ้านตัวเองล่ะ”
อิงฟ้าเม้มปาก น้ำเสียงป้านั้นไม่ใช่ตำหนิ หากแต่เป็นการเตือนว่าเด็กกำพร้าเช่นเธอควรสำนึกถึงบุญคุณบ้านที่ให้ที่อยู่
เสียงจานกระทบเบา ๆ ในความเงียบ เธอรีบกินข้าวแล้วคว้ากระเป๋าออกจากบ้าน ทิ้งสายตาป้าซึ่งยังคงเฝ้ามองตามไม่วางตา
หมอกยามเช้าหนาขึ้นแฝงด้วยกลิ่นดินชื้น ถนนในหมู่บ้านเส้นเดียวทอดผ่านบ้านไม้กับแปลงผักกระท่อมเล็ก อิงฟ้ายิ้มบาง ๆ ให้ยายมั่นที่ยืนเฝ้าแปลงผัก “อิงฟ้า ไปโรงเรียนหรือ?”
“ค่ะยาย” เธอรับคำ ยายมั่นยิ้มขัดเขิน รอยแผลเก่าบนหน้าแกเผยให้เห็นชีวะอันเคยทุกข์หนักของคนที่สูญเสียลูกไปนานแล้ว
รายทางเพื่อนเหมือนสายหมอก ห่างไกลและจับต้องไม่ได้ อิงฟ้าเดินไปเรื่อย ๆ มองเห็นเพื่อนวัยเดียวกันกลุ่มหนึ่งหัวเราะเฮฮาขณะเดินผ่านหน้าร้านข้าวแกง ล้วนแวะทักทายเธอด้วยสายตา ไม่ใช่คำพูด
โรงเรียนมัธยมต้นหลังเล็กปรากฏเมื่อหมอกบางลง ครูลัดดายิ้มรับ “อิงฟ้า วันนี้ช่วยเก็บเอกสารในห้องสมุดให้ครูหน่อย”
นักเรียนบางคนมองอิงฟ้าด้วยสายตาคาดการณ์ นักเรียนชายชื่อวายุ กระซิบกับเพื่อน “ยัยนั่นเหมือนตัวโกงหนังผีเลยว่ะ”
อิงฟ้าทำเพียงหลบตา เธอชินกับฉายานี้แล้ว
จังหวะเที่ยงวัน อิงฟ้ายืนจัดแทบเอกสารในห้องสมุด ท่ามกลางฝุ่นที่ตลบ อนงค์ เพื่อนวัยเดียวกันเดินเข้ามา
“นายวายุพูดงี้อีกแล้วเหรอ?”
เธอเพียงยิ้มบาง ๆ “ช่างเถอะ เราทำอะไรได้ล่ะ”
อนงค์ยืนข้าง ๆ เงียบ อิงฟ้าชะงักมือ “เมื่อคืน ได้ยินเสียงแปลก ๆ ไหม?”
“อะไร?” อนงค์หรี่ตา
“ใครบางคนเรียกชื่อตอนดึก… เหมือนมาจากหลังบ้านเรา”
อนงค์นิ่งงัน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ถ้ากลัวก็อย่าอยู่บ้านหลังนั้น”
“บ้านไหนมีใครต้องการเราไหมล่ะ?” เธอตอบเสียงแผ่ว อนงค์ไม่พูดต่อ
พลบค่ำวันเดียวกัน เงียบผิดปกติ เสียงหมอกหอบเข้ามาหนักกว่าทุกวัน ไฟบ้านเรือนเริ่มติดดวงน้อย อิงฟ้าเดินกลับบ้าน ละเมียดนึกถึงคำพูดครูว่าให้สู้ต่อไป
ขณะเดินลอดใต้ต้นสนสูง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวตาม กลายเป็นหัวใจเต้นแรง เธอเร่งเดินแต่หันไปกลับไม่พบใคร
เมื่อถึงบ้าน ป้าพิสมัยนั่งหน้าบ้าน ดูเหมือนกำลังจ้องใครบางคนที่ปลายทาง อิงฟ้าเอ่ย “มีใครมาเหรอคะ?”
