“อะไรนะ! ระเบิดหรอ!? พวกนั้นพูดเรื่องจริงหรือเขียนเฮฮา?” เสียงตะโกนของบอมบ์ วศินสีหน้าซีดขณะอ่านข้อความในกลุ่มไลน์หอพักสายโจ๊กที่ขึ้นว่า “คืนนี้ ใครไม่รักชีวิตรีบออกไปก่อน สามทุ่มจะมีวัตถุต้องสงสัย!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แง้มประตูออกมาเจอโอมกับฝ้ายกำลังหลับๆ ตื่นๆ บอมบ์ยืนมือกุมหัวใจ เหงื่อซึม แจ้งข่าวด่วนทันที “พวกนาย ไม่ได้อ่านกลุ่มหอเหรอ! มีคนจะวางระเบิด!”
โอมพูดยานๆ “ฝันล่ะสิ แกอ่ะ ฝันอะไรอีกล่ะ…”
ฝ้ายกลอกตา “บอมบ์ นี่มันกลุ่มไลน์ตลกตั้งแต่ปีที่แล้ว หมวดหมายถึงหม้อไฟหรือเปล่า?”
บอมบ์สั่นหัวแรง “ไม่ได้ๆ ข้อความซ้อนคำนี่มันโค้ดลับชัด ๆ พวกเราอย่าประมาท ทำไมต้องเสี่ยงล่ะ! คืนนี้เราต้องหาต้นตอ!”
โอมครางอืออา ถอดถอนใจแบบชินแล้ว ฝ้ายหยิบมือถือเปิดข้อความ “เห็นมั้ย คนลงท้ายด้วย ‘5555’ เลยนะ”
บอมบ์ยังเสียงแข็ง “ใช่ ๆ… นั่นแหละ มันต้องการกลบเกลื่อน เร็ว รีบเช็คทุกจุดในหอเลย!”
ฝ้ายนั่งพับเพียบขำกลิ้ง “โอเคจ้า นักสืบระเบิด นายจะให้เริ่มตรงไหนก่อนดี?”
บอมบ์วางแผนลุยชั้น 3 “ไปชั้นบนสุดก่อนเลย ของอันตรายคนชอบซ่อนบนสูง!”
โลกทั้งใบของหอพักดูลุกเป็นไฟ (เฉพาะในจินตนาการบอมบ์) ทั้งสามตรงไปยังบันไดเสียงกุกกัก โอมดูเชื่องช้า ฝ้ายยังหัวเราะในใจ แต่บอมบ์เดินนำจริงจัง
เสียงประตูไหนสักบานแง้ม แล้วจุนเพื่อนบ้านสไตล์เนิร์ดโผล่มาด้วยน้ำเสียงกังวล “จะรบกวนเบาๆ ได้มั้ยครับ เมตรไฟข้างห้องหลุดมาสัปดาห์แล้ว ขอแค่หลับคืนนี้…”
โอมรีบขอโทษ จุนปรายตามองบอมบ์ “หรือไม่… ก็ช่วยตามหลักฐานเงียบ ๆ”
ฝ้ายตีไหล่บอมบ์ “สองเทียบผู้ประกาศข่าวฉุกเฉิน ย้ายซอยบ้างมั้ยอ่ะ!”
บอมบ์ยังดึงดัน “ความปลอดภัยมาก่อน ทุกคนต้องช่วย!”
ระหว่างที่ปีนขึ้นชั้นสาม เสียงข้อความกลุ่มไลน์เด้งขึ้นอีก “ใครยังไม่จ่ายค่าน้ำ เดือนนี้ตัดแล้วนะ!” ตามด้วยไอค่อนโกรธ โอมถอนหายใจ “เรื่องจริงกว่าเรื่องระเบิดอีกนะ…”
เมื่อสังเกตเห็นถังดับเพลิงมุมบันได บอมบ์แววตาเปล่งประกาย “หรือมันอยู่ในนี้!” ลากฝ้ายกับโอมเข้าปฏิบัติการเปิดถังดับเพลิง
ฝ้ายรีบห้าม “หยุดเลย! มันของส่วนกลาง เดี๋ยวอาม่าหอมาเห็นจะว่าเอา…”
โอมกระซิบ “ถ้าแกเปิด ขอโอนค่าปรับตั้งแต่ต้นเลย!”
