แสงไฟฮาโลเจนสีขาวสะท้อนบนผนังสตูดิโอศิลปะกลางเมือง เจ้าของอาคารคือชายชรานามว่า “ลุงถวิล” ที่มักใส่เสื้อยีนส์เก่า ๆ เดินผ่านผลงานศิลปะนักศึกษาด้วยสายตามีประกายดุจนักสะสมของหายาก ลึกเข้ามาในสตูดิโอ เหล่านักศึกษากำลังขะมักเขม้นกับแผ่นผ้าใบตรงหน้า ในกลุ่มนั้น ผู้หญิงผมยาวผิวขาวซีดชื่อ “ลันตา” แต่งตัวเรียบง่าย กำลังเพ่งมองภาพวาดของตัวเอง สีหน้าราวกับมีบางอย่างทับใจอยู่ภายใน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เธอจะเติมตรงนี้หน่อยมั้ยลัน?” “ปุณณ์” เพื่อนรุ่นเดียวกันส่งเสียงถาม นิ้วเปื้อนสีชี้ไปจุดมุมของภาพแต่ลันตากลับนิ่ง เธอกะพริบตา สีในสายตาวูบวาบ สะท้อนแสงไฟวาบหนึ่งก่อนหายไป เธอส่ายหน้า “ไม่ ฉันวางตรงนี้ไว้แบบนี้” เสียงของเธอสั่นไหว ปุณณ์มองนิ่ง รู้สึกลึก ๆ ว่าลันตากำลังวาดภาพเพื่อซ่อนอะไรบางอย่าง
“ผมขอเข้าเรื่องเลยละกัน” เสียง “ยอดชาย” ดังขึ้น เจ้านิสัยกล้าแกร่ง พูดตรงประเด็น เขายืนอยู่ข้าง ๆ “ดาริน” เด็กสาวร่าเริงที่วันนี้กลับเอาแต่นั่งจ้องภาพตนเองแข็งทื่อ “อาจารย์เชิญเด็กกลุ่มเราไปแข่งศิลปะที่ต่างเมืองนะ ที่สำคัญคือแข่งรอบนี้ต้องใช้งานที่วาดกับมือเท่านั้น ห้ามก็อป ห้ามลอก ใครมีของดีรีบงัดออกมา”
ลันตานั่งเงียบ ท่ามกลางเสียงตื่นเต้นของเพื่อนบางคนและสีหน้ากดดันของคนที่เหลือ สตูดิโอเย็นเหงา แม้ห้องจะมีคน ลุงถวิลเดินผ่านมาบอกเบา ๆ “ดวงตาทุกคู่ในนี้ มีบางอย่างที่อยากพูดแต่ไม่กล้า” ก่อนเดินหายลับไป
คืนนั้น ลันตานอนในห้องพักเล็กข้างสตูดิโอ เธอหยิบเสื้อกันฝุ่นมาสวม เดินเรียบฝาผนังไปสำรวจห้องใต้ดินเก่าแก่ที่เพื่อน ๆ ลือกันว่ามีของต้องห้าม เธอเผลอปัดผ้าม่าน ผงฝุ่นลอยในแสงไฟ ปรากฏรูปวาดปริศนาซ่อนอยู่ใต้กำแพง ฟองอากาศใส ๆ ผุดขึ้นในอก “ใครทิ้งไว้กัน” เธอพึมพำ
เสียงปุณณ์มาแต่ไกล “นั่นใช่ภาพที่คนดับกลิ่นเพ้นท์ทิ้งไว้รึเปล่า? มีข่าวว่ามันเหมือนมีชีวิตน่ะ…” เขาตาโตเมื่อลันตากวักมือให้มาใกล้ ๆ ทั้งสองเงียบอยู่นาน “รูปนี้…คล้ายกับความฝันฉันแปลก ๆ สมัยเด็ก” ลันตากระซิบ ปุณณ์ใจเต้นแต่เสแสร้งว่าไม่รู้สึกกลัว
รุ่งเช้า ดารินเข้าหาลันตาด้วยใบหน้าเหนื่อย สะกิดข้อมือช้า ๆ “เมื่อคืน…ฉันฝันถึงคนในรูปนั้น ทุกคนหน้ามืดอยู่บนบันได มองมาเหมือนขอให้ช่วย” ลันตาขมวดคิ้ว หันไปสบตากับปุณณ์ที่ลังเลจะเชื่อหรือไม่ “จริงจังนะลัน ฉันไม่อยากใกล้งานแข่งเลย…ถ้ามันเกี่ยวกับคำสาปในสตูนี้ล่ะ”
ยอดชายเสริม “คนเรียกแชมป์น่ะ มีแต่คนที่กล้าหักกฏตำนานนี่แหละ เจ๊เจ้าของเดิมของสตูดิโอก็เคยว่าถ้าใครเปิดผนังห้องนี้ในคืนเดือนมืด การลงสีในรูปจะเปลี่ยนให้คนกลายเป็นอีกคนหนึ่ง…” ลุงถวิลเดินมา เอ่ยเสียงต่ำจนทุกคนเงียบลง “จะกลัวศิลปะ หรือกลัวใจตัวเองมากกว่ากันล่ะ”
คำพูดนั้นฝังใจลันตาทั้งวัน เธอเดินวนอยู่หน้าแผ่นภาพปริศนา เอามือลูบบางส่วนตรงใบหน้าของรูป ดวงตาที่วาดในภาพเหมือนจะเปล่งประกาย ความรู้สึกกลัวกระจายไปทั่วร่าง แต่ก็มีบางสิ่งกระซิบในหัวใจให้อยู่ต่อ
