“ก็ไข่ต้มมันง่ายขนาดนั้น ใคร ๆ ก็ทำได้น่ะสิ” น้ำมนต์ หนุ่มเรียบร้อยประจำหอ กำลังง่วนกับการเก็บเสื้อผ้าในราว หันมามองฟ้าใส ต่างคนต่างอาศัยหอพักชายเล็ก ๆ ในเมืองเชียงนคร กลางเย็นที่ไร้ลม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฟ้าใสใส่แว่นดำโป๊ะโปะ กอดอกอย่างคนมั่นใจ “ไม่ใช่ทุกคนนะที่ต้มไข่ได้อร่อย หลายคนเนี่ย ต้มไข่แล้ว แตกบ้าง เหม็นคาวบ้าง หรือแข็งเท่าหินบ้าง”
ไอซ์ เพื่อนสุดซุ่มซ่าม หน้านิ่งเดินผ่าน แวะถอดหูฟัง “ไข่ต้มมันจะไปอร่อยยังไงวะ? มันแค่… ไข่”
ฟ้าใสยักคิ้วใส่ “อ้าว ความลับอยู่ที่เวลาและจิตวิญญาณ! เชื่อมั้ยว่าต้มออกมาให้ไข่แดงเยิ้มสุด—พอดี ไม่มีใครทำได้แบบเรา!”
“งั้นขอท้า!” น้ำมนต์ยุ พูดยิ้ม ๆ ปนดุ “เย็นนี้แข่งกันเลย ต้มไข่คนละสูตร ใครชนะ เอาไปอวดในกลุ่มหอ!”
ไอซ์กลอกตา แต่อยากรู้เลยตอบ “ใครแพ้อาสาเอาขยะไปทิ้งทุกวันสามอาทิตย์”
ฟ้าใสยักไหล่ “ดี—ง่ายมาก!”
ทันใดนั้น อร พักห้องข้าง ๆ แอบฟังอยู่ ชะโงกหัวออกมา “อย่าลืมว่ามีคนแพ้ไข่ต้มในหอนี้นะ!”
ฟ้าใสหัวเราะเสียงดัง “งั้นเชิญกรรมการรับเชิญ—อร อยู่ตัดสินด้วย!”
น้ำมนต์พยักหน้า ตั้งกติกาเรียบง่าย “คนละสองใบ เวลาเดียวกัน ใช้เตาเดียว หม้อเดียว”
ทุกคนกระจายตัวไปเตรียมไข่และสูตรลับ(ที่ดูไม่ค่อยลับ)
ตกเย็น ทุกคนมารวมตรงครัวเล็ก ๆ ของหอ อรนั่งจ้องเขม็ง
ฟ้าใสหยิบไข่หนาเปลือกขึ้น เห็นสายตาไอซ์กดดัน “จะมองขนาดนั้น ไข่มันก็ไม่ได้พิเศษขึ้นหรอกนะ”
น้ำมนต์เริ่มต้มน้ำโดยไม่พูดอะไร แต่มีท่าทีจริงจังกว่าปรกติ
“ถ้าน้ำเดือดก่อน ไข่เราจะได้เด้งกว่า!” ไอซ์พูด พยายามทำเก๋แต่ลวกนิ้วจนสะดุ้ง
ฟ้าใสหัวเราะคิก “มืออาชีพ!”
หลังใส่ไข่พร้อมกัน เริ่มจับเวลาอย่างเครียด ต่างคนต่างแย้มสูตรเด็ดเช่น “ใส่เกลือลงน้ำ” หรือ “เขย่าหม้อเบา ๆ”
น้ำมนต์เหลือบมองฟ้าใส “นายล้างไข่แล้วใช่ไหม”
ฟ้าใสหน้ามั่นใจ “จะล้างไปทำไม กะละมังในนี้สะอาดจะตาย”
อรชะโงกหน้าใกล้หม้อ “ใครใส่อะไรลงไปล่ะเนี่ย กินไม่เป็นอะไรแน่?”
