เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพร้อมกับการทะเลาะเบา ๆ ระหว่างอาร์มกับเอก—เพื่อนซี้ห้อง 303 หอพักชาย มหาวิทยาลัยมหาศิรินภา อาร์ม หนุ่มผอมสูงแว่นหนารักความเรียบร้อยแต่หลุดง่าย กับเอกที่ตัวกลม ๆ ขี้เล่น เก่งกีฬา แต่ไม่เคยมีแฟน ทั้งคู่พยายามแข่งปิดนาฬิกาปลุกแต่ได้ผลลัพธ์คือมันถูกถีบตกเตียงจนดับเอง เคน เพื่อนร่วมห้องอีกคนยีผมหยิกฟูโผล่ขึ้นมาจากผ้าห่มอย่างงัวเงีย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จะตื่นหรือจะสู้กันก่อน กูต้องไปพรีเซนต์โปรเจ็กต์แล้วนะ!” อาร์มโวย
“ใจเย็นดิ” เอกหาว “มีอีกตั้งชั่วโมง”
เคนที่ดูนิ่งแต่จริง ๆ ขี้กังวลตอบเสียงเบา “มึงเช็คงานกูยัง?” อาร์มหันไปเขม็ง “กูเช็คแล้ว แต่งานมึงแม่งพิมพ์ผิดเป็นหนังสือขำขัน รู้ตัวปะ” เคนหน้าเหวอ ก่อนเก็บอาการเงียบไป
ในระหว่างที่สามคนเตรียมตัว เคนดูอมทุกข์ผิดปกติ อาร์มถืองานจะไปปรินต์ เอกหยิบเทปกาวป้ายชื่อมาเล่น
“ไอ้เอก มีอะไรก็บอกนะ” อาร์มเอ่ยพลางหยิบจมูกปลอมมาแปะเล่น “เบื่อเป็นที่ปรึกษาความรักว่ะ”
เคนเงียบแต่สายตาเหลือบไปด้านนอก “คือ… กู… กูจะแอบชอบขวัญแอดมินห้องถัดไป” พูดจบเอกพ่นข้าวต้มแทบพุ่ง
“จริงปะวะ ไอ้เคน ไม่บอกตั้งนาน!” เอกหันมารัดคอ “เนียนเป็นเป็ดได้ตั้งนาน” อาร์มมองนิ่ง ๆ แซว “ไอ้เนียนเคน กูรู้ตั้งแต่เห็นมึงแกล้งเดินสะดุดหน้าห้องขวัญ”
“กูโคตรกลัวความล้มเหลว” เคนเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม
“กูขอเป็นคนจัดการ จัดปฏิบัติการช่วยเคน! แผนลับฉบับซี้ซุ่ม!” อาร์มยกนิ้วขึ้นทันที เอกหันไปขำ “แผนแม่งฟังดูพัง ๆ ยังไงไม่รู้”
“ถ้าไม่เริ่มก็ไม่มีวันสำเร็จ!” อาร์มประกาศจับมือลากเพื่อนออกจากห้อง ทั้งสามเริ่มสวมหมวกแก๊ป แว่นกันแดดของอาร์ม พันผ้าพันคอเหมือนสายลับที่สุดจะไม่เนียน
พวกเขาสอดแนมหาโอกาสใกล้ชิดขวัญ เคนดูเขินเกินเล่นละคร อาร์มยืนแอบอยู่หลังเสาโทรศัพท์กลางตึก เอกแอบอยู่หลังตู้กดน้ำจนคนมาใช้กดน้ำต้องตกใจเพราะเห็นหัวโผล่
ตอนขวัญเดินออกจากห้องน้ำ อาร์มส่งสัญญาณมือซับซ้อน เอกมองแล้วงง “อย่าเพิ่ง! อย่าเพิ่ง!—หรือว่าต้องเพิ่งวะ?”
