เสียงเครื่องดูดฝุ่นขนาดเล็กในห้องพักนักศึกษาดังจิบจิบอยู่กลางบ่ายวันหนึ่ง “ลูกปลา เราจะยัดมันไว้ใต้เตียงดีมั้ย?” ต้น โยนคำถามพลางก้ม ๆ เงย ๆ สำรวจใต้เตียงไม้เก่าที่ประกอบเองตั้งแต่ปี 1
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ลูกปลาขมวดคิ้ว “ใต้เตียงเต็มไปหมด นายอย่าโยนของมั่ว ๆ เดี๋ยวก็ลืมอีก เคยเจอรองเท้ากินฝุ่นนานเป็นเดือน”
ต้นหันไปมองเต่า—เพื่อนอีกคนในห้อง—ที่กำลังเล็งสายตาไปยังเค้กก้อนใหญ่ในกล่อง “ช่วยขยับหน่อยดิเต่า เค้กนั่นใช่เอาไปแช่ตู้เย็นรึยัง?”
เต่าพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ไม่ใช่ว่าเราควรรอให้ไอ้ปีโป้มาก่อนหรอ จะกินพร้อมกันเลย”
ลูกปลาส่ายหน้า “ไปซื้อเทียนมาก่อนมั้ย ทั้งห้องมีเทียนหอมดับกลิ่นอับอยู่อันเดียว เอามาจุดบนเค้กมันแปลก ๆ ไหม?”
ต้นหัวเราะ “เซอร์ไพรส์ไง เทียนอะไรให้เดากันเอง—ว่าแต่ปีโป้มันคิดได้มั้ยว่ามีเซอร์ไพรส์?”
ณ เวลานั้นเอง ประตูห้องก็เปิดผางด้วยเสียงดัง “เฮ้ย! ส่งเสียงอะไรกันวะ ฉันได้ยินในทางเดินเลยนะ” ปีโป้เดินเข้ามา พร้อมเป้ใบน้อยประจำตัว และตามด้วยกลิ่นอาหารกลางวันที่ยังไม่หมด
บรรยากาศมาคุพักหนึ่ง ต้นรีบกลบเกลื่อน “เราแค่ซ้อมร้องเพลงงานมหาลัยน่ะ ไม่มีอะไรๆ”
ปีโป้ทำคิ้วขมวด “วันไหนมีเพื่อนร้องเพลงกันเอง แปลกดีเนอะ แล้วข้าวหายไปไหนหมดล่ะ? นี่ใครขโมยกินไก่ทอดฉัน!!”
ลูกปลารีบเฉไฉ “ไม่ได้ขโมย แค่ขอแบ่งนิดเดียว นายกินไม่หมดแน่”
เต่าพลางกลืนข้าวปั้นข้าวเหนียวเงียบ ๆ พยายามเนียน ๆ
ต้นทำท่าคว้ากล่องเค้กจะซ่อนไว้ แต่หล่นจึ้ก กล่องก้มคว่ำ เค้กกลับด้านไปเต็มพื้น “โทษที มือไปโดน!”
ปีโป้มองจ้อง “นั่นเค้กอะไร ทำไมต้องซ่อน?”
ลูกปลายิ้มแห้ง “ก็…ซื้อมา เพราะอยากกินกัน ช่วยกันประหยัด”
ปีโป้หัวเราะ “ซ่อนเค้ก ซ่อนข้าว ซ่อนไข่เจียวอีก—นี่รู้มั้ย ฉันอ่ะเกลียดโดนเซอร์ไพรส์ มันน่าอายจะตาย!”
ต้นสวนทันที “โธ่ ก็ไม่ทันแล้ว! ไข่เจียวก็ถูกมนุษย์ห้อง 402 ขโมยไปแล้ว! ปีโป้วางใจเถอะ เรื่องนี้ซับซ้อนกว่าที่นายคิด”
ลูกปลาชักร้อนรน “เอาอย่างนี้ เค้กตกพื้น พิมพ์ในกลุ่มชั้นให้ใครรับไปกินด้วย—จะได้ไม่เปลือง”
เต่าเงยหน้า “เอ่อ…มีแผนอะไรอีกมั้ยครับ หรือต้องซื้อเค้กใหม่?”
ปีโป้ถอนหายใจ หันไปหยิบไม้ถูพื้น “ขอโทษนะ ที่เข้าใจทุกอย่างผิดหมด แต่ที่แน่ ๆ เค้กตกพื้นแบบนี้ นาย ๆ ไม่กินใช่มั้ย…?”