เสียงระฆังเตือนจับเวลาดัง ปิ๊ง—
ฟ้าใสเปิดหม้อ ควันขาวลอยคลุ้ง ต่างคนต่างหยิบไข่ออกมาอย่างภูมิใจ
พอแกะเปลือกเสร็จ อรรับหน้าที่ชิม อึกแรกก็เริ่มเคี้ยวนิ่ง
“เอ่อ…” อรพูดไม่ถูก ไอซ์กับน้ำมนต์มองตากันพลางกระซิบ “หรือจะเค็มไป?”
อรวางไข่ลงพรวด “อร่อยแบบ… พิเศษมาก ไข่ต้มสูตรใหม่เหรอ?”
ฟ้าใสยิ้มมั่นใจ “ใช่เลย สูตรฟ้าใสหนึ่งเดียว”
น้ำมนต์หยิบของตัวเองมาให้อรลองต่อ ไอซ์ยื่นไข่ตัวเองแบบไม่มั่นใจนัก
ทันใดนั้นเอง มีหนุ่มจากห้องเก้าเดินชนประตูครัวเข้ามา “ต้มอะไรหรอ—หอมมาก!”
เสียงตะโกน “แบ่งบ้างดิ๊!” ดังขึ้น หอแทบแตก
ทั้งหอแห่กันเข้ามาขอกินไข่ต้ม ทั้งที่ไม่มีใครรู้ว่าไข่มาจากใคร ใครเป็นคนต้ม หรือสูตรใครกันแน่
ฟ้าใสหัวฟัดหัวเหวี่ยง “อย่าแย่งสิ ไข่นี้เราตั้งใจ!”
ไอซ์ตะโกนกลับ “ใครจะไปรู้วะว่าสูตรไหนสูตรใคร!”
ระหว่างที่ทุกคนมัวแต่แบ่งไข่กันวุ่นวาย น้ำมนต์หันมากระซิบกับฟ้าใส “มีใครลืมล้างหม้อเปล่าวะ?”
ฟ้าใสอึ้ง “อ้าว จะล้างทำไม… หม้อมันสะอาด!”
อรหน้าเสียเล็ก ๆ “น้ำมันเหมือนมีอะไรแปลก ๆ”
“โอ๊ย!” ไข่ที่เหลือแตกเสียงดัง น้ำในหม้อสีน้ำตาลเข้มไหลทะลักออกมา ทั้งหอหยุดนิ่งแบบงง ๆ
เสียงหัวเราะบานทะลัก ฟ้าใสร้อง “หม้อนี่มันเคยต้มหญ้าหวานของอรเมื่อวาน!”
อรยิ้มแหย เผลอสบตาน้ำมนต์ “เอ่อ… ลืมบอกว่าใส่ชีสลงไปด้วยนิดหน่อยเมื่อวาน”
ไอซ์ทำหน้าถอดสี “แปลว่าทั้งหอนี่ ชิมไข่ชีสหญ้าหวาน!”
เสียงร้องยี้และหัวเราะผสมกัน สนุกสนาน ทุกคนโทษกันไปมา คุยไม่ตรงประเด็น และแก้ตัวไม่หยุด มิตรภาพวุ่นวายคลี่คลายลงไปในเสียงหัวเราะ และข้อแม้ใหม่—เมื่อไหร่ที่หอจะได้กินไข่ต้มปกติสักที
คืนท้าย ๆ ก่อนนอน ฟ้าใสแอบมากระซิบกับน้ำมนต์ “รอบหน้า เอาสูตรไข่เจียวแทนไหม?”
น้ำมนต์หัวเราะ “แต่หม้อต้องล้างให้แน่ใจก่อนนะ!”
เสียงหัวเราะลั่นหอ หนังตลกจบลงด้วยไข่ต้มสูตรพิเศษที่ไม่มีใครลืม คืนนั้นทุกคนหลับฝันดี ด้วยความรู้สึกว่ามิตรภาพแก๊งไข่ต้มนี้จะอยู่กับพวกเขาไปอีกนาน
