เงาใต้เพดานหิมะ

หน้าต่างห้อง 2/10 ของหอพักหญิงเมืองปุยขาวเต็มไปด้วยหมอกน้ำแข็งแผ่วเบา เสียงรองเท้าบูทสีดำกระแทกพื้นไม้เดิม ๆ ดังแว่วมาในความเงียบ อาข่าเดินลากกระเป๋า ผ้าพันคอเขียวขวดแก้วของเธอสั่นริกเพราะลมหนาว เธอเหลือบมองบันไดไม้ที่นำขึ้นสู่ชั้นสอง ดวงตาเธอมีแววกังวลและความเหงาซ่อนอยู่ ชายเสื้อคลุมยาวของเธอเปื้อนเกล็ดหิมะ เธอหยุดนิ่งกลางโถง เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างคล้ายฝีเท้าที่เบากว่าเงา…

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“อาข่า! ย้ายเข้าวันนี้เองเหรอ” เสียงโผใส่มาจากปลายโถง คือจารุ เพื่อนร่วมห้อง ขวัญใจนักกิจกรรมและหัวเราะเสียงดัง จารุใส่แว่นกลม หน้ายิ้มสดเสมอ เธอดึงแขนอาข่าพาเดินผ่านโถงไปยังห้อง รูปถ่ายนักเรียนติดผนังสีซีดคือพยานแห่งวันวาน อาข่าส่งยิ้มจืดจาง พยักหน้าขอบคุณ

ในห้อง 2/10 ช่อรัมย์ เพื่อนร่วมห้องอีกคน ผมสั้นดำตัดตรง กำลังอ่านหนังสือในมุมอับ อาข่าวางกระเป๋า ถอดเสื้อคลุมออก เสียงลมหายใจของเธอดูจะถี่ยิ่งกว่าปกติขณะสอดส่องไปรอบห้อง ตรงมุมเพดาน มีเงาลาง ๆ เหมือนฝุ่น ราวกับหลบเร้นตัวเองอยู่ที่นั่น

“ห้องเราอุ่นดีใช่ไหมคะ?” ช่อรัมย์เงยหน้าถาม เสียงเรียบ ๆ แต่น้ำเสียงดูจริงใจ อาข่าพยักหน้านิดหน่อย มือหนึ่งจับผ้าพันคอไว้แน่น

พลันไฟตก เธอสะดุ้ง ด้วยภาพความทรงจำบางอย่างแล่นผ่านตา เธอปิดเปลือกตาไว้สักพัก จารุหัวเราะว่าต้องเป็นไฟสำรองเก่าแก่แน่ ๆ แล้วควักไฟฉายมาเปิด

“ที่นี่ไฟดับบ่อยเหรอ?” อาข่าถามช้า ๆ จารุยิ้ม “ที่นี่ปกติ แต่คืนนี้เหมือนจะพิเศษมั้ง” เงาสะท้อนจาง ๆ บนเพดานเหมือนขยับครู่หนึ่ง ก่อนจะค้างนิ่งอีกครั้ง

คืนแรกของอาข่าผ่านไปด้วยเสียงพึมพำของเพื่อนร่วมห้อง และเสียงลมหิมะที่กระทบหน้าต่าง ในความเงียบ เธอกระซิบเบา ๆ ว่า “อย่าโผล่มาอีกนะ…” ไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไร แต่อ้อมแขนกอดอกแน่นขึ้น ในเงามืดใต้เพดาน เสียงขูดฝาผนังดังแผ่ว ๆ เหมือนเสียงลมหายใจใครสักคน

เช้าวันใหม่ อาข่าตื่นขึ้นเพราะแสงอ่อน ๆ ที่ลอดม่าน ช่อรัมย์ยืนแต่งชุดนักเรียนหน้ากระจก เธอสังเกตเห็นรอยขูดขาวยาวบนผนังเหนือโต๊ะเขียนหนังสือ “เมื่อคืนได้ยินเสียงแปลก ๆ ไหม?” อาข่าถามช่อรัมย์เบา ๆ

ช่อรัมย์หยุดมือชั่วครู่ “ทุกห้องที่นี่มีอะไรแปลก ๆ หมดล่ะ แต่ส่วนใหญ่เขาแค่ไม่พูด” เสียงเธอแฝงความระแวดพร้อมความเศร้าเล็ก ๆ อาข่าเม้มปาก จารุเดินเข้ามาเงียบ ๆ เธอยิ้ม “ในแทนจะเป็นเพื่อนกัน ต้องไม่กลัวเงาใช่ป่ะ!” เธอหัวเราะกลบเกลื่อนบรรยากาศ

ช่วงบ่ายหลังเลิกเรียน สามสาวเดินข้ามลานหิมะหน้าหอพัก ระหว่างที่จารุกำลังปล่อยมุกเรื่องพายุหิมะ อาข่าสังเกตเห็นเงาชายสูงโปร่งกว่าปกติเดินสวนมาทางด้านหลัง ไม่มีใครในบริเวณนั้น “เมื่อกี้มีใครเห็นคนเดินตามเรามั้ย?” เธอถามกลั้วความกลัว จารุเดินชะงัก “เอ๊ะ จริงเหรอ? เราก็ไม่เห็นนะ…”

