เงาใจใต้แสงจันทร์

คลื่นซัดกระทบฝั่งขณะที่เรือเฟอร์รี่ข้ามมาใกล้เกาะ ด้านบนของดาดฟ้า เฌอปรางจ้องมองมหาวิทยาลัยศิลปะที่ตั้งโดดเดี่ยวกลางเกาะอย่างเงียบงัน แผ่นดินดูเหมือนจะลอยได้บนม่านหมอกยามสาย สะท้อนภาพความเหงาและความไม่คุ้นชินในใจเธอทั้งที่เพียงวันแรกของการเปิดเทอมปีสอง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“มองอะไรจ๊ะ” สุวรรณา เพื่อนรูมเมตตัวเล็กผมบ๊อบเดินมาเคียงข้าง มือหนึ่งถือกล่องขนมอีกข้างสะพายเป้ “ที่นี่ไม่เหมือนใครจริง ๆ ใช่ไหม?”

เฌอปรางยิ้มบาง ๆ “เหมือนไกลบ้านยังไงไม่รู้” เธอเสียงเบา ก้มมองปลายนิ้วของตัวเองที่จิกกับสายเป้แน่น พลางเหลือบตาขึ้นเห็นสายตาแวววาวของสุวรรณาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เรือเทียบท่าหน้ามหาวิทยาลัย ศิลปินหนุ่มสาวหลากสไตล์เดินสวนกันวุ่นวาย เฌอปรางกับสุวรรณาก้าวเข้าไปในหอพักหญิงตึกเก่า ห้องของพวกเธออยู่ชั้นสาม โถงบันไดแคบที่กลิ่นอัพชื้นและผนังแตกร้าวเป็นลาย ง่ายต่อการปลุกความกลัวในใจผู้มาใหม่

“แกว่า… ทำไมทางเข้าหอมันแคบแบบนี้วะ?” สุวรรณาถาม พยายามไม่เหยียบแมลงสาบที่แอบเร้นใต้ซอกลิ้นชัก

“คงเพราะมันเก่าแหละ… หรือไม่ก็มีอะไรมากกว่านั้น” เฌอปรางตอบ ส่งเสียงหัวเราะแฝงความไม่มั่นใจ ใจเธอวาบร้อนเบา ๆ ทั้งที่อากาศเย็น

พอค่ำคืนแรกมาถึง เฌอปรางนั่งริมหน้าต่าง ก้อนเมฆบดบังแสงจันทร์ เหลือเพียงเงาสีเข้มทาบลงบนสนาม และอะไรบางอย่างในความมืดค่อย ๆ สะกิดเธอให้ลุกไปตรวจล็อกประตูห้องเป็นครั้งที่สาม

“ถ้านอนไม่หลับ ก็ออกมาคุยไหม?” เสียงเพื่อนห้องข้าง ๆ ร้องแผ่ว ๆ ผ่านกำแพง เฌอปรางลังเล ก่อนจะเดินไปเคาะประตูตอบรับ

“เออ เข้ามาเลย” เจ้าของเสียงห้องข้าง ๆ คือ ฟิล์ม เด็กผู้หญิงรูปร่างสูง ผมยาวสีดำขลับ น้ำเสียงติดแดกดัน “ได้ข่าวเพิ่งเจอเงาปริศนาใต้บันไดมาเหรอ?”

เฌอปรางยิ้มแห้ง ๆ เธอยืนลูบผนังในความสลัว ฟิล์มนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระแวง “เมื่อเย็นฉันเหมือนเห็นคนเดินอยู่ลานหลัง ตรงที่ติดต้นหว้าตาย”

สุวรรณาที่ได้ยินรีบแทรกตัวเข้ามาในกลุ่ม สนใจเรื่องผีมาตลอด “เขาบอกว่าที่นี่เคยมีนิสิตหายตัวไปลูกหนึ่ง เมื่อสิบปีก่อน”

บรรยากาศเงียบลงกะทันหัน สายตาทั้งสองจับจ้องกันอย่างลังเล เริ่มตั้งคำถามในใจ คำว่า “หายตัว” ก้องซ้ำอยู่ในหัวเฌอปราง

คืนแรกผ่านไปอย่างกระอักกระอ่วน เที่ยงคืนมาถึง เสียงขูดผนังดังขึ้น เฌอปรางลืมตาโพลง รีบยันตัวลุกมานั่งฟังคำตอบในความมืด “ได้ยินมั้ย?” เธอถามสุวรรณา ที่ขยับตัวอย่างงัวเงียแล้วพยักหน้า “อย่าเพิ่งนึกมาก เดี๋ยวฟังต่อ”

เสียงเงียบลง แต่ความกลัวไม่ยอมหายไปไหน ทว่าพรุ่งนี้ต้องไปขึ้นคลาสเช้า สติของเฌอปรางถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง

