เงาครามใต้แสงดาว

เสียงหวีดลมปะทะยอดสนแหลม ค่ำคืนหมอกลงจัด บ้านไม้เก่าของชินฟ้าอยู่ริมหมู่บ้าน เขาเดินกลับหลังจากเลิกเรียน ความมืดคลี่คลุมก่อนต้นไผ่จะไหวสะท้าน กิ่งไม้แถวนั้นคล้ายกำลังขยับตามสายตาเขา ชินฟ้าหยุด ก้มมองรองเท้าผ้าใบขาดแล้วรีบก้าวเท้าเร็วยิ่งขึ้น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ฟ้า! รอด้วย” เสียงอินตาเพื่อนร่วมห้อง สาวผมสั้นหน้าดุตะโกนไล่หลัง วิ่งตามมา อินตาหยุดหอบ ลมหายใจกลิ่นมินต์กับความเหนื่อยเวียนรอบๆ “คืนนี้จะเดินกลับคนเดียวจริงเหรอ”

“แม่รอให้เอากับข้าวไปส่งป้าสม” ชินฟ้าหลบตา พยายามซ่อนความกระวนกระวาย อินตาเงียบชั่วครู่ มองตาเขานิ่ง “เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ไหม”

ชินฟ้าลำบากใจ ก่อนจะส่ายหน้า ไม่เคยกล้าบอกใครถึงเงาลางๆ นั้น อินตาทำท่าไม่เชื่อ “สายน้อยยังไม่กลับบ้าน ป้าข้างบ้านว่าตำรวจจะขึ้นมาดู”

“เด็กผู้หญิงอีกคน?” ชินฟ้าหยุด เดินควบคู่ไปกับอินตา เงาหนาในโพรงไม้ริมทางทำให้ทุกเสียงดูดังผิดปกติ บรรยากาศหมู่บ้านยังกดทับไม่เลือน อินตาคว้าแขนเขาแน่น

ทั้งคู่เดินมาถึงบ้านป้าสม หญิงชราหลังงอผิวคล้ำอมยิ้มจางๆ ให้เมื่อเห็นหน้า “มาซะดึกเลยลูก” เธอมองชินฟ้าแววตาสะท้อนความกังวล “ได้ข่าวว่าสายน้อยยังไม่กลับเหรอ”

ป้าสมหันมองตู้ไม้ สูงเสียงต่ำ “เด็กสมัยนี้กล้าไปไหนคนเดียว หวังให้มันโตกว่านี้ นี่บ้านเรานะ ไม่ใช่เมืองใหญ่” ชินฟ้ารับกับข้าวแล้วสงบเงียบ อินตามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งคู่เดินออกจากบ้านไร้คำพูดอีก ก่อนแยกย้าย ต่างไม่มีใครรู้จะกลับบ้านไปเจอกับอะไรบ้างในคืนนี้

คืนนั้น ชินฟ้านอนพลิกตัว เสียงกระซิบแผ่วจากใต้หน้าต่างห้อง ทำให้เขาขนลุกขณะยกผ้าห่มคลุมหัว

“ฟ้า…ช่วย…ด้วย…” เสียงคล้ายร้องไห้ เขากลั้นใจหลับตา ไม่กล้าลุกดู

รุ่งเช้า ชินฟ้ามาที่โรงเรียน นักเรียนรวมตัวกันหน้าตึกเรียน หลายคนกระซิบกระซาบ ปมลับกำลังสุมอยู่ ครูใหญ่เข้ามาประกาศ “ใครเห็นสายน้อยเมื่อคืน ช่วยแจ้งด้วย เรากำลังค้นหาอยู่นะ”

ชินฟ้าก้มหน้า อินตายืนกอดอกข้างตัว มองครูสายตาขุ่น เด็กกลุ่มหนึ่งพูดแว่ว ๆ “บ้านนี้มีแต่เรื่อง คนหายทุกปี” อีกคนกระซิบ “ว่ากันว่ามีคำสาป”

อินตาเงียบ ท่าเหมือนไม่เชื่อแต่สายตาซับซ้อน เธอหันมาทางชินฟ้า “นายว่าจริงไหม ต่อให้มีคำสาปจริง นายก็ไม่เชื่ออะไรแบบนั้นใช่ไหม”

“ฉัน…ไม่รู้” ชินฟ้าตะกุกตะกัก เสียงกริ่งพักดัง สองคนเดินออกจากฝูงชน สายลมพัดชายเสื้อมากระพือ เงาที่สะท้อนพื้นดินขยับตาม

ระหว่างกลางวัน ชินฟ้าเห็นชายแก่แปลกหน้าคนหนึ่งเดินส่องเข้าไปในป่าใกล้โรงเรียน ชายคนนั้นถือกระเป๋าผ้าเก่า อินตาก้าวตามถาม “คนแปลกหน้า อยู่หมู่บ้านไหน?”

ชายแก่หัวเราะทุ้ม เสียงเหมือนหินกลิ้ง “ไม่ได้มาหาเรื่องเด็กนะหนู มาตามกลิ่นบางอย่าง…ที่หมู่บ้านนี้มีตั้งแต่รุ่นปู่ย่า” เขาเหลือบมองชินฟ้า