ช่อรัมย์มองตามสายตาอาข่าแล้วพูดเสียเบา “เมืองนี้ซ่อนอะไรไว้อยู่เยอะ” เสียงพูดของเธอเหมือนพยายามเตือนอะไรบางอย่าง—หรืออาจเตือนแค่ตัวเอง

คํ่าคืนนั้น แนวหิมะที่ลานกว้างสะท้อนแสงของเพดานในห้อง 2/10 เมื่ออาข่าขยับจะปิดไฟก่อนนอน เสียงขูดฝาผนังดังขึ้น เธอหยุดนิ่ง เนื้อตัวเย็นเฉียบ “ช่อรัมย์…จารุ…ได้ยินไหม?” เสียงเงียบ ไม่มีใครตอบ นอกจากเสียงขูดที่ดังข้างแฟ้มเอกสารบนตู้

เธอขยับตัวช้า ๆ เอื้อมมือไปเปิดไฟฉาย ส่องขึ้นเพดาน—เงาดำนั้นดูเหมือนจะโบกไหวในแสงไฟจาง ๆ จู่ ๆ เสียงลมหายใจของใครสักคนกระซิบข้างหู “มองฉันด้วย” เสียงเย็นชา อาข่าดีดตัวถอย กลิ่นอายหนาวแผ่กระจายทั้งห้อง เพื่อนร่วมห้องต่างผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ

“มีอะไร!” จารุตะโกน สายตาหวาดระแวง ช่อรัมย์จับไหล่อาข่าไว้แน่น เธอสั่นไปทั้งตัว “วางใจเถอะ ไม่มีอะไรจริง ๆ นะ” อาข่าไม่เชื่อ เธอรวบผ้าห่มแน่น ร่างกายกระชับกับความกลัวที่เกินกว่าจะเอ่ยออกมา

วันต่อมา ภายใต้แสงแดดเย็นจัดของเมืองหิมะ โรงอาหารคับคั่งไปด้วยนักเรียนในชุดหนาว เด็กชายหญิงหัวเราะสนุกกัน กลุ่มของอาข่านั่งข้างหน้าต่าง อาข่าเอาแต่มองออกนอกกระจกราวกับกำลังรอใคร

“เพื่อนเก่ากลับมาแน่เลย ดูซิ เนื้อหาที่อาข่ามอง เหมือนจะมีอะไรสักอย่างกำลังจะมาหา” จารุแซว เธอหัวเราะแต่ในน้ำเสียงเริ่มมีเงาของความระวัง

ช่อรัมย์วางช้อนลงบนจาน “เมื่อคืนฉันฝันถึงเด็กผู้หญิงขอบตาดำตัวสั่น อยู่ใต้เพดาน” เสียงของเธอสั่นวาบเล็กน้อย

อาข่าสะดุ้งหวิว เธอก็กระซิบเบา “บางที…เงานั้น อาจไม่ใช่แค่ฝัน”

พลัน คนเก็บถาดอาหารเดินปะทะโต๊ะน้ำหกใส่ตักอาข่า เธอสะดุ้งผลุนขึ้น น้ำแข็งละลายทะลักเข้าเสื้อกันหนาว ผู้คนรอบข้างหัวเราะ แต่บนใบหน้าอาข่ามีเพียงร่องรอยความตื่นกลัวและเสียศูนย์ เธอจับกระเป๋าแน่น แล้วเดินออกห้องอาหารอย่างเงียบ ๆ โดยมีจารุรีบตามไป

“เดี๋ยวก่อน…เธอเป็นอะไรไป” จารุจับแขนไว้ อาข่าหันมา ดวงตาวูบวาบ “เราไม่ชอบอยู่ในที่แคบ ๆ เงามันรบกวน” เธอลังเลก่อนตอบ

จารุพยักหน้าเบา ๆ “แต่เราต้องอยู่ที่นี่ไปทั้งเทอมนะ เงาหรือไม่มีเงา สุดท้ายต้องกล้าเผชิญ”

ในยามหัวค่ำ อาข่า ค่อย ๆ เปิดหน้าต่าง รับลมหิมะที่ปะทะแก้ม เธอขยับจะปิดเมื่อสายตามองเห็นแสงไฟวาบ ๆ จากบนหอพักชายฝั่งตรงข้าม เงาสีดำรูปร่างคล้ายมนุษย์ยืนนิ่งแล้วก้าวข้ามผ่านหน้าต่างไปช้า ๆ เธอหันหนีพลัน ฉับพลันเสียงฝีเท้าดังใต้เพดานห้อง โถงเงียบลงอีกครั้ง

อาข่าเริ่มหมกตัวอยู่ในห้องมากขึ้น ระหว่างจารุกับช่อรัมย์พยายามชวนเธอออกไปเดินเล่น เธอตอบปฏิเสธด้วยประโยคสั้น ๆ คลุมเครือ แต่มือทั้งสองข้างเธอเขย่าเบา ๆ ทุกครั้งที่เพื่อนหันมาเห็น