คืนนั้น ขณะทุกคนกำลังจะกลับบ้าน ยอดชายตกลงใจจะลองลงสีในภาพต้องห้าม เขาพกกล่องสีเก่าติดตัว ก้มหน้าวาดมือสั่น ๆ ดารินตะโกน “อย่าไปยุ่ง!” แต่ยอดชายหัวเราะ ท้าทายโชคชะตา ลันตาจ้องเขานิ่ง ไม่มีใครพูด
เสียงขูดของพู่กันกับกำแพงดังเป็นจังหวะลึกลับ ทั้งกลุ่มยืนหอบลุ้น กลิ่นสีกระจายจนปุณณ์สูดหายใจไม่เข้า ราวกับทุกคนถูกแรงบางอย่างตรึงไว้ ยอดชายผละออก ภาพที่ถูกเติมสีปรากฏเหมือนใบหน้าคนนอนหลับอยู่ เหงื่อของเขาซึมเต็มหน้าผาก
รุ่งเช้า ดารินพบว่ายอดชายนั่งดูรูปเดิมอยู่นิ่ง ๆ สีหน้าว่างเปล่าอย่างประหลาดเหมือนลืมไปว่ากำลังอยู่ที่ไหน ลันตาสัมผัสบ่าเขา แต่ยอดชายกลับสะดุ้ง “เมื่อคืนฉันฝัน…ฉันเหมือนถูกวาดใหม่” เขากระซิบ ดารินหน้าซีด ปุณณ์เริ่มไม่แน่ใจว่านี่คือเรื่องจริงหรือแค่ความกลัวเล่นงาน
วันถัดมา กลุ่มนักศึกษาต่างคนต่างแยกย้ายกลับไปวาดงานแข่งกันเอง ลันตานั่งหน้าผ้าใบตัวเอง ทบทวนฝันในวัยเด็กที่ปลุกให้เธออยากลองเปิดปมภาพต้องห้าม เธอเริ่มลงสี แต่ระหว่างทำ มือของเธอสั่นจนน้ำตาไหล เธอถามตนเองเบา ๆ “ถ้าฉันสร้างอะไรผิดซ้ำอีก ฉันจะให้อภัยตัวเองได้ไหม”
ค่ำวันหนึ่ง ปุณณ์เข้ามานั่งข้าง ๆ ลันตา “เธอคิดว่าศิลปะมันสะกดเราหรือเปล่า” ลันตายิ้มจาง ๆ “ศิลปะไม่ได้สะกด มันแค่ทำให้เจอกับสิ่งที่ซ่อนไว้มากกว่า” ปุณณ์เงียบไปแป๊บหนึ่ง “แต่ถ้ามันดึงอดีตแย่ ๆ ออกมาล่ะ”
“งั้นเราต้องเผชิญหน้ากับมัน” ลันตาตอบด้วยแววตาแน่วแน่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา แล้วดูเหมือนเธอจะตัดสินใจอะไรบางอย่างในวินาทีนั้น
ถึงวันแข่งขัน ภาพวาดของลันตาคือเด็กผู้หญิงหลับตานอนในอ้อมกอดตัวเอง ฉากหลังกระจายสีเทาอมฟ้า เป็นบรรยากาศของความว่างเปล่าแต่ก็แฝงการเยียวยา เธอเดินไปวางภาพหน้ากรรมการ เพื่อน ๆ มองเธอด้วยความตื่นเต้นกังวล ปุณณ์กระซิบ “มันคือเรื่องเธอใช่ไหมลัน” เธอพยักหน้าช้า ๆ
ยอดชายนำภาพวาดใบหน้าตัวเองในมุมที่เศร้าแปลกกว่าทุกที ใครเห็นก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดลึก ๆ ดารินส่งรูปครอบครัวที่จับมือกันแน่นแม้แต่ละคนจะหันหน้าไปทางคนละทิศ สายตาผู้ชมหลากหลายแต่เต็มไปด้วยคำถามเงียบ ๆ
ผลตัดสินออกมา ไม่มีใครในกลุ่มชนะรางวัลใหญ่ แต่ทั้งหมดได้รับรางวัลชื่นชมจิตวิญญาณศิลปิน ลันตาเงยหน้ามองเพื่อน คำว่าชนะหรือแพ้กลับไม่สำคัญเท่าเดิม ปุณณ์พูดเสียงเบา “รู้อะไรมั้ย ตอนนี้ฉันเข้าใจเธอขึ้นอีกนิดนึง” ลันตายิ้ม ดารินน้ำตาซึม ยอดชายจับบ่าเพื่อนทั้งสอง ทุกคนกอดกันเงียบ ๆ ในห้องสตูดิโอที่ยังมีภาพวาดต้องห้ามซ่อนอยู่
คืนนั้น ลันตานั่งเงียบอยู่ในสตูดิโอเพียงลำพัง จับภาพของตัวเองแน่น คุณค่าของศิลปะไม่ใช่เพราะถูกเลือก แต่เพราะมันช่วยให้เธอกล้ากลับไปรับมือกับอดีตในใจ ลุงถวิลเดินมานั่งข้าง ๆ เอ่ยเบา ๆ “ศิลปะเปลี่ยนชีวิตของใครไม่ได้…แต่บางที มันช่วยให้คุณกล้าเปลี่ยนชีวิตของตัวเอง”
แสงจันทร์สาดลงบนพื้นกระเบื้องเย็น ลันตาเงยหน้าขึ้น ยิ้มทั้งน้ำตา สัมผัสความหมายใหม่ของความกล้าและการให้อภัย เธอลุกเดินออกจากสตูดิโอ ปล่อยอดีตไว้เบื้องหลัง เหลือแค่เสียงหัวใจและแสงจันทร์ที่ทอดยาว หากจะเริ่มต้นใหม่ เธอเลือกเองได้ในทุกย่างก้าว
