สายลมจากทะเลพัดผ่านหน้าต่างเก่า ๆ ของคฤหาสน์ริมโขดหิน เสียงแตกเปรี๊ยะของบานเกล็ดไม้ผุย้ำเตือนถึงกาลเวลาที่หมุนผ่านอย่างเนิ่นนาน เดย์ นักศึกษาศิลปะปีสาม แบกเป้หนาหนักยืนชะเง้อจ้องผ่านม่านหมอกเข้ามาในลานกว้างหน้าตึก ผู้คนในกลุ่มเริ่มลงจากรถกันอย่างเงียบ ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มันดู…หลอน ๆ ป่ะ?” เม็ด นักศึกษาจิตรกรรมผู้พูดน้อยยืนอยู่ข้าง ๆ เดย์ สายตาตื่น ๆ คล้ายจะลังเล แต่เลือกหันไปหยิบสมุดสเก็ตช์ออกมาปลอบใจตัวเอง
เพียง เพื่อนหญิงของกลุ่ม ผู้มีรอยยิ้มซุกซนแต่แฝงแววกังวล โยนกระเป๋าทิ้งแล้วหมุนตัวแกล้งหัวเราะ “กลัวผีเหรอเม็ด? เอาน่า…ใครจะไปรู้ อาจจะมีผีศิลปินเถลิงสถิตอยู่ที่นี่ก็ได้!”
กันต์ หัวหน้ากลุ่ม มองทุกคนแล้วปรับน้ำเสียงให้จริงจังกว่าทุกที “เข้าไปเถอะ เดี๋ยวอาจารย์เจ้าของงานรอ” เขายกกล้องวิดีโอขึ้น กดอัดก่อนจะเดินนำ
เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องชายคา เมฆ กลุ่มชายหนุ่มร่างใหญ่หัวเราะเบา ๆ พลางตบไหล่เม็ดอย่างหยอกล้อ “ถ้ามีอะไรหลอน ๆ ฉันจะปกป้องเอง”
เมื่อผลักประตูใหญ่เข้าไป ทุกคนถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นอายฝุ่นและกลิ่นเค็มจากทะเล ภาพวาดโบราณแขวนเงียบงันแทรกกับแสงแดดสายที่ลอดมาระหว่างม่านเก่า จู่ ๆ อาจารย์โอฬารเจ้าของนิทรรศการ โผล่ออกมาพร้อมรอยยิ้มเจือความเครียด “ยินดีต้อนรับ ทุกคนพักตามสบาย ห้องด้านบนเตรียมไว้แล้ว คืนนี้เจอกันที่ห้องรับแขก”
ห้องแต่ละห้องที่ได้รับแบ่งกันมีเสียงแตกต่าง บางห้องมีแสงแดดลอด บางห้องมืดทึบ เม็ดเลือกห้องใกล้ระเบียง เธอเปิดหน้าต่างออกช้า ๆ ทอดสายตาไปไกล สะท้านกับภาพคลื่นซัดโขดหินเบื้องล่าง
เสียงตะโกนเรียกของเพียง ดังแผ่ว ๆ “เม็ด ลงมากินของว่างไหม!” แต่เม็ดแสร้งไม่ได้ยิน หล่อนจับดินสอปาดลงกระดาษ เงาสะท้อนตัวเองบนกระจกหน้าต่างสั่นไหว…
คืนนั้น ห้องรับแขกเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยผสมเสียงคลื่น เพียงยกแก้วน้ำอัดลม “ถ้าวาดรูปเสร็จเร็ว ๆ เราจะได้ไปเที่ยวชายหาดสักทีนะ!” เดย์พยักหน้า แต่ดวงตามีแววปลีกตัว เขาขอเงียบ ๆ กลับขึ้นมานั่งบนเตียง พยายามโทรหาใครบางคนแต่สายตัดไป
กันต์เปิดกล้อง หันไปถามโอฬาร “ที่นี่…เคยมีเรื่องแปลก ๆ ไหมครับ?” อาจารย์เฉไฉตอบกลับคลุมเครือ “คฤหาสน์นี้เก็บศิลปะกับเรื่องราวไว้เยอะ…บางเรื่องก็ไม่สมควรถามมากหรอกกันต์ ศิลปินต้องมองของจริงมากกว่าคำเล่า”
