เสียงปัง! ปัง! ดังขึ้นต่อเนื่องกลางดึกอันเงียบสงบของหอพักชาย “บ้านซากต้นกล้วย” ด้วยมโนสำนึกอันแรงกล้า หน่อไม้ เด็กกิจกรรมปีสอง สะดุ้งตื่นก่อนใคร เปิดประตูพรวดพราดออกมาพบกับ ไอซ์ เพื่อนร่วมห้องที่นั่งแกะถุงขนมกลางทางเดิน ใบหน้าไอซ์ดูมึนงงสุดขีด “มึงจะทำอะไรแต่เช้ายันดึก ปลุกทั้งตึกเลยรึไง” ไอซ์ว่าเสียงงัวเงีย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!หน่อไม้ยืดอก “ขอแจ้งให้ทราบ! คืนนี้เราจะมี ‘งานเลี้ยงกระชับมิตร’ กับตึกสาวฝั่งตรงข้าม กูจะเป็นคนสั่งอาหาร กำกับทุกอย่างเอง” ภายในใจ หน่อไม้รู้สึกว่าตัวเองคือประธานหอ แม้ใครก็ไม่เคยแต่งตั้ง
“ถ้าต้องนั่งฟังมึงพูดคนเดียวทั้งคืน กูขอหลับดีกว่า” ไอซ์สวนแบบขำ ๆ พลางหาว
ตึกก้องด้วยเสียงสนทนา หน่อไม้เดินแจกโพสต์อิทให้ทุกคนลงชื่อ แต่ไม่มีใครสนใจมากนัก มีแต่ สิงห์ เด็กปีหนึ่งผู้แสนขี้อาย กับ ปั้นชา สหายช่างแซะ ที่ผสมตัวแทบไม่ติดกันเข้ามาร่วมวงเกือบทุกวง เสียงของปั้นชาลอยเข้าหูมาก่อนตัว “จัดดี ๆ ล่ะ เดี๋ยวอาหารหมดก่อนสาว ๆ มาอีก”
หน่อไม้รวบรวมรายชื่อแขกเรียบร้อย ตัดสินใจโทรสั่งอาหาร ร้าน “ไก่ทอดสะท้านฟ้า” ชื่อที่มั่นใจว่าทุกคนต้องปลื้ม “ของกินขอพ่อนะลูก เหลือกินยังดีกว่าขาดกิน!” เขาบอกกับตัวเองแล้วสั่งไก่ทอดไป 50 ชิ้น ทั้งที่มีแค่ 9 คนและสาว 4 ที่ถึงจะมาก็แวะมาแป๊บเดียว
ค่ำมา บรรยากาศหอพักคึกคัก ทุกคนทยอยออกจากห้องมารวมตัวที่โถงกลางตอนสามทุ่มตรง สิงห์เปิดเพลงจากโทรศัพท์ติดลำโพง เสียงเบาหวิวแทบไม่ได้ยิน หน่อไม้เดินตรวจความเรียบร้อย ไล่คนหนีเข้าไปในห้องให้กลับออกมา
“จะให้กูออกมาเฝ้าจานไก่จริงเหรอวะ?” หนอน เพื่อนร่วมห้องอีกคนมาใหม่ น้ำเสียงรำคาญแต่มาสมทบเพราะใจอ่อนกับกลิ่นไก่
“นั่นแหละ! กูมีเซอร์ไพรส์ ทำให้ทุกคนประทับใจ จำคืนนี้ได้ไม่ลืม!” หน่อไม้มั่นใจจัด ปั้นชาส่ายหัวกระซิบกับหนอน “แอบมีของแจกอีกแน่ ๆ”
ทันใดนั้น เด็กหญิงคนนึงจากหอฝั่งตรงข้ามเดินผ่านหน้าต่าง หน่อไม้รีบส่งขนมให้ไอซ์ “ไปแจก! แกล้งทำเนียน เดี๋ยวเราต้องต้อนรับศัตรู—เอ้ย เพื่อน!” ไอซ์เหลือบตาเจอขนมกระป๋องหมดอายุ “กูจะเป็นต้นเหตุท้องเสียหมู่มั้ยเนี่ย?”