คืนนั้นเอง ลึกลงไปในความเงียบ อาข่าเดินเลียบโถงระหว่างแสงไฟจาง เสียงเครื่องทำความร้อนเก่า ๆ ก้องในช่องอากาศ เธอย่องขึ้นบันไดไปยังห้องเก็บของชั้นบน ตามเสียงขูดขีดสั่นทุ้มนั้น ท่ามกลางเงาปกคลุม เธอส่องไฟฉายบนเพดานแล้วหยุดนิ่ง เพดานเบื้องบนนั้น ทุกอย่างเหมือนถูกวาดด้วยเงาหนาทึบ ราวกับหลุมดำ

ท่ามกลางความรู้สึกอึดอัด ก้อนอะไรบางอย่างขยับพรวดบนเพดาน เธอสะดุ้ง ล้มกลิ้งลงไปกับพื้น “ใคร!” เสียงเธอสั่น เงานั้นสลายไปในความมืด ประตูห้องปิดเองอย่างช้า ๆ

อาข่าคลานหมอบไปกดลูกบิด ประตูเปิดออก เธอรีบออกจากห้องไปหาจารุ บอกว่า “เราเจออะไรบนนั้น…มันตามมาแน่ ๆ”

“อะไรที่ว่า?” จารุทำสีหน้างุนงง แต่ในตาคล้ายมีความเชื่อ เธอจับมืออาข่าไว้ “ถ้ามีอะไรให้บอกเราตรง ๆ ได้ไหม”

อาข่าสะอื้นน้อย ๆ กลืนน้ำลาย “เรากลัว กลัวว่ามันคือความผิดเรา…เพราะคืนนั้นเอง เราเคยปิดประตูไม่ให้ใครเข้ามาช่วย” เสียงเธอสั่น พลันน้ำตาไหลออก

จารุกอดเธอเบา ๆ “ทุกคนล้วนทำผิดพลาด ใจเย็นก่อน เราจะไม่ทิ้งเธอ”

คืนวันถัดมา ความเงียบ โรยตัวเหนียวแน่นในห้อง 2/10 เสียงขูดเพดานดังชัดและหนักขึ้นทุกคืน ภายในใจอาข่ามีทั้งปริศนาและความกลัว เธอพยายามกล้าส่องขึ้นไป—เงานั้นเริ่มแปรเปลี่ยนรูปเป็นเด็กหญิงครึ่งตัว ครึ่งอากาศ ตากลมโตไร้แวว หายใจฟืดฟาดอยู่ใต้ฝ้า

เธอถอยกรูด สะเทือนใจ เธอเพิ่งนึกถึงภาพหนึ่งขึ้นมาตรง ๆ—คืนวันนั้น วันเด็กหญิงในอดีตวิ่งหาที่หลบภัย แต่เธอสับสน หยุดเพื่อฟังเสียงคนว่าพวกเขาไม่ต้องการ เธอเลยไม่เปิดประตู ชโลมรอยบาปไว้ในใจตั้งแต่วันนั้น

รุ่งเช้า อาข่าตัดสินใจเดินคนเดียวในเมืองหิมะ ลมหิมะหมุนวน เธอเข้าไปในห้องสมุดเก่า ขอดูรายงานข่าวเมื่อสิบปีก่อน พบข่าว“เด็กหญิงดับในหอพัก” รูปภาพเก่าไร้สีเลือดและความทรงจำไหลผ่าน เธอเอื้อมมือแตะภาพ น้ำตาซึม คำที่ติดอยู่ในหัวมีแต่ “ให้อภัย…”

คืนนั้น อาข่ากลับห้อง ตรงไปยืนใต้เพดาน เธอกลั้นหายใจเงยหน้าขึ้น พึมพำ “ขอโทษ…ครั้งนั้น ฉันแค่กลัว ฉันขอโทษ…” เงาเด็กหญิงเลื่อนร่างโปร่งใสลงมาใกล้ อาข่าหลับตาลง น้ำตาหยดแผ่วที่แก้ม

เสียงเพดานร้าว เงาหายไปในทันที ความหนาวคลายลง เธอลืมตาขึ้น—ในห้องไม่มีเงาดำอีก เพื่อนทั้งสองเดินเข้ามาทัน อาข่ายิ้มมุมปากด้วยน้ำตา จารุและช่อรัมย์โอบไหล่เธอไว้แน่น

เช้าวันใหม่ เมืองหิมะโปร่งใสลง ใบหน้าอาข่าแม้ยังมีรอยแผลและรอยขมวดคิ้ว แต่สัมผัสถึงความเบาที่เพิ่งรู้จัก แสงเช้าทอผ่านผ้าม่าน เงาใต้เพดานกลับมาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของห้องธรรมดา

สามสาวยืนริมหน้าต่าง มองหิมะโปรย ก้อนเมฆขาวลอยต่ำ ทุกคนยิ้มรับกับวันใหม่ ในแววตาอาข่ามีทั้งความขอบคุณทั้งต่ออดีตและต่อเพื่อน—และเงาใต้เพดานที่จากไป ทิ้งไว้เพียงความกล้าที่สุดท้ายแล้ว เธอสร้างให้ตัวเอง