รุ่งเช้า เม็ดตื่นขึ้นมาแปลกใจ เมื่อกระดาษสเก็ตช์ของเธอปรากฏรอยดินสอเป็นรูปร่างในเงามืดคล้ายหญิงสาวหน้ากระจก ทั้งที่เธอจำได้ว่าตัวเองไม่เคยวาดไว้ เธอรีบเก็บกระดาษใส่ลิ้นชัก ทว่าความระแวงเริ่มแฝงในใจตั้งแต่เช้า
ที่ห้องอาหาร เพียงเดินเข้ามาสาย แววตาแปลกไปตั้งแต่เมื่อคืน กันต์ถาม “เมื่อคืนไปไหน?” เพียงเงียบนาน “แค่…เดินเล่นคนเดียว อยากอยู่คนเดียวบ้าง” เมฆหรี่ตามอง ก่อนจะช่วยบรรเทาบรรยากาศ อาสาขนของไปจัดแสดงงานศิลป์
นิทรรศการเตรียมเสร็จ นักศึกษาทุกคนนั่งล้อมโซฟา กำลังชื่นชมงานของแต่ละคน เดย์ส่งภาพวาดตัวเองให้กลุ่มดู เพียงชมแต่ดูกระสับกระส่าย “นายวาดตามความจริง หรือวาดในสิ่งที่กลัว?” เดย์นิ่งงัน ก่อนตอบ “บางทีมันก็ปนกันไปหมดละเพียง…”
เมื่อมืดสนิท เม็ดเดินออกไประเบียง ลมเย็นเฉียบ พื้นกระเบื้องเย็นเฉียบจนตัวสั่น เธอกำลังคิดถึงใบหน้าของหญิงสาวในภาพวาด เมื่อลมหวนผิดปกติพัดเข้ามาตีประตูกระแทกปังใหญ่ เงาเลื่อนผ่านหลังม่าน เธอขยับถอยช้า ๆ เมฆโผล่มา “เป็นอะไร? ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น” เม็ดปัดปากด้วยเสียงสั่น “ฉัน…” หยุดหายใจสักครู่ “รู้สึกว่าที่นี่…มันมีอะไรบางอย่างแอบเงียบอยู่กับเรา”
วันถัดไป เมื่อทุกคนพร้อมเปิดนิทรรศการ เพียงกลับไม่อยู่ที่ห้อง เป้และโทรศัพท์ถูกทิ้งไว้ กลุ่มนั่งนิ่งงัน ความกลัวเริ่มระบาด กันต์ขอให้ทุกคนช่วยกันตามหาในทุกซอกคฤหาสน์ เมฆขมวดคิ้ว “อย่าแตกตื่น เดี๋ยวเราจัดชุดค้นหากัน”
เม็ดเดินสำรวจห้องใต้หลังคา เจอฝุ่นกับกลิ่นราขุ่น กล่องเก่า ๆ กองท่วมหัว เธอพลิกดูรูปเก่าสองใบ เป็นภาพผู้หญิงใส่ชุดขาวยืนริมหน้าต่างและภาพครอบครัวที่มองหน้ากล้อง แต่ทั้งคู่มีรอยขีดฆ่าอยู่บนใบหน้า หน้าของใครบางคนหายไป
ระหว่างการค้นหา กันต์กับเดย์เดินสำรวจห้องเก็บของใต้ดิน ไฟฉายส่องไปสะท้อนตากระจกเงาเก่า ๆ เดย์เผลอเอามือแตะ กระจกสั่นวูบ ลมหายใจเย็นเฉียบปราด เดย์ถอยหลังชนกล่อง กันต์คว้าแขนไว้ “สติ เดย์ อย่าหลุด!” เดย์อ้ำอึ้ง “ผมเห็นอะไรเหมือน…เพียงยืนอยู่ในเงา…”
อาจารย์โอฬารรวบรวมทุกคนในห้องรับแขก บรรยากาศอึมครึม เค้นถาม “ใครมีเรื่องอะไรปิดบังกันหรือเปล่า? อย่าปล่อยให้เหตุการณ์แบบนี้บานปลาย” เม็ดมองหน้าเดย์ ต่างฝ่ายต่างนิ่ง เพียงยังไม่กลับมา ทุกคนเริ่มระแวงซึ่งกันและกัน
กลางดึก เมฆนั่งเฝ้าหน้าต่าง เห็นแสงวาบคล้ายใครใช้ไฟฉายจากริมโขดหิน เขาครุ่นคิดสะดุ้ง ใจหนึ่งอยากวิ่งออกไปหา ใจหนึ่งกลัวว่าอาจจะเป็นเพียนหรือสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้น สุดท้ายตัดสินใจคว้าไฟฉายเดินออกไป พร้อมกันต์ตะโกนตามหลัง “ระวังด้วย!”