“เปล่า มีแต่หมอกกับความวุ่นวายในหัวเรา” ป้าพูดคล้ายเหนื่อยล้า
คืนนั้น อิงฟ้าถูกเสียงปริศนาปลุกอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงเคาะประตูหลังบ้าน ฟังดูเข้มข้นและกระวนกระวายใจ
เธอค่อย ๆ เดินไปเปิด พบเพียงเงาหมอกและรอยเท้าเปียกบนแผ่นไม้ ราวกับมีคนเดินเข้ามาแล้วหายไป
รุ่งเช้า ข่าวแพร่ว่าคุณลุงขจร หัวหน้าหมู่บ้าน หายตัวไปพร้อมกับสุนัขคู่ใจแบบไร้ร่องรอย คนทั้งหมู่บ้านแตกตื่น วายุตะโกนใส่อิงฟ้าต่อหน้าคนอื่น “เมื่อคืนเธอเดินเตร็ดเตร่แถวบ้านลุงขจรใช่ไหม”
อิงฟ้าขมวดคิ้ว “เปล่า!”
แต่เสียงซุบซิบโหมแรง ทั้งหมู่บ้านต่างสงสัยเด็กหญิงผู้ไม่เข้าพวกนี้ ป้าพิสมัยนิ่งค้าง ยายมั่นเดินจับมือหลานพร้อมสวดคาถาป้องกันวิญญาณ
อิงฟ้าสงสัย เธอกลับไปสำรวจบริเวณจุดที่มีรอยเท้าเมื่อคืน รอยเปียกนั้นยิ่งดูคล้ายเท้ามนุษย์มากกว่าเท้าสุนัข
เธอไปบอกอนงค์ “เมื่อคืนเราก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกัน แม่เราบอกให้ระวังเด็กกำพร้า เพราะมักนำความโชคร้ายมา”
อิงฟ้ามองเพื่อนด้วยแววตาเจ็บปวด “เธอเองก็เชื่ออย่างนั้นหรือ?” อนงค์เงียบงัน ก่อนจะส่ายหัว
วันต่อมาความตึงเครียดทวีขึ้น เมื่อยายมั่นเองก็หายตัวไปในค่ำคืนเดียวกับที่หมอกลงจัด เพื่อนบ้านเริ่มหวาดกลัว สิ่งประหลาดเกิดขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ข้าวของหาย รอยเท้าปริศนาอยู่ใต้หน้าต่างบ้านหลังแล้วหลังเล่า
ครูลัดดามาเยี่ยมบ้านอิงฟ้าในเช้าวันหนึ่ง “หากอิงฟ้ากลัว ครูจะพาไปอยู่ในห้องพักครูที่โรงเรียนก่อน”
ป้าพิสมัยส่ายหน้า “เดี๋ยวคนพูดไปไกล สู้กันเองให้รอดก่อนเถอะ” เธอจ้องอิงฟ้า “ลูกระวังตัวให้มาก คนในหมู่บ้านบางคนไม่ได้เป็นเพื่อนเรา”
อิงฟ้าข่มใจไม่ให้น้ำตาไหล ยืนสบตาป้า ใจวูบวาบด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว
กลางคืน เธอแอบย่องออกไปสำรวจบริเวณรอบบ้านในจุดที่เสียงแปลก ๆ ดังขึ้นซ้ำ ๆ แต่สิ่งที่พบมีเพียงสิ่งของเก่าแก่ เช่นตุ๊กตาไม้เสียบเข็ม ใบไม้ถักร้อยสายด้ายแดงและเทียนไขสีดำ
เธอเริ่มสงสัยว่ามีใครบางคนในหมู่บ้านใช้ไสยศาสตร์ขับไล่หรือข่มขู่คนอื่น ต่อมาเธอพบว่าไม้เทียนไขที่บ้านคุณยายมั่นมีลายเส้นสัญลักษณ์ประหลาด ซึ่งละม้ายคล้ายสัญลักษณ์ที่เจอในบ้านตัวเอง
การสืบสวนเล็ก ๆ ของอิงฟ้าทำให้เธอเห็นความเชื่อและรอยร้าวในชุมชน ป้าพิสมัยเองก็มีของขลังซุกในห้องนอน ทว่าทำหน้าตาเรียบเฉยยามลูกถาม
“มันไว้กันวิญญาณ” ป้าพูดเพียงสั้น ๆ
อิงฟ้าตั้งคำถามกับทุกคนที่รู้จัก รวมถึงอนงค์ซึ่งเริ่มห่างเหิน เธอพยายามเข้าหาความจริงแต่กลับยิ่งรู้สึกแปลกแยก วายุเปลี่ยนเป้าหมายการกลั่นแกล้งมาใช้อิงฟ้าเป็นแพะในสถานการณ์ วิเคราะห์ว่า “ถ้าฉันหายไป คืนนี้ก็รู้ตัวการแน่ ๆ”
สถานการณ์ในหมู่บ้านเริ่มตึงเครียดหนัก ครูลัดดาเรียกประชุมผู้ปกครอง เสียงถกเถียงดังก้องในห้องเรียน “ลูก ๆ เราต้องปลอดภัยไว้ก่อน!”