บอมบ์ลังเลแต่ไม่จนใจ “งั้นไปสต๊อกน้ำ!”
ขณะนั่งหน้าสต๊อกน้ำสามคนเจอห่อพลาสติกสีดำซุกเงียบข้างตู้ขายน้ำ โอมตะลึง “บอมบ์…คราวนี้อย่าบอกนะว่าจะ…”
บอมบ์ค่อย ๆ ย่องเข้าใกล้ ใจเต้นแรง ฝ้ายแกล้งทำตาโต “มันถุงระเบิด!” พลางหัวเราะ
ท่ามกลางแรงบีบของมิตรภาพ โอมรับบทสมรู้ร่วมผิด “เดี๋ยวฉันดึงแกถ้าอะไรระเบิด”
บอมบ์ค่อย ๆ เปิดออก… กลายเป็นขยะใส่รองเท้าจากร้านซักผ้าข้างล่าง ท่ามกลางเสียงโวยวายฝ้าย “เกือบดมกลิ่นเท้ายายจวนแล้วมั้ย!”
คลื่นความวุ่นวายยังไม่จบ บอมบ์ตะลุยต่อชวนเพื่อนตามหาต้นตอระเบิดในห้องครัวรวม จนเจอกล่องโยเกิร์ตรสประหลาดฝีมือจุนกับเปอร์ผู้กำลังทดลอง “โยเกิร์ตสูตรใหม่! ใครอยากชิมมั้ย?”
ฝ้ายเอียงคอ “อันนี้ระเบิดในท้องแน่” เปอร์ยิ้มแหย ๆ “รับประกันออกฤทธิ์เร็ว!”
จุนมองบอมบ์ เอ่ยใจเย็น “เนี่ย ถ้าระเบิดมีจริงคงกลบกลิ่นกล่องโยเกิร์ตไม่ได้หรอกนะ!”
เสียงหัวเราะครืนไปทั่วห้องครัว บอมบ์เริ่มหน้าแดง “ขอเช็คกล่องอีก…” โอมรีบลากกลับ “แกโดนโยเกิร์ตล้างสมองแล้วมั้ง!” ฝ้ายแกล้งถอนใจ “บอมบ์ เพ้อเจ้อขึ้นทุกวัน”
แต่บอมบ์ยังไม่ถอดใจ “ก็แค่ยังไม่เจอหลักฐาน!”
คืนนั้นฝนเทกระหน่ำสาด หอพักเงียบงัน บอมบ์ยังเดินตรวจตราโถงล่างคนเดียว มือถือไฟฉาย ในขณะที่คนอื่น ๆ ขึ้นห้องกันหมดแล้ว
เขาสบตากับอาม่าผู้ดูแลหอพัก ที่กำลังค้นกล่องเอกสาร อาม่ายิ้มอ่อน “จะออกล่าอะไรอีกล่ะ คืนนี้”
บอมบ์บอกเสียงขึงขัง “อาม่า คืนนี้ต้องปลอดภัยนะ มีข่าวลือเรื่อง…”
อาม่าหัวเราะ “มีแต่ข่าวเรื่องเด็กไม่จ่ายค่าเช่า พอเถอะไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวตื่นสายเรียนไม่ทัน!”
เช้าวันรุ่งขึ้น กลุ่มหอแตกตื่นข่าวใหม่ “เมื่อคืน วัยรุ่นเฝ้าอาม่ากับแมวส้มยันห้าทุ่ม!”