เธอมาสาย วิ่งมาตามโถงทางเดิน พลั้งสะดุดกระเป๋าเด็กหนุ่มผมสีบรอนซ์ท่าทางเก็บตัว ชื่อ ธาม “ขอโทษ… ฉันไม่ได้ตั้งใจ” เธอว่าขาดห้วง

ธามเงยหน้าขึ้น สีหน้าไม่สบตา “เดินระวังด้วย…” เขาพึมพำกลับ ไร้อารมณ์

ห้องเรียนวาดเส้นทรายมือของอาจารย์เต็มไปด้วยคำสั่งที่เร่งรีบ เฌอปรางและสุวรรณารวบรวมอุปกรณ์ลงบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ความกดดันจากการเป็นนักศึกษาศิลปะอยู่กลางเกาะที่ลึกลับไม่ช่วยคลายความอึดอัดในหัวใจใครสักคน

หลังเลิกคลาส สุวรรณาชวนไปทะเล “ไปเดินเล่นกันเถอะ วันนี้พระจันทร์เต็มดวงนะ”

ทั้งสามคนเดินชมชายหาด แสงจันทร์ส่องระยิบระยับบนพื้นน้ำ ฟิล์มโยนหินลงทะเล “พวกแกคิดว่ามันมีอะไรที่เรายังไม่รู้ไหม?”

ธามที่ถูกลากมาด้วยนิ่งเงียบ พอถูกจ้องก็ถอนหายใจ “ถ้าวันไหนฉันเล่า…จะเชื่อรึเปล่า?” เขาเว้นวรรค ชำเลืองเฌอปราง

“ถ้ามันเป็นความลับ เราก็ไม่ควรไปยุ่งมั้ง” เฌอปรางว่ากลัวยอมรับความจริงอะไรบางอย่าง

ฟิล์มหัวเราะเบา ๆ “แต่บางเรื่อง พอเก็บไว้นานมันเน่า แล้วมันเหม็นขึ้นมาเองใช่ไหม” จบประโยค มีเงาคล้ายคนลาง ๆ พาดผ่านหางตาทุกคน

คืนที่สอง เฌอปรางฝันร้ายแต่จำอะไรไม่ได้ เธอเดินไปที่โถงบันไดอีกครั้ง พบเศษกระจกแวววาวกองบนพื้น ฟิล์มยืนก้มหน้าอยู่มุมห้อง “เมื่อคืนแกฝันอะไรหรือเปล่า?”

“มันเหมือนมีใครกระซิบเรียกให้ฉันขอโทษ” เฌอปรางเสียงสั่นเล็กน้อย

สุวรรณารู้สึกอึดอัด รีบเปลี่ยนเรื่องชักชวนไปกินข้าว เช้าวันอากาศสดใสไม่ช่วยลบเงาความกังวล

แต่ก่อนถึงโรงอาหาร ธามวิ่งสวนออกมาจากหอชาย หน้าตาตื่นตระหนก “ทุกคนเจออะไรบางอย่างเมื่อคืนมั้ย?” เขาหายใจแรง จ้องทุกคนทีละคน

ฟิล์มหรี่ตา “หรือแกเป็นต้นเหตุ?”

ธามหลบดวงตาของทุกคน ก้มหัว “ที่จริง… ฉันมีอะไรอยากเล่า…”

เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ ข่าวการหายตัวไปของอาจารย์หญิงคนนึงเมื่อคืนแพร่สะพัด เงาทุกคนยิ่งยาวขึ้นในความเงียบคับแค้น

คืนนั้น ฟิล์ม เมาเหล้าเก่าในห้องคนเดียว ร้องไห้เสียงสั่น “มันแปลกใช่มั้ย? เวลาคนเราทำผิดแล้วมันกลับมาเล่นงานในรูปแบบไหนก็ไม่รู้…” เธอพึมพำกับตัวเอง วาดนิ้วลงบนกระจกเป็นรูปเงาคน ชายหนุ่มผมยาวในเงาโผล่ออกมาแวบหนึ่งก่อนเลือนหาย

วันถัดมา เฌอปรางไปเดินเล่นริมป่าเล็กหน้าหอ พบกล่องเหล็กบุบเบี้ยวตกใต้ต้นหว้า ในกล่องมีจดหมายลายมือหวัดและอัฐิเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ จดหมายพูดถึง “คำขออโหสิกรรมจากคนที่เธอรัก”

สุวรรณาตามหาเฌอปราง เจอเธอนั่งตัวแข็งทื่อ “ฉันอ่านเจอชื่อใครไม่รู้ในจดหมายนั่น… แต่มันเหมือนเขากำลังร้องขอให้เราคืนอะไรบางอย่าง”

ฟิล์มโผล่มาทีหลัง “บางทีเราควรหาคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้… ลองคุยกับผู้ดูแลหอพักไหม?”