ขณะนั้นมีเสียงโหวกเหวกนอกหน้าต่าง นักเรียนหญิงสวมชุดขาดวิ่นวิ่งเข้ามาท่ามกลางฝูงชนและล้มทรุดในห้อง เธอร้องไห้บอกว่าเพิ่งรอดชีวิตจากบางสิ่งในป่า เธอสั่นงันงก “มัน… ตามฉันมาจากข้างบ่อน้ำ!”
ทั้งหมู่บ้านแทบคลั่งตกใจ ตัดสินใจจัดเวรยามกลางคืน อิงฟ้าเสนอเข้าร่วมแต่ไม่มีใครฟัง เธอร่ำร้องแต่เสียงถูกกลืนโดยหมอก
คืนนั้นอิงฟ้านอนพลิกไปพลิกมา เธอตั้งใจว่าต้องออกไปตามหาความจริง เงียบ ๆ ลงจากบ้าน ไฟชายส่องนำทางกับลมหายใจที่ขุ่นมัว กลิ่นดินเปียกหนักกว่าเดิม เธอมุ่งหน้าสู่บ่อน้ำกลางหมู่บ้าน
ตรงพุ่มไม้ริมบ่อ เธอพบรอยเท้าเดียวกับที่เห็นในบ้าน คืนนี้รอยนั้นมีคราบเลือดปะปน เธอก้มลงแตะแต่สิ่งที่เห็นต่อมาทำให้เยือกเย็น ภาพเงาคนในน้ำที่จู่ ๆ ก็หายลับไป
เธอเงยหน้าขึ้น พบชายเฒ่ารูปร่างผอมโซยืนอยู่ ตาแดงโรจน์ “อย่าไปยุ่งกับของที่ไม่ใช่ของตัวเอง…”
อิงฟ้าสะดุ้ง ต่อเมื่อเพ่งมองอีกทีชายคนนั้นกลับงุนงง “ขอโทษ พ่อตามลุงขจร ผมหาลูกชายไม่เจอ… ช่วยด้วย”
เสียงเขย่าโซ่เก่า ๆ ดังขึ้นในความเงียบ อิงฟ้าตัดสินใจเดินตามเสียงไปในป่ารอบหมู่บ้าน เธอพบกองเปลือกไม้เรียงซ้อนกันและวัตถุพิสดารวางรายรอบ แต่ละชิ้นเต็มไปด้วยร่องรอยเผาไหม้และเลือดแห้งกรัง
เธอรู้สึกได้ถึงประกายแปลกประหลาดในอากาศ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง มือกำไฟฉายแน่น จู่ ๆ ร่างบางของเด็กหญิงที่หายไปคืนแรกโผล่มา “ช่วยด้วย… หนาวจัง”
“ใครทำเธอ?”
“มันไม่ใช่คน… มันเป็นหมอก” เด็กน้อยกระซิบ
ทันใดนั้นเงาหมอกก่อตัวขึ้นจนหนาทึบ ล้อมรอบอิงฟ้าและเด็กหญิง เธอยืนหยัด ยื่นมือสัมผัสไหล่ของอีกฝ่ายแต่แล้วเด็กคนนั้นสลายหายไปดั่งละลายไปกับหมอก
อิงฟ้าวิ่งกลับบ้าน ใจเต้นแรง ทุกคนในบ้านยังคงหลับ เธอหลบซ่อนใต้ผ้าห่ม ฝันร้ายรบกวนใจตลอดจนรุ่งสาง
วันรุ่งขึ้นข่าวแพร่สะพัดอีก คุณนายสมสุข หายตัวไปจากร้านขายของชำ วายุถูกถาม “เห็นคุณนายหลังร้านหญิงชุดขาวหรือเปล่า?” เด็กชายข่มความกลัวตอบเบา ๆ “ผมไม่รู้… ผมกลับบ้านเร็วมาก”
คนในหมู่บ้านพากันเครียดหนัก สีหน้าของป้าพิสมัยดูอิดโรย ทุกเช้าต้องเช็กคนในบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อิงฟ้าเริ่มกลัวตนเอง เธอพบว่าไม่มีใครเชื่อใจ ไม่มีใครพร้อมรับมือกับความจริงที่ลึกลับและยากจะอธิบาย เธอขอความช่วยเหลือจากครูลัดดา “ครู เรารู้ว่าถ้าไม่หาต้นตอ ทุกคนจะต้องสูญเสียหมด”