แล้วสาว ๆ ที่เพิ่งมาถึงก็ทำให้หอพักโดนล้อมราวกับสมรภูมิ เพลงเปลี่ยนกลายเป็นเพลงเศร้าแต่ออกลำโพงแสนเบา สิงห์พยายามดีดเสียงเพลงเพิ่มแต่ทำเครื่องแบตหมดพอดี เจ๊ดา เจ้าของห้องอีกฝั่งเดินข้ามมาขอจาน “ได้ข่าวว่ามีไก่ทอดเหลือบาน! เอามาแบ่งด่วน”
หน่อไม้หน้าเสีย “ไม่ใช่เหลือเยอะ แค่เผื่อให้อิ่ม…แต่นะ เอ้า ให้ก็ได้” หนอนแอบกระซิบ “ไก่สั่งเยอะถึงป่านนี้ ตกลงมันงานเลี้ยงหรือสังขาร?”
ขณะที่ทุกคนวุ่นกับไก่ทอด โทรศัพท์ของปั้นชาก็ดัง เป็นสายจากร้านไก่ “ขอโทษครับ เมื่อกี้สั่ง 50 ชิ้นใช่มั้ยครับ…แต่มีกล่องเดียวผิดที่คนขับเอาไปส่งหอหญิงหมดเลย” อากัปกิริยาทุกคนชะงัก หน่อไม้รีบตอบว่าไม่ใช่ความผิดเขาเลย ทั้งที่เจ๊ดาเพิ่งกลับไปห้องตัวเองพร้อมกล่องไก่ไซส์บิ๊ก
บรรยากาศเริ่มกร่อย สาว ๆ ฝั่งโน้นเริ่มแจกจ่ายไก่ทอดถุงใหญ่โดยไม่รู้ว่ากล่องนั้นของตึกชาย หน่อไม้เห็นซากไก่บนโต๊ะตน น้ำตาแทบไหล “มึง มึงดูของมึง! ทำไมเหลือแต่กระดูก!”
ปั้นชา เบะปาก “เจ๊ดาเห็นไก่มาก่อน มึงจะกันไว้แต่คนในก็โดนเก็บเรียบ”
แล้วเหตุการณ์ก็บานปลาย มีเสียงโวยวายจากหอหญิง “ไก่ใครฟะ! สั่งมากองไว้ได้ยังไง!” หน่อไม้กับพรรคพวกรีบเอาตัวรอดหลบเข้าไปในห้อง หัวข้อสนทนาเบี่ยงเบนทันควัน “เดี๋ยวกูจะสั่งข้าวเหนียวแก้สถานการณ์” ไอซ์ประชดแต่ไม่มีใครขำ
สายฝนโปรยปรายหน้าต่าง หอพักกลับมาเงียบอีกครั้งตอนเที่ยงคืนเศษ หน่อไม้กับไอซ์นั่งบนพื้นคุยกันเงียบ ๆ
“ถ้ากูไม่มโนเรื่องหัวหน้าหอ หอจะสงบขนาดนี้มั้ยนะ?” หน่อไม้ถอนหายใจ
“กูว่ามึงมีประโยชน์ในแบบของมึง จริง ๆ” ไอซ์ตอบ “แต่ถ้ามึงฟังเพื่อนบ้าง มันอาจเวิร์คขึ้น”
เสียงโทรศัพท์ดังหน่อไม้หยิบขึ้นมาอ่าน ‘หอหญิงขอข้าวเหนียว 7 ห่อ คืนไก่ยังไม่หมดนะ…’ หน่อไม้กับเพื่อนมองหน้ากัน “ห้าวันที่ทำงานกลายเป็นกระบวนการสลับเอาของกินกันไปมา…ได้แค่หัวเราะจริง ๆ”
สุดท้ายหอหญิงหอชายแบ่งของกินกันหมด ไม่เหลือเศษชิ้นใด หน่อไม้ยิ้มขำให้เพื่อน “ปีหน้ากูลดเมนูเหลือแค่ขนมปังละกัน”
หนอนแซวยิ้ม ๆ “ถ้าจบด้วยขนมปังฝอย กูจะปาให้โดนหัวมึงทุกก้อน”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังลั่นหอพัก ก้องท่ามกลางสายฝน มิตรภาพยังเหมือนเดิม แม้บางครั้งจะวุ่นวายและสับสน “คืนนี้ กูก็ยังอยากเป็นหัวหน้าหอ…แต่สัญญาจะฟังเพื่อนมากขึ้น”
เสียงกึกก้องในใจใครหลายคน — ‘หัวหน้าหอแห่งบ้านซากต้นกล้วย’ กับคืนที่นึกถึงไก่ทอดมากกว่าความพัง