กลุ่มเพื่อนนัดเจอผู้ดูแล ตอนแรกหญิงวัยกลางคนทำท่าไม่อยากพูด แต่เมื่อฟิล์มหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยน นิ้วชี้ชี้ขึ้นฟ้าช้า ๆ

“ลูกศิษย์ผู้หญิงที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน เธอเสกคำสาปเอาไว้กับต้นหว้า…ใครก็ตามที่ปกปิดความผิดของเพื่อนตัวเอง จะถูกเงาตามหลอกถึงที่สุด จนกว่าจะยอมรับกับสิ่งที่ลวงตนเอง”

คนทั้งกลุ่มเงียบ ฟิล์มเม้มปาก “ใครโกหกอะไรก็รีบบอก ฉันไม่อยากโดนคำสาปไปจนจบชีวิตแน่”

ธามกอดตัวเองแน่น “ฉัน… ฉันเคยเก็บของบางอย่างที่ไม่ใช่ของตัวเอง…แล้วไม่คืน ยิ่งนานก็ยิ่งรู้สึกผิดต่อคนนั้น”

สุวรรณาขมวดคิ้ว “หมายถึงอะไร?”

ธามมองหน้าเฌอปราง สีหน้าชัดเจนว่ามีอะไรลึก ๆ ที่ยังพูดไม่ได้

คืนนั้นเอง เสียงขูดผนังและเงาคนพุ่งผ่านผนังกระแทกหัวใจทุกคนจนต้องรวมตัวกลางดึก เงามือเย็นเฉียบลูบผ่านแก้มฟิล์ม เธอร้องออกมา น้ำตาไหล “ฉันเป็นคนผลักเธอคนนั้นตกบันได… ฉันขอโทษ…”

สถานการณ์ปะทุขึ้น เฌอปรางมือสั่น กล้า ๆ กลัว ๆ “เราเห็น… แต่กลัว ไม่กล้าบอกใคร”

สุวรรณาน้ำตาริน “ที่ผ่านมาพวกแกหลอกกันหมดเลยเหรอ!?”

เงาคนลอยวนข้างเพดาน ทุกคนขยับหลบเป็นจังหวะใกล้สิ้นหวัง เหลือแต่เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ อากาศในห้องหนักอึ้ง เงายื่นมือออกมาช้า ๆ ลูบผมธามที่ยืนตัวแข็ง

“ทุกคนต้องคืนของ… ยอมรับผิด…และขอโทษ” เสียงไร้ตัวตนลอยมาเบา ๆ พลางเย็นยะเยือกแผ่ซึมไปทั่วห้อง

ธามวางจดหมาย อัฐิลงตรงหน้ากระจก ฟิล์มหยิบดอกไม้แห้งที่เธอเก็บไว้เมื่อสิบปีก่อน เฌอปรางกับสุวรรณาเดินเข้าไปกอดกัน ใจเต้นโครมครามไม่มีใครกล้าหลบสายตากันอีก

“ฉันกลัว… ฉันกลัวจะไม่มีใครยกโทษให้” เฌอปรางกระซิบ น้ำตาไหลริน

“ฉันผิดเองที่กล้าเลือกผิด” ฟิล์มเอ่ยเสียงขุ่น

คำสาปเหนือธรรมชาติลอยออกจากต้นหว้าท่ามกลางแสงจันทร์ เงาในห้องค่อย ๆ จางจางจางลงทีละน้อย

รุ่งเช้าหน้าหอพัก ทุกคนรวมตัวหน้าอนุสรณ์ต้นหว้า วางของคืนไว้ ใบหน้าสะท้อนความหนักใจที่บรรเทาลงบ้าง

“เรายอมรับในสิ่งที่เกิด… อาจยังให้อภัยตัวเองไม่ได้ทันที แต่จะเริ่มใหม่ด้วยกัน” เฌอปรางยิ้มมุมปาก สุวรรณากุมมือแน่น

ธามเหลือบมองรอบ ๆ พลางบอกเบา ๆ “คืนนี้พระจันทร์ก็ยังเต็มดวง…แต่ใจเราหายกลัวแล้วใช่ไหม?”

กลิ่นทะเลหวนมาอีกคำรบ แสงจันทร์ของคืนใหม่จับเงาใจทุกคนรวมเป็นหนึ่ง ความผิดและความกลัวเปลี่ยนเป็นบทเรียน และเกาะเงียบสงบแห่งนี้กลายเป็นที่พักของมิตรภาพรูปแบบใหม่…ใต้แสงจันทร์ที่ไม่มีใครกล้าลืมเลือน