“อิงฟ้า ลูกควรอยู่ในที่ปลอดภัย อย่าออกนอกบ้านกลางคืนอีก”
“ไม่ค่ะ ถ้าครูไม่เชื่อเรา… ทุกคนในหมู่บ้านจะเป็นเหยื่อหมอกนี้ไปเรื่อย ๆ”
เย็นวันหนึ่ง อิงฟ้าตัดสินใจกลับไปที่บ่อน้ำอีกครั้ง คราวนี้เธอพบวัตถุที่หายไปจากบ้านของยายมั่นและบ้านลุงขจร เธอตามรอยไปจนถึงกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้าน ตรงนั้นเองที่เธอเห็นคนชุดขาวกำลังทำพิธีบางอย่างต่อหน้ากองเทียนสีดำ
อิงฟ้าซ่อนตัว หัวใจเต้นแรง หญิงชุดขาวเอ่ยเสียงต่ำ “ทุกคนต้องสำนึก ทุกคนต้องยอมหายไป … เพื่อหมู่บ้านจะสงบ”
แล้วหญิงชุดขาวหันมา เจออิงฟ้ายืนอยู่ เธอเอ่ยเสียงกร้าว “มองอะไร!”
อิงฟ้าสั่นงันงก “หยุดเถอะ! คุณกำลังจะทำร้ายคนอื่นเพราะความกลัว”
หญิงชุดขาวนิ่ง น้ำตาคลอ เธอคือยายมั่นผู้รอดชีวิตจากอดีตปริศนา “ฉันเสียลูกไปเพราะความเห็นแก่ตัวของเพื่อนบ้าน… หมอกนี้ไม่เคยให้อภัยใคร”
อิงฟ้าก้าวไปใกล้ ร้องไห้ “เราก็เหมือนกัน ไม่มีใครเคยให้อภัยเราเลย…”
แววตายายมั่นอ่อนลง “เธอยอมรับไหมว่าตัวเองก็ทำผิดมาบ้าง”
อิงฟ้าพยักหน้า เธอยืนเจ็บจากอดีต เธอเพิ่งเคยแอบขโมยข้าวจากร้านยายมั่นสมัยเด็ก ๆ เพื่อป้อนแมวของตน “เราแค่กลัวจะสูญเสียอะไรที่รัก… นั่นผิดไหม”
ความเงียบปกคลุม แล้วเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังมา คนในหมู่บ้านตามมาล้อมกระท่อม วายุครูลัดดา ป้าพิสมัยยืนจับกลุ่ม เชื่อมโยงสถานการณ์ในคืนนั้นกับภาพตรงหน้า
ยายมั่นสารภาพว่าใช้ไสยศาสตร์ขับไล่คนที่เธอเกลียด หรือหวาดกลัว ให้ออกไปจากหมู่บ้านโดยหวังจะปกป้องคนที่รัก สุดท้ายหมอกเองคือสิ่งที่ชุมชนร่วมกันสร้างขึ้นจากความหวาดกลัว การกล่าวหา และความเห็นแก่ตัว
ความจริงเปิดเผยสุดท้าย วายุเองยอมรับว่าเคยขโมยเงินจากร้านคุณนายสมสุข อนงค์สารภาพว่าเคยปล่อยข่าวลือใส่ร้ายให้คนอื่นในหมู่บ้าน ทั้งหมดสารภาพบาปเรียงกัน … หมอกบางขึ้นจนหยดน้ำค้างแรกของปีเริ่มปรากฏ
ครูลัดดานั่งนิ่ง “เราควรให้อภัยกันและกัน ไม่งั้นหมอกนี้จะไม่หายไป”
คืนสุดท้ายของเหตุการณ์นั้น อิงฟ้าร้องไห้เงียบ ๆ ขณะที่คนในหมู่บ้านต่างโอบกอดกัน วางมือบนไหล่ ต่อต้านความกลัวและยอมรับกันเอง ฝนเริ่มโปรยเบา ๆ เหนือหลังคาไม้เป็นครั้งแรกในรอบเดือน ทุกคนยืนมองอาทิตย์สีเทาโผล่พ้นขอบฟ้า สุดท้ายหมอกจางลง เผยท้องฟ้าสีเงินและหมู่บ้านที่ดูใหม่ตา
