แสงไฟใต้ผืนน้ำแข็ง

เสียงสะท้อนของรองเท้าบูทที่ย่ำลงบนพื้นที่มีหิมะบาง ๆ ปกคลุม ทำให้โถงโรงเรียนมัธยมแห่งเดียวของหมู่บ้าน เสียงพูดคุยแผ่วเบาของเพื่อนกลุ่มเล็ก ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ซิน เจ้าของผมยาวขลับและแววตากังวล สะพายกระเป๋าเก่าเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนที่มุมหน้าต่างบานใหญ่ ร้าน้ำค้างแข็งเกาะเป็นคราบ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“กลิ่นน้ำแข็งแรงจังว่ะปีนี้” โต้งพูดเบา ๆ ขณะยืนข้างกัน เอามือถูจมูก “ปกติเวลานี้ลมมันต้องมีกลิ่นสนมั้ย”

“ก็ขึ้นอยู่กับว่าได้กลิ่นหรือเปล่า” ฟ้าเอ่ยแทรก เสียหัวเราะนั้นเสียดแทงบรรยากาศ เธอผู้นอนหลับไม่เคยสนิทในคืนฤดูหนาว ดูเหมือนไม่กลัวสิ่งใดแต่ลึก ๆ ก็มักเงียบไปเมื่อถูกจ้องมองนาน ๆ

กริ่งเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมกัน ร่างบางของแดนซึ่งเป็นนักกีฬาฮ็อกกี้น้ำแข็ง วิ่งออกมาก่อนใคร มือคว้าหมวกไหมพรมขาด ๆ และตะโกนข้ามโถง