ยิ่งวางแผนยิ่งวุ่น ขวัญหันมาเจอทั้งสามทำเหมือนปั่นจักรยานล่องหน เคนรีบเดินหนี ขวัญขำแต่แกล้งรับมุก “ขอบใจที่มากันเยอะนะจ๊ะ จะไปประชุมประจำวันนี้ไหมจ๊ะ สามสหาย”
อาร์มหัวเราะแปร่ง ๆ “จ้ะ ๆ ๆ จะไป!” แล้วลากเพื่อนกึ่งเดินกึ่งวิ่งแบบงง ๆ
เข้าห้องประชุม อาจารย์สมพรเข้ามาด้วยสีหน้างง ติดกระดุมเสื้อสลับข้าง เริ่มประชุมวุ่น ๆ ด้วยเรื่องโปรเจ็กต์แต่ทุกคนสนใจกลิ่นหอมโชยมาจากถุงของขวัญบนโต๊ะ เคนอึดอัดใจจะมองแต่กลัวคนจับได้
มีรุ่นพี่คนหนึ่งยื่นโน้ตมาให้เคน “ในนี้ใครชื่อเคน?” ทุกคนหันมอง เคนสะดุ้ง ยกมือช้า ๆ โน้ตในนั้นเขียนว่า “เจอกันหลังเลิกนะ” เคนใจเต้นแรง เอกแหย่ “สารรักเหรอวะ”
อาร์มหรี่ตา “ไม่แน่นะ อาจจะเรื่องกลุ่มละเมอแย่งขนมเมื่อคืน” เคนหน้าซีด ทุกคนมองหน้ากันงง
ประชุมจบสามสหายเดินออกมา อาร์มโวย “เรื่องเมื่อคืนคืออะไรมึงสารภาพมา!” เคนมึน “เมื่อคืนกูนอนเพราะเครียด อ่านชีทจนหลับ” เอกหาว “เรื่องแบบนี้อาจจะเกี่ยวกับขวัญป่ะ?”
“ไม่นะ ขวัญอยู่ห้องข้างนี่ ไม่ใช่รุ่นพี่นี่!” เคนเข้าใจผิด เอกกับอาร์มเริ่มปั่น “หรือเป็นสายลับจากชมรมหมากรุก? หรือสายลับฝ่ายกิจกรรม?” พวกเขาให้เคนวิเคราะห์สถานการณ์ปริศนาอย่างจริงจัง
อาร์มเสนอแผนใหม่ “ถ้าโน้ตมาจากขวัญก็ต้องสารภาพไปเลย ถ้าไม่ใช่ก็แค่คิดไปเอง” เคนโต้ทันที “ไม่ได้ ๆ มึงอย่าให้กูโป๊ะแตก!” เอกสงบ “หรือจะให้กูปลอมตัวไปสืบ?” อาร์มหัวเราะ “มึงปลอมเป็นอะไรล่ะ หม้อหุงข้าวเหรอ?”
ตกเย็นทั้งสามนั่งกินข้าวหน้าตึกกิจกรรม เงียบกริบเพราะเคนคิดมาก อาร์มหาเรื่องชวนคุย “สมพรวันนี้ใส่ถุงเท้าคู่เดียวกับเสื้ออีกแล้วนะ” เอกกดมือถือ “เมื่อคืนกูเห็นรูปขวัญกับน้องหมาในไอจี น่ารักนะมึงจะรออะไร”
“มึงลองชวนเค้าไปเดินเล่นหน้ามอก็ได้” อาร์มพูดจริงจัง เคนหน้าแดง “เดินยังไงวะไม่ประสา” เอกหัวเราะ “เดินขาถ่าง ๆ ไปแบบไดโนเสาร์” อาร์มตีแขน “ไอ้นี่!”
ขวัญเดินผ่านมา จริง ๆ แค่จะเอาขนมให้อาจารย์ เคนหน้าตึงแข็งทื่อ อาร์มใจดีสู้เสือ—“ขวัญ! เคนจะชวนไปเดินเล่น!” ขวัญหัวเราะ “ว่างจ้า แต่น้องต้องลากเพื่อนไปด้วยนะ ไว้ทีมเวิร์ค”
ทั้งสามกลายเป็นทีมติดสอยห้อยตามขวัญจนคนอื่นแซว ขวัญพูดน้อยแต่ล้อเก่ง อาร์มหาทางชวนคุยถึงโปรเจ็กต์ เอกช่วยสับขาหลอกให้เคนกล้าพูดอะไรต่าง ๆ แต่คำพูดมักตกหล่นเพราะความประหม่า
ตกดึกที่หอพัก เคนเครียดหนัก อาร์มกับเอกสุมหัว “เราต้องออกแบบวิธีสารภาพให้เนียนแบบสุดขั้ว!” อาร์มหยิบกระดาษมาเขียน “Mission Possible: สารภาพรักใน 3 วัน” เอกเสริม “ถ้าล้มเหลว มึงต้องเลี้ยงปิ้งย่าง” เคนโอด “กูเสียทั้งใจทั้งเงินเลยงี้!”