ฝ้ายล้อ “นี่แหละฮีโร่แห่งหอ!” โอมยกมือ “แต่เราต้องหาหลักฐานว่าบอมบ์มั่วจริง”
วงสนทนาในโรงอาหาร บอมบ์เปิดแผนผัง “คืนนี้ขอตรวจซ่อมระบบน้ำ เผื่อมันวางระเบิดในถังน้ำ”
เปอร์โผล่บนโต๊ะยกขวดโยเกิร์ต “ระเบิดของจริง…” ฝ้ายหรี่ตา “เปอร์ วันนี้ห้ามเสนอยูนิคอร์นโยเกิร์ตนะ” ทุกคนขำอีกระลอก
กลางวงสืบสวน ข้อความในกลุ่มไลน์ปริศนาใหม่โผล่มา “คืนนี้พบกันที่หลังห้องซักผ้า มีแค่คนกล้าเท่านั้น!” บอมบ์ตาโต “หลักฐานชัด!” โอมมองมือถือแล้วเลิกคิ้ว “อันนี้เขาชวนไปแคมป์ผี ถ้าแกไป ระวังเจอผ้าห่มเปื้อนของจริง”
แต่บอมบ์ธงมั่น “จะเข้าทุกกิจกรรมเพื่อความปลอดภัย”
หลังตะวันตกดิน สามเกลอพร้อมใจซ่อนมุมห้องซักผ้า เน้นโจทย์จับผิดกลุ่ม ‘ผู้ต้องสงสัย’ ปรากฏกลายเป็นรวมกลุ่มนั่งเล่าเรื่องหลอน อาม่าผ่านมาเห็น ก็หัวเราะ “เด็กสมัยนี้!”
กลางเสียงหัวเราะ โอมกระซิบฝ้าย “ถ้ามีระเบิดจริงคงระเบิดพลังจินตนาการบอมบ์”
คืนต่อมา บอมบ์ทำรายการตรวจป้ายหน้าหอ เสียงเพื่อนบ้าน “อีกละ เมื่อไหร่แกจะเชื่อว่าสันติสุขมันมีจริง!?”
บอมบ์ยังคงค้นหลักฐานใหม่ “เชื่อสิ ทุกอย่างมีเงื่อนงำ!”
อาม่ายืนยิ้ม “ระวังเงื่อนงำกลายเป็นขนมปังแซนด์วิชนะ! พรุ่งนี้กินไม่หมดเก็บให้ด้วย”
เริ่มมีเพื่อน ๆ ในหอแซว “ถ้าคืนไหนไม่มีบอมบ์ออกตรวจ หอนี้ต้องเงียบชัวร์”“บอมบ์จะสร้างกลุ่มไลน์ลับไหม?”
สุดท้ายวันหนึ่ง ฝ่ายจัดงานหอจัดกิจกรรม “คืนสุดหลอน…ตามหาระเบิดโบราณ!” บอมบ์ตาวาว “คราวนี้จริงจังแน่!”
แต่เมื่อออกตามหาจนสุดหอ พบของรางวัลคือลูกโป่งกับโปสการ์ดเขียน “ขำกันให้สุด เดี๋ยวโลกจะระเบิดจากเสียงหัวเราะ!” ฝ่ายเพื่อน ๆ พากันหัวเราะคิกคัก บอมบ์เองก็หลุดขำ “ฉันนี่แหละระเบิด(ความเพี้ยน)”
ฝ้ายซบหัวกับบอมบ์ “ปีนี้ไม่รู้เจออะไรอีก แต่หอนี้ขาดนายไม่ได้”
โอมยิ้ม “โลกจริงไม่มีระเบิดหลอก มีแต่เพื่อนบอมบ์ที่สร้างเรื่องสนุกไว้เสมอ”
เสียงหัวเราะอบอวล หอพักศูนย์ระเบิดกลายเป็นพื้นที่แห่งมิตรภาพและจินตนาการ ทั้งหมดจ้องหน้ากัน พร้อมรอยยิ้ม “เจอกันรอบหน้าคราวหน้าอาจมีผีระเบิด!”
และคืนนี้ ไม่มีวัตถุต้องสงสัย มีแต่เสียงหัวเราะปิดฉากค่ำคืนธรรมดา ๆ ที่วุ่นวายแต่เต็มไปด้วยความเป็นเพื่อนแท้