ต้นหัวเราะ “โว้ย! แผนแรกพังหมดแล้ว แค่เซอร์ไพรส์ง่าย ๆ ยังล่ม นายอย่าห่วง เดี๋ยวพวกเราจะไม่ยอมแพ้!”
เต่าเสนอ “ซื้อเค้กใหม่จากร้านข้างล่างมั้ย อันนี้อาจจะกลายเป็นเค้กบริจาคแมวจรไปแล้ว”
ปีโป้โบกมือ “จะเซอร์ไพรส์อะไรกันแน่ ไม่เข้าใจเลย—แล้วใครเอาเทียนหอมใส่ในกล่องละเนี่ย?”
ต้นอ้ำอึ้ง “แหะ ๆ… ซ้อมจุดเทียนก่อนจะถึงเวลาจริง ๆ”
ลูกปลาเดินออกไปร้านขนม ชั้นล่าง ตะโกนบอก “ขอเค้กที่มีเทียนจริง ไม่ใช่เทียนดับกลิ่น!” พนักงานมองงง ๆ แต่ยิ้มตาม
ปีโป้มองเพื่อน ๆ เลือกจะหย่อนใจ “เฮ้อ…วันนี้ไม่มีอะไรจะง่ายสักอย่างเลย”
เต่าถาม “นายกลัวเซอร์ไพรส์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ปีโป้กอดอก “ก็…เคยโดนตอนเด็ก ทุกคนตะโกนพร้อมกัน ทำใจเต้นแรงไปจะแย่”
ต้นพยักหน้าหนักแน่น “โอเค เซอร์ไพรส์แบบเงียบ ๆ ได้มั้ย เช่นแกล้งทำเป็นลืมวันเกิดนายตลอดวัน แล้วตอนกลางคืนบุกห้องด้วยลูกโป่งยักษ์?”
ลูกปลาเดินกลับมาพร้อมกล่องเค้กใหม่ “ลูกโป่งอย่าเพิ่ง ขอทำเนี้ยบ ๆ ก่อน ให้ปีโป้สัญญาจะไม่หนีไปก่อน”
เต่าเปลี่ยนหัวข้อ “แล้วปีโป้อยากได้ของขวัญอะไรล่ะ?”
ปีโป้ยักไหล่ “อยากได้แค่อะไรเรียบง่าย เพื่อน ๆ ไม่ต้องวุ่นวาย”
ต้นหัวเราะ “ช้าไปแล้ว เชฟเต่าจัดฉลองอาหารวีรบุรุษไว้หมดครัวแล้ว เย็นนี้ห้อง 403 จะจำกลิ่นนี้ไปอีก 6 เดือน”
บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและแรงกดดัน “เราจะไม่เลี้ยงแมว เค้กตกพื้นไปแล้ว!” ลูกปลาตะโกนขณะที่พยายามเล็งเทียนใหม่ให้ตรงกลางเค้ก
เทียนดันพลิก “ใครจุดไฟเก่งสุด?” ลูกปลาถือไฟแช็กอ้อนวอน
เต่าก้มหน้ารับหน้าที่ แล้วระหว่างนั้นประตูเปิดอีก ปีโป้รีบลุก “อย่าตะโกนนะ อย่าร้องเพลง!”
ต้นยิ้มร้าย “โอเค ได้ไอเดียละ ฉลองวันเกิดแบบเงียบ—ด้วยการแอบกินเค้กในตู้เย็นทีละคำ ใครเปิดตู้บ่อยสุด โดนเลี้ยงข้าว!”
ปีโป้ยอมใจ สุดท้ายก็โดนเซอร์ไพรส์อบอุ่นจากเพื่อน ๆ ที่ไม่ยอมปล่อยให้วันสำคัญผ่านเฉย ๆ
เต่าเปล่งเสียงสุดเบา “วันเกิดนะปีโป้ อยู่ด้วยกันไปอีกหลายปีนะ”
แผนวุ่นวายกลายเป็นเสียงหัวเราะ เจือด้วยความรู้สึกดี ๆ ที่ไม่เคยวางแผนไว้ ท่ามกลางเค้กก้อนใหม่ที่คราวนี้อยู่รอดปลอดภัย
เสียงหัวเราะสุดท้ายดังขึ้น “คราวหน้าขอเซอร์ไพรส์แบบไม่ต้องกวาดพื้นนะ!”