เมฆเดินไปตามแนวหิน เสียงคลื่นดังกลบหู ยิ่งใจเต้นเท่าไหร่ ภาพของเพียงที่เคยทะเลาะกับเขายิ่งแจ้งชัด บทสนทนาครั้งสุดท้ายวนในหัว “ถ้าชั้นหายไปจริง ๆ ใครจะหาเจอวะ?” ตอนนั้นเขาแค่หัวเราะ วันนี้คำถามแผ่ว ๆ กลับกรีดหัวใจเป็นรอย
ในห้องนั่งเล่น เม็ดเปิดสมุดสเก็ตช์ พบรอยขีดใหม่เป็นรูปร่างเพียงในท่าทางหวาดกลัวทั้งที่ไม่เคยวาด กลัวจนต้องผลักสมุดลงพื้น เดย์เข้ามาปลอบ มองสบตา “เม็ด เราต้องพูดความจริงได้แล้ว” เม็ดกลั้นน้ำตา “ถ้าเราทำผิดพลาดจริง ๆ เราจะได้รับการให้อภัยไหม?”
เช้าวันใหม่ การค้นหาเข้มข้นขึ้น โอฬารขอความร่วมมือนักศึกษา ทุกคนเดินต่อแถวกันสำรวจโถงใต้คฤหาสน์ พบประตูเก่า ๆ สีลอก เขรอะสนิม มันถูกล็อกด้วยกุญแจโบราณ เพียงพยักหน้าปลดล็อก เกิดเสียงเอี๊ยดที่เย็นเยียบ
ในห้องมีเพียงซากภาพวาดและกระจกเงาใบหนึ่ง เขมรอบ ๆ ด้วยความระแวง เดย์รู้สึกคล้ายโดนจ้องหลังผ่านเงาสะท้อน ร่างเพียงปรากฏเพียงเสี้ยววินาที ทุกคนนิ่งงัน ก่อนโผล่เสียงร้องของเพียงจากด้านใต้พื้นไม้
ทุกคนรีบพิสูจน์ พบฝาไม้หลุด เมฆเข้าไปในช่องใต้บ้าน กระทบกับลมหายใจรุนแรง เพียงถูกล่ามที่ข้อเท้า อ่อนล้าแต่ยังไม่หมดสติ เมฆช่วยแบกเธอขึ้นมา เพียงกระซิบ “ฉันถูกนำมาซ่อนไว้ที่นี่…มีใครบางคน ที่ไม่ใช่คนพวกเรา…”
ความเงียบกดดันทุกถ้อยคำ อาจารย์โอฬารยืนนิ่งสีหน้าเปลี่ยน เจตนาในตาทะลุหนาว เม็ดถามเสียงสั่น “อาจารย์…ทำไม?” โอฬารหัวเราะเยาะเย็น “มันเป็นของเก่า…ยิ่งกว่าคนไหน ลืมอดีตไม่ได้หรอก” เพียงน้ำตาคลอเบ้า “เขาเป็นคนส่งฉันไปยังที่นั่น เพราะกลัวว่าความลับของคฤหาสน์จะถูกเปิดเผย”
สิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ย้อนสู่เรื่องราวในอดีตของโอฬารที่เคยทำผิดพลาด ทุกคนเริ่มเผชิญหน้ากับเงามืดของตัวเอง ทั้งเรื่องโกง การทรยศ ความผิดที่ไม่เคยให้อภัยตัวเอง จุดนี้แต่ละคนต้องตัดสินใจว่าจะเลือกซ่อนต่อ หรือจะเลือกยอมรับความจริงเพื่อข้ามเงามืดในใจ
เดย์ร้องไห้โฮ “ถ้าไม่กล้าพูด ถ้าเรายังปิดบัง…เราจะไม่มีวันออกจากเงามืดนี้ได้” กันต์ใจเย็นในที่สุด “เราเริ่มใหม่ได้ มันเจ็บ แต่ถ้าไม่เผชิญหน้า เราจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป”
ดวงอาทิตย์ทอแสงสุดท้ายผ่านหน้าต่าง กรอบรูปวาดหญิงสาวในอดีตโยนทิ้งลงทะเล เป็นจุดจบของอดีตอันเจ็บปวดแต่เป็นจุดเริ่มใหม่ของมิตรภาพใหม่ เม็ดเขียนในสมุดสเก็ตช์ “บางที…ศิลปะทำหน้าที่เป็นเงาสะท้อน เงาที่เตือนให้อยู่กับความจริง”
คฤหาสน์ที่เคยกรุ่นไปด้วยเสียงคร่ำครวญของอดีต บัดนี้เงามืดเริ่มจางลง ทุกคนออกมายืนรับแสงเช้าด้วยหัวใจที่เปลี่ยนไป ไม่มีใครปิดบัง ไม่มีใครหลีกหนี ครั้งสุดท้ายที่มองย้อน เงาของเพียงกับเม็ดประสานกันบนผนังขาว ดั่งสัญญาใหม่ที่เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้