เช้าวันถัดมาพวกเขาวางแผนจะส่งของขวัญ (กล่องขนมเล็ก ๆ พร้อมโน้ต) ผ่านสายลับ—ท่ามกลางการผลัดกระจายกันลอบวางกล่อง เกิดสลับกล่องกับของฝากของอาจารย์ กล่องเคนกลายเป็นกล่องขนมแมวไปแทน!
ขวัญหยิบกล่องขึ้นพร้อมโน้ต “ขอให้ขวัญเหมียว ๆ ทุกวัน…?” ขวัญทำหน้างง อาร์มกับเอกปิดปากหัวเราะ เคนตะลึง “กูวางผิดกล่อง!”
ในคลาสเรียนช่วงบ่าย อาร์มต้องรีบแก้—แต่กลายเป็นว่าขวัญเอาขนมแมวไปให้อาจารย์สมพร เพราะเข้าใจว่าโน้ตน่ารัก ๆ เป็นฝีมืออาจารย์สมพรให้ตัวเอง! สมพร (ที่เลี้ยงหมา) งงสุดขีด! ขวัญยืนลุ้นปฏิกิริยา อาร์มพยายามอธิบายแต่พูดวกไปวนมาจนสมพรงงกว่าเดิม
บ่ายเอกขโมยกล่องคืนมาด้วยความแนบเนียน (แต่ดันหยิบผิดกลายเป็นเอากล่องขนมสุนัขออกมาแทน) ตอนนี้มหาลัยเต็มไปด้วยข่าวลือ “กล่องปริศนาที่ฝากรักซ้อนสองชั้น” ทุกคนจับกลุ่มเม้าท์ เอกรู้สึกผิด—“กูกลัวกลายเป็นตำนานมโน รักซ้อนของพี่สมพรกับหนุ่มแรกปี!”
อาร์มหาคำแก้ตัวสุดชีวิต พยายามบอกขวัญเรื่องความจริงกับแผนล่ม เคนเหมือนจะตัดใจแต่ขวัญยิ้ม “ไม่ต้องเตรียมอะไรพิเศษหรอก แค่เป็นตัวเอง ยังไงก็ขำด้วยหมด”
ขณะแผนว่าจะไปพบขวัญหลังเลิกเรียน อาร์มกับเอกฝึกเคนพูดสารภาพรักในแบบที่คิดว่าจะเท่ พอถึงเวลาจริง เอกซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้ส่งข้อความเสียงแปลก ๆ เข้าโทรศัพท์ขวัญแทนเสียงดนตรีอารมณ์ ขวัญรับสายแต่กลายเป็นเสียงร้องเพลงผิดคีย์ของเอก!
ทุกอย่างพังด้วยความงง เคนขำตัวเอง “กูชอบมึง…แมว เอ้ย ไม่ใช่!” ขวัญขำ เขยิบเข้ามาให้กำลังใจ อาร์มกับเอกรู้สึกผิดแต่ขวัญบอกเบา ๆ “ดีใจที่มีเพื่อนจริงใจ บางทีก็ขำจนปวดท้อง เพื่อนแบบนี้น่ารักดี”
จบวันด้วยมื้อข้าวรวมกลุ่ม สามคนมองหน้ากันแล้วหัวเราะ เอกเอ่ยแบบกวน “รอบหน้าถ้าจะสารภาพรัก ใช้ดอกกุหลาบหรือดอกข้าวไร่ดีวะ?” อาร์มหัวเราะ “ใช้ใจ ใช้แผน หรือใช้แมวดี” เคนตอบเบา ๆ “กูใช้เพื่อนละกัน ขาดเพื่อนไม่ได้”
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ขวัญยิ้มเติม “ขอบใจที่พวกนายอยู่ตรงนี้ วันไหนวุ่น ๆ ก็คงขาดรสชาติชีวิต” สามสหายยักคิ้วเป็นจังหวะส่งท